Rusty Roots die de taak heeft om De Peeljuweel op te warmen maar ook om zich te profileren in de zuidelijke Nederlanden. Je weet tenslotte maar nooit hoe een balletje kan rollen… niet waar? Met gastsaxofonist Igor Maseroli (Joe Cofey) bijt de band de spits af met het nummer ‘Ain’t Gonna Do It’, een compositie van Dave Bartholomew. De band speelt met hart en ziel de blues dat ze zo nu en dan overladen met soul, R&B en natuurlijk Roots. Hun optreden bestaat dan ook hoofdzakelijk uit eigen werk dat afgewisseld wordt met covers van ondermeer: T-Bone Walker; Big Joe Turner; Lowel Fullson en Willie Dixon. Vooral hun uitvoering van ‘Hidden Charms’ mag er wel wezen.

Het spel valt bij het publiek in goede aarde, vooral gitarist “Mr. Bob” en zanger “Mr. Beejee” weten het publiek op te zwepen met fantastisch spel. Jammer genoeg heeft: “Mr. Beejee” nogal een aanslag op zijn stem uitgevoerd, naar gelang het optreden naar het einde loopt merk je dat zijn stem toch wel wat te lijden heeft.  Ik vind het echter geen probleem want ook ik ben gecharmeerd van het stemgeluid van hem. Hij heeft de soul in zijn stem en weet dit op fantastische wijze in hun muziek te stoppen. Een goed optreden wordt afgesloten met ‘Electrofied’ een eigen nummer dat ook tevens het titelnummer is van hun laatste cd. ‘

Tijd voor meester-gitarist Duke Robillard met band. De vraag die de kenners echter stellen is: ‘speelt hij jazz of toch de blues’. Uiteindelijk is het merendeel van het publiek dat hier aanwezig is duidelijk een liefhebber van de blues en in mindere mate van de jazz. Duke Robillard kan putten uit een arsenaal van eigen werk uit zijn periode bij o.a.: “Roomful of Blues”, “The Fabulous Thunderbirds”, zijn eigen band en uiteraard coverwerk van bijvoorbeeld: Jimmy Reed; T-Bone Walker; Aaron Walker; Doug James en Jimmy Liggins.
Het eerste nummer ‘Stoned’ waarmee de band opent is nogal jazzy aangelegd maar dan volgt er al een swingend en bluesy ‘Jump The Blues’.  En door de mix van blues, jump en swing met een klein beetje jazz zorgt voor een rijk gevarieerd optreden. De combinatie: saxofoon, gespeeld door Doug James en het gitaarwerk van ‘The Duke’ zijn fantastisch om te horen, vooral in de swingnummers komt dat prima tot zijn recht. Veel eigen werk uit Duke’s eigen repertoire vormt de hoofdmoot van het optreden. Prachtig werk zoals: ‘Sunday Mornin’; ‘Fishnet’; ‘Had To Be Your Man’ en ‘Jumpin’ Rockin’ Rhythm’ passeren daarbij de revue.
Hun uitvoering van Jimmy Reeds  ‘Buy Me A Dog’ is er eentje om in te lijsten, Jimmy zou het haast niet beter hebben kunnen doen.

Het optreden valt bij iedereen in De Peeljuweel wel in goede aarde, maar  zo gauw het richting de jazz gaat zie je menig een al iets inkrimpen bij het aanzetten van de eerste noot.  Echter de kwaliteiten van de band zijn op zo’n hoog niveau dat je moet bekennen dat alles wat ze spelen toch wel goed klinkt. Na ruim negentig minuten maakt Duke Robillard en band er een eind aan. Maar voordat hij zijn gitaar kan inpakken roept het publiek om een toegift. De band speelt als echte afsluiter de cover ‘Cadillac Slim’.
De meningen van het publiek over beide bands mogen dan wel verschillen maar de eindconclusie mag zonder meer zijn dat we een prima avond vol met goede muziek hebben gehoord en gezien.