Na de drie vorige edities heeft de organisatie het dit jaar iets anders aangepakt. Voor deze vierde editie heeft men het clubhuis van de handboogvereniging ingeruild voor een festival tent maar de locatie is gelijk gebleven. Daarnaast heeft men de line-up uitgebreidt met twee bands zodat we vanaf 14.00 uur vijf bluesformaties te horen en zien krijgen. Dit alles pakt heel goed uit, want de doelstelling om meer publiek te trekken is daarmee gelukt. Daarnaast zorgt het weer en de goede verzorging met drank en spijs voor een heerlijk ontspannen en haast familiare sfeer met heerlijke bluesmuziek.

De plaatselijke formatie The Cobbler Bluesband valt de eer te beurt om het festival te openen. Deze vijfkoppige band wisselt stevige bluesrock af met slow blues en zij doen dat met covers, zoals:  ‘Mojo Workin’, ‘Hip Shake Baby’ en ‘Messin With The Kid’, en met eigen werk. Een sterke opening van deze vierde editie overigens die door het aanwezige publiek goed wordt ontvangen. De band heeft er nogal plezier in en dat werkt ook op het publiek zeer positief uit getuige de roep naar een toegift.

Eindelijk is het de organisatie gelukt om de regionale bluesband ‘Lungjuhn’ te strikken voor dit festival. Zij staan bij de organisatie al drie jaar op het verlanglijstje en nu dan eindelijk staan ze hier op het podium. Lungjuhn speelt al enige jaren samen en is ondertussen een gesmede eenheid die in de regio een goede naam heeft opgebouwt. Zij doen dat met een uiterst gevarieerde setlist waarbij ieder bandlid wel zijn favoriet in heeft opgenomen. Hun uitvoering van Guy Forsyth's ‘Mona’ spettert net zoals Billy Boy Arnolds ‘I Wish You Would’. Vooral ‘Lungjuhn’, (John Nijssen) de stevige en vooral lange frontman van de band, zorgt met zijn lekkere vet klinkende harppartijen voor een op en top bluessfeertje. Aangevuld met het gitaarwerk van Ton Wanten en Hans Runge krijgen we een uitstekende set voorgeschoteld waarbij ‘Bones In The Closet’, een nummer van Jim Suhler, voor mij een van de favorieten is.

Het zonnetje schijnt lekker over het festivalterrein en het is er goed toeven met een goed getapt pilsje met een lekker vers gemaakte saté of hamburger. Dat is prima verzorgd allemaal en menigeen laat het zich ook goed smaken.

Een klein rustpuntje in het midden van het festival is het optreden van het welbekende duo Ingrid & Didi. Zij hebben een naam opgebouwd op het gebied van de akoestische blues afgewisseld met hier en daar een rock ’n roll nummer.
Beide muzikanten hebben al een hele staat van dienst achter de rug en zijn graag geziene gasten op festivals en in zalen. Zangeres Ingrid beschikt over een lekkere rauwe stevige maar soulvolle stem terwijl haar partner Didi een prima gitarist is. Hun repertoire bestaat uit traditionals, bekende covers afgewisseld met eigen werk. Als Ingrid het welbekende ‘Bobby McGee’ zingt lijkt het alsof het nummer speciaal voor haar geschreven is.  Ook hun uitvoering van ‘Crossroads’ en ‘Bullfrog Blues’ wordt sterk gespeeld. Echter ik vind het niet zo spannend allemaal en mijn aandacht verslapt na enkele songs. Echter veel aanwezigen die vooraan staan genieten met volle teugen van dit optreden.

Een van de twee echte ‘klappers’ op dit festival is ongetwijfeld The Rhythm Bombs met in hun midden de uit Venlo afkomstige gitarist John Verhaegh, de overige vier bandleden komen allen uit België. De band is bijna aan het einde van haar levenscyclus, nog pak weg drie optredens en dan stopt de band ermee. Jammer want hun aanstekelijke swing- en rootsmuziek is absolute top. Het was voor velen dan ook geen verrassing dat zij op het podium van Moulin Blues en in Peer hebben gestaan. Ook internationaal staat deze band hoog aangeschreven, getuige de lovende reacties op hun laatste cd ‘Better Be Ready’.
Ongeacht waar de band speelt en voor hoeveel publiek, ze gaan altijd voor de volle 100%. Ook op Venblues laten zij er geen gras over groeien. Met heel veel plezier en vooral buitengewoon goede muziek zetten zij hier een beresterk optreden neer. Geopend wordt met het nummer ‘Live My Life Too Fast’ en volgen enkele puike stukjes zoals ‘Swingin’ Sue’ en ‘Why Do You’ waarna met de toegift het  welbekende ‘Oh Baby’ hun set af te sluiten. Spijtig, bijzonder spijtig dat deze band er mee stopt.

Maar het feestje is nog niet ten einde want de tweede 'klapper', The Backbones,  sluit Venblues 2009 af. En het is weer mooi om  bassist Jules van Brakel op het podium te zien en uiteraard te horen. Het is al een hele poos geleden dat we hem live hebben zien spelen. Dat geldt trouwens ook voor enkele andere bandleden.
The Backbones is een superband met niemand minder dan Big Pete als frontman. Zij hebben met velen grote namen op het podium gestaan en worden bijzonder gewaardeerd in de scene.
En ook hier geldt, vreugde in de muziek en het samen spelen voor een enthousiast publiek maakt het optreden interessant.
Vanaf de eerste vette bluesnoot gaat het dak van de tent. Net zoals bij de vorige bands wisselen zij ook eigen werk met covers af. Een van hun nieuwe nummers, van hun medio februari verschijnende cd, ‘Look At The Time’ is een prachtige song. Maar dat geldt evenzeer voor hun uitvoeringen van ‘Come On In The House’ van Jr. Wells en van Tony Joe White’s  ‘I Want You’ of ‘Ahw Babby’ van Little Walter.
En natuurlijk ontkomt de band ook niet aan een toegift en zo krijgen we dan ook nog het nummer ‘Tramp’ te horen.  Dit is misschien wel de beste afsluiter van alle Venblues festivals van voorgaande jaren incluis deze editie.