De 22-jarige zanger en mondharmonicaspeler Will Wilde,
de jongere broer van Dani Wilde, geldt als een
bluestalent in de UK en niet alleen daar zoals blijkt. En
ondanks zijn jonge leeftijd heeft hij een hele brok
ervaring opgedaan. Met zijn eigen band toerde hij als
support-act van zijn zus door blues minnend Europa. En
hij speelde mee op de twee albums van Dani, zij staat
onder contract bij RUF.
Tot zijn grote voorbeelden rekent hij Charlie
Musselwhite, Pierre Lacocque en Sam Cooke en dat kom je
zo nu en dan ook wel tegen in zijn muziek. Alle nummers
heeft hij zelf geschreven en zijn sound reikt van: blues
tot soul en van gospel tot funk en rock. Genoeg stijlen
dus om een rijk gevarieerd album te kunnen uitbrengen.
Daarbij hebben hem niet de minste muzikanten geholpen.
We horen, uiteraard, Dani Wild regelmatig zingen. Maar
ook: Pete Wingfield (Van Morrisson; Buddy Guy en Paul
McCartney) op de toetsten; op bas Roger Innis en
gitarist Stuart Dixon (Marcus Malone).
Will Wild bewijst met dit album en zijn twaalf songs dat
hij een goed componist is die de bluestraditie in ere
houdt maar niet vies is om ook van dat pad af te wijken
zoals je bijvoorbeeld kunt beluisteren op het nummer:
‘No No No’. Een traditional, met tekst van Will Wilde,
doet me denken aan de meidenbandjes uit de jaren zestig
zoals: Martha and The Vandellas. Het is funk gemixed met
R&B, soul en natuurlijk de blues uit de bluesharp van
Will. Want daarin is hij een kei, het bespelen van de
bluesharp. Het wekt geen verbazing dat hij in de UK
daarvoor genomineerd is. Overigens horen we op dit
nummer ook Dani als backing-vocaliste net zoals ze dat
doet op ‘Waste My Life Away’ en ‘Angel Came Down’.
De contrasten kunnen echter nog extremer, luister maar
eens naar het nummer ‘HLS’. Het nummer heeft iets
psychedelisch in zich dat nog eens versterkt wordt door
de backing vocals in combinatie met de gitaarlicks. Een
mysterieuze song die je als buitenbeentje op het album
kunt beschouwen maar er zijdelings toch ook weer op
thuishoort. Een magnifiek staaltje vakwerk, zowel de
muziek als de compositie zijn bijzonder fraai te noemen.
Met ‘Wish You Where Mine’, een ballad met hoorbare
invloeden van zijn voorbeeld Sam Cooke, komt er wat rust
op het album. Ook op dit genre komt Will goed tot zijn
recht. Hij zingt met emotie en speelt de harp met een
intensiteit die je raakt tot op het bot. Voor mij een
van de mooiste songs op het album.
‘Malaria’ is een smerig, rauw en moddervet bluesnummer
met een prikkelende tekst die je alleen op deze wijze
muzikaal kan ondersteunen. Het loont zich ook de moeite
je te concentreren op deze tekst. Hoe is het mogelijk
zo’n ingenieuze omschrijving te maken van de liefde voor
een vrouw. Buiten het goede zangwerk en de harp valt
hierbij ook het uitstekende gitaarspel op van: Danny Giles.
Ondanks de titel: ‘Blues Is My First Love’ heeft dit
nummer meer funk in zich dan de blues. De kenner valt
meteen op dat Dani Wilde de lead-vocaliste is. Zij
krijgt hierop een sterke ondersteuning van Stuart Dixon
op gitaar en de harpsolo van Will is anders ook niet te
versmaden. Dit nummer is geproduceerd door niemand
minder dan Mike Vernon die dat ook heeft gedaan voor
mannen als: Eric Clapton, Peter Green en Freddie King).
“Unleashed” wordt afgesloten met een reprise van ‘No No
No’. Hierop hoor je pas echt het hoge niveau van Will’s
harpspel. Een mooie afsluiting van een voorbeeldig album
met een buitengewone variëteit aan stijlen.
Will Wilde zal onder meer ook te horen zijn op de
Southern Blues Night in Heerlen in maart 2012.
www.willharmonicawilde.com
