Druk bezochte 19e
editie Westendorp Bluesnight
Zaterdag 30 januari
|
 Al
enkele jaren trek ik het laatste weekend van januari richting de
Achterhoek en dan vooral naar Westendorp onder de rook van
Doetinchem. In dit kleine dorpje loopt café De Vos rond deze tijd
altijd vol met liefhebbers van de blues en vrienden die elkaar weer
eens ontmoeten. Want voor de 19e keer wordt in een
praktisch uitverkocht huis de Westendorp Bluesnight gehouden. En net
zoals alle voorgaande jaren is het de organisatie gelukt om weer
enkele buitenlandse en binnenlandse bluestoppers te contracteren.
Vaste prik is ook dat een regionale band het festival op het
hoofdpodium opent, een regel waarvan men ook dit jaar niet is
afgestapt.
Tijdens de ombouwpauzes op
het hoofdpodium staat er in het café zelf een band die het publiek
onderhoudt met aan blues gelieerde muziek. Door de bank genomen is
dit doorgaans een Nederlandse band. De aftrap in het café wordt om
21.15 uur gedaan door de band The Louisiana Men. Een trio dat het
publiek zaal gaan vermaken met roots- en zydeco. Maar zij zullen ook
een mondharmonica workshop geven aan een ieder die daar interesse in
heeft. Interactieve blues zogezegd. Hun nogal opzwepende muziekstijl
gaat er in als koek vooral de samenzang en de percusion hebben daar
een groot deel aan, maar ook de real blues is aan hen besteedt. Met
hun muziekstijl voeren ze je meer naar de swamps en zorgen voor een
uitstekende sfeer op het festival. Eigenlijk jammer dat de band geen
plaatsje op het hoofdpodium heeft.
Daar begint om half tien de regionale band Crapshoot. Nou ja, regionaal,
het merendeel komt uit de regio Breda terwijl enkelen hun roots in
Doetinchem hebben liggen. Een optreden van de band bestaat uit
diverse sterke covers van gerenommeerde bluesartiesten, zo horen we
o.a.: 'Stormy Monday'; 'Flatbroke' en ‘Hipshake’ en nog meer van al
dat moois. Hun setlist ziet er schitterend uit maar de uitvoering
van enkele van deze schitterende nummers vind ik wat minder. Ik vind
hun optreden te mat gezien de covers die ze spelen. Zij leunen naar
mijn gevoel iets teveel op het solowerk van gitarist Henk de Roo.
Maar terecht dat ze dit doen want de Achterhoek staat erom bekend
dat ze van nogal stevig werk houden. Het komt misschien door de
nervositeit dat ik het idee heb dat het wat minder gaat, het zou
kunnen. Echter het harpspel van Cor Knobel daar tegenover staat als
een huis, hierop is praktisch niets aan te merken. Zeker als ik de
uitvoering van ‘Hipshake’ hoor. Overigens een nummer dat de band
toch prima weet te vertolken.
Een absolute topper op het
podium mag je zeker de 85-jarige Eddie Kirkland noemen, samen met
zijn Finse begeleidingsband The Wentus Blues Band. Deze oude rot
die al met de groten der groten op het bluespodium heeft gestaan
beschikt nog steeds over een sublieme stem en prima gitaarspel. The
Wentus Bluesband is daarbij een gedegen ondersteuning, vooral
gitarist Niko Riipa is daar debet aan. Deze gitarist laat geen
steekje vallen, dat geldt ook voor bassist Robban Hagnäs.
De band opent met een instrumentale tango en vanaf dat moment zit de
drive erin. En dat wordt alleen nog maar versterkt vanaf het moment
dat Eddie Kirkland het podium opkomt en zijn gitaar ter hand neemt.
Het optreden van de band bestaat uit één brok opzwepende blues van
hoog niveau. Er is gekozen voor het repertoire van zowel Eddie Kirkland als van The Wentus Bluesband. Dit zorgt ervoor dat we
een rijk gevarieerde set voorgeschoteld krijgen. Het publiek trekt
massaal richting podium om van deze oude knar zoveel mogelijk mee te
krijgen. Hij ziet er ook fraai uit met zijn gevlochten paardenstaart
en rastakapsel.
Je kunt bij deze muziek niet stil blijven staan je blijft gewoon
meebewegen op de tonen van de muziek die de band produceert. Een
geweldig optreden dat zondermeer een toegift verdiend en ook gegeven
wordt. Eddie Kirkland vertoond daarbij geen enkele vermoeidheid
verschijnselen en laat de jeugd nog een ‘poepje’ ruiken.
Het wordt voor Innes Sibun,
de Britse bluesgitarist die de blues mixed met jazz en
rockinvloeden, een moeilijke zaak om dit te evenaren. Maar niets is
minder waar, hij gaat zelfs nog een trapje hoger. Bij de eerste noot
zet hij al de toon. Stilstaan is er niet bij, hij loopt solerend van
de linker naar de rechterzijde van het podium. En ondanks de grote
drukte voor het podium loopt hij solerend tussen het publiek door om
het nog meer op te jutten. Nou daar hoef je hier niet veel voor de
doen, want de mensen in de Achterhoek zijn liefhebbers van stevige
blues en bluesrock. Ze laten zich dan ook gelden bij het optreden
van deze Britse gitaarvirtuoos. En net zoals vele van zijn generatie
speelt hij ook werk van de legendarische Jimi Hendrix en Rory
Gallagher, waarvan hij het uiterlijk wel heeft.
Het is nogal stevig werk wat het trio aflevert maar als je de
setlist ziet kan dat ook niet anders met nummers als: ‘Bullfrog
Blues’; ‘Little Wing’ en ‘Hey Joe’ en vergeet daarbij zijn eigen
werk niet. Innes Sibun is een vingervlugge gitarist die zijn
voorbeelden in B.B. King, Roy Buchanan en bovengenoemde artiesten
heeft. En dat merk je ook in zijn muziekstijl waarmee hij ook niet
betreden paden bewandelt. En net zoals bij Eddie Kirkland and The
Wentus Bluesband speelt Innes Sibun met zijn kompanen ook een puik en sterk optreden. En
net zoals bij de vorige band ontkomt ook hij niet aan een toegift.
Het is ondertussen al zondag
erg vroeg in de morgen als aan de 19e editie van
Westendorp Bluesnight een einde komt. Conclusie van dit alles, prima
programma met een buitengewoon gezellig publiek en een uitstekende
organisatie die ook aan de innerlijke mens heeft gedacht. Op naar de
20e editie in 2010.
|
