De Amerikaanse bluesmuzikant Watermelon Slim toert met zijn band The Workers weer door Europa. Hij zal verschillende landen aandoen waaronder België, Frankrijk, Luxemburg en Nederland. Donderdagavond  23 april doet hij het Muziekodroom in het Belgische Hasselt aan.
Move2blues is het gelukt om deze gerenom-meerde en onderscheiden band te strikken voor een optreden van twee sets. Het is ondertussen al bijna een jaar geleden dat ik deze band in Peer heb gezien en toen vond ik ze al beresterk. Sinds die tijd heeft drummer Michael Newberry de band verlaten en heeft Christopher Brown zijn plaats overgenomen.

Watermelon Slim opent met het welbekende nummer ‘King Bee’ en zet meteen de puntjes op de welbekende‘i’.
Buiten dat de band voortreffelijk de blues speelt weet Watermelon Slim ook het publiek aan het lachen te krijgen met zijn anekdotes. Soms tegen het zere been van de hoogwaardigheidsbekleders in de politieke wereld maar ook tegen de beter betaalden die voor hun 'slechte' werk toch een gouden handdruk ontvangen. Maar ook zijn telefoongesprek met Muddy Waters is om te lachen. Dit vormt zijn intro voor zijn prachtige uitvoering van ‘Long Distance Call”.
Uit zijn rijkelijk uitgebreide repertoire van eigen werk afgewisseld met covers van Muddy Waters; Slim Harpo en Howlin Wolf bouwt hij een prima optreden van twee sets uit.
Natuurlijk is een nummer als ‘Smokestack Lightning’ van Chester Burnett (Howlin Wolf) en Slim Harpo’s ‘Got Love If You Want’ prachtig om te horen en zeker zoals de band deze vertolkt. Maar ik hoor vooral graag zijn eigen werk zoals: ‘Watermelon Slim’; ‘Truck Drivin Mama’; ‘Devils Cadillac’ en ‘Blackwater’. Dat laatste heeft hij geschreven twee dagen na de storm Katrina ter nagedachtenis aan de getroffenen.
Hij verteld veel over zijn leven als trucker en daar heeft hij ook veel nummers over geschreven. Sommige van die nummers klinken nogal zijn vrolijk maar er zijn ook nummers waarbij de emoties bij hem los komen. Dat is dan overduidelijk in zijn nummers te merken, alhoewel hij ze goed weet te onderdrukken. Maar het gevoel is.

In de pauze neemt hij de tijd om cd’s te signeren en een praatje te maken met het publiek. Er is namelijk nogal wat publiek naar de band gekomen zowel uit België alsook uit Duitsland en Nederland.

De tweede set begint weer net zo voortvarend als de eerste set met veel stevige blues, sterk harpspel van Watermelon Slim en pittig gitaarwerk van de vrij jonge gitarist Ronnie McCullen jr. En ook nu weer komt zijn verleden weer naar voren in zijn eigen songs. De tijd dat hij teler was van watermeloenen en natuurlijk ook zijn trucker verleden.
Het is een geweldig optreden waardoor de band ook gevraagd wordt om twee toegiften te spelen. En daar staan de mannen ook voor open. Bij de tweede toegift verteld hij ondermeer over het plezier dat hij op de vrachtwagen heeft gehad maar dat hij niet meer mag rijden. Hij kan het nog wel maar geen 3000 mijlen meer zoals vroeger. Daarom is zijn laatste song ook getiteld ’3000 Miles’ en daarbij lopen de emoties ver op. Bij het zingen van dit nummer heeft hij tranen in zijn ogen waardoor dit nummer zelfs iedere geharde bluesliefhebber toch wel enigszins aangrijpt. Een meer dan uitstekend optreden wordt hiermee afgesloten en het is bovenal duidelijk dat de awards en nominaties die Watermelon Slim & The Workers inmiddels hebben ontvangen meer dan verdiend zijn.

Dit belooft wat voor de komende festivals als deze band ook o.a. op Moulin Blues staat.