Als ik de naam Woody & Paul hoor denk ik op de een of andere manier aan de jaren zestig. En als ik het eerste nummer op hun nieuwe album: “Heroes and Zeros” draai moet ik toch wel enigszins met mijn wenkbrauwen fronsen.

Het album wordt geopend met een dixielandnummer getiteld: ‘No One Dies Tonight’. Ik begin me echt af te vragen of dit album wel in de juiste brievenbus terecht is gekomen, dat is echter al snel voorbij na het beluisteren van ‘The Joker, Baby’. Een toch wel stevig nummer met haast psychedelische invloeden. En heel langzaam ontspint zich een sound die richting de roots en zelfs Americana gaat.

Je moet zeker eens goed luisteren naar: ‘Ain’t It Hard’. Een nummer waar de harp voor de nodige blues toon zorgt, bespeeld door Woody Veneman, en het gitaarspel zorgt voor een stevige byte. Dit nummer horende zou je ook kunnen denken dat je met een gitaarband te maken hebt zoals we mid jaren negentig regelmatig zijn tegengekomen.

De samenzang op ‘You Gotta Look Alive’ is mooi om te horen en zet me toch weer enigszins terug in de jaren zeventig. Een mooi nummer met verduveld goed gitaarwerk met veel elan gespeeld.

‘Own Mess’ doet mij enigszins denken aan The Beatles in de tijd van “Sgt. Pepper”. De zang, de muziek,  alles heeft daarvan wel iets weg. Overigens een mooi nummer dat aangeeft dat de jongens ook geluisterd hebben naar hun vader en moeders muziek. Daar is niks mis mee, het vormt zoals je hier hoort een goede basis.

Onderhoudende roots komen we tegen op nummers zoals: ‘Someone Once Said’ en ‘Does Yer Daddy Know’. Dit laatste is een fantastische song, al hoewel de tekst nogal deprimerend overkomt, is het een nummer dat wel past in de huidige tijd.

‘Poor Boy’ een semi-akoestisch nummer dat meer richting de country gaat en vertelt over ‘grootvader’ die gewond raakt bij het onschadelijk maken van explosieven. En het toevoegen van de harp halverwege dit nummer zorgt voor een emotionele ondertoon en de tekst goed in je opnemend krijg je een brok in je keel. Wat een prachtig nummer en wat een sublieme tekst.

Die brok in de keel blijft nog wel even als je het nummer: ‘Travelin' Man’ beluisterd, al hoewel het wel wat vrolijker klinkt. Met dit nummer wordt het album afgesloten zodat je toch met een lekker gevoel kunt zeggen dat je een verduveld goed album hebt beluisterd.

Zowel instrumentaal als tekstueel zit het album uitstekend in elkaar en dat je regelmatig het gevoel krijgt dat je in de jaren zestig zit heeft ook wel wat. Sterk ik ook dat deze jonge jongens, Woody en Paul, alle nummers zelf hebben geschreven. En het zijn alle elf prima composities en laten je voldoende variëteit horen om van nummer een tot elf te genieten.

Meer informatie over de band? Surf dan gewoon naar www.woodyenpaul.nl of naar www.coolbuzz.nl

Binnenkort zijn te ze zien op Ribs & Blues. En te beluisteren op radio ‘Los in de Blues’ – www.popkrakers.nl