Moe van die mierzoete kerstliedjes op de radio? Dan wordt het tijd om eens “Almost Nasty” in je cd-speler te stoppen.

“Almost Nasty” is de nieuwe release van Tinez Roots Club. “Two red hot saxophones with a blasting band’ staat er op het cd-hoesje gedrukt. Die omschrijving klopt als een bus zoals je al bij het eerste nummer hoort: ‘Tinez Shuffle’ genoemd naar de frontman en componist Martijn van Toor aka Tinez. Een uptempo boogie met in de hoofdrol de dominerende geluiden van de bariton, gespeeld door Koen Schouten, de tenorsax van Martijn van Toor strak geïntroduceerd door het drumgeroffel van Henk Punter en dat alles ondersteund door Wolfgang Roggenkamp op de Hammond B3. Geen gitaar zul je zeggen? Nee… inderdaad er komt geen gitaar aan te pas en eigenlijk is dat in dit geval geen gemis zoals je zult merken bij het behoren van het album.

Hoofdzakelijk hebben we hier te maken met instrumentale nummers met enkele verdwaalde songs met daarop zang die mij niet zo bijzonder raakt zoals je ongetwijfeld zult merken op: ‘She’s So Fine’. Het biedt misschien wel variatie maar zang technisch is het naar mijn idee minder als je het vergelijkt met het hoogstaande niveau van de muziek die ze spelen.
Voor mij biedt het album ook zonder zang ruimschoots genoeg variatie waardoor het album absoluut geen verveling oproept. Daarvoor is het gebruik van de instrumenten op de juiste plaats en de juiste tijd goed ingezet.

Swing en jump die doet denken aan de oude big bands uit de jaren dertig en veertig voert hier de boventoon. Zo doet me het nummer: ‘High Five’ me enigszins denken aan Glenn Miller en dat is alleen maar een compliment naar de band.
Met nog meer ´schwung´ wordt ´Full Time Boogie´ er doorheen gejaagd, het nummer doet de titel alle eer aan. Een rasechte boogie op saxofoon en de ritmegolven op de drums zorgen hier voor.
Het gebruik van de Hammond B3 geeft aan dit nummer maar ook aan de andere nummers op het album iets extra´s mee. Soms een moderner tintje soms een extra ondersteuning om een oude sound te creëren.

Als je ooit eens deze band aan het werk hebt gezien en gehoord dan weet je hoe spectaculair hun optredens kunnen zijn. Dat element heeft de band getracht over te brengen met dit studio album en dat is hun redelijk gelukt. Aan het nummer ´Sweet And 17`, een nummer met enige gospelinvloeden, hebben ze wat live-elementen toegevoegd.

Met een boogie ‘Devil’s Boogie’ wordt: “Almost Nasty” swingend afgesloten en daarmee is de cirkel weer rond.

Ik persoonlijk vind Tinez Roots Club een ‘live-band’ die je moet horen en zien op het podium. Daar komen ze het best tot hun recht. Voor diegene die dit nog niet hebben gedaan geldt het album als ultieme kennismaking met uitnodiging om toch eens de moeite te nemen om hen live aan het werk te zien. En voor hen die de band wel live aan het werk hebben gezien is het album misschien een pleister op de wonde omdat ze niet ieder weekend in de gelegenheid zijn om de band te bezoeken.

De nummers hierop geven exact weer op welk niveau de band speelt. En dat niveau is hoog, erg hoog. Ook de schrijverskwaliteiten van Martijn van Toor zijn van een goed niveau. De zang daargelaten vind ik het een buitengewoon goed album.