Timo Gross Band in De Weegbrug
Zaterdag 15 oktober 2011 

Er is zoveel te doen in de blues dat het soms moeilijk is om een keuze te maken. Zo nu en dan spelen er voor mij onbekende bluesbands in de regio en vind ik het leuk om zulke optredens te bezoeken. Je weet maar nooit hoe verrassend zo iets kan zijn of zelfs hoe goed een onbekende band wel niet is.
Zaterdagavond, 15 oktober heb ik gekozen voor de Duitse bluesformatie Timo Gross Band, bij onze oosterburen immens populair en hier in Nederland op het punt om door te breken.

Timo Gross is een singer/songwriter/gitarist die al ruim 20 jaar in de blues rondzwerft, samen met bassist Frowin Ickler en drummer Michael Siegwart vormt het trio Timo Gross Band. Gezamenlijk hebben zij al enkele albums uitgebracht. Hoofdzakelijk eigen werk met hier en daar wat covers van gerenommeerde blues voorbeelden als Otis Rush en Bobby ‘Blue’ Bland.
Jammer genoeg is het niet zo druk in De Weegbrug als om half elf Timo Gross met zijn maten start het een optreden die twee sets omvat. Dat neemt niet weg dat het niet bere gezellig is in dit bluescafé want de sfeer is optimaal en de band voelt zich er schijnbaar goed thuis.
Geopend wordt er met een eigen nummer getiteld ‘Small Town Blues’ van hun recente album “Fallen From Grace”. Hier en daar zijn er kleine foutjes te beluisteren alsof de band nerveus is. Dat is na enkele nummers voorbij en klinkt het zoals het zijn moet. Het is niet spectaculair of misschien liever gezegd niet vernieuwend. Daar staat wel tegenover dat de band erg sterke goede nummers op haar repertoire heeft.
Een ode aan Ray Charles wordt gespeeld met het nummer ‘I Need You Badly’ dat erg fraai klinkt. En hun uitvoering van ‘All Your Love’ mag er ook wel zijn. Prima gitaarwerk, goed verzorgt zonder teveel poespas. Want bij binnenkomst zie ik een grote koffer vol met pedalen staan en dan bekruipt me toch enigszins een kriebelig gevoel. Gitaarwerk hoor ik het liefst zo puur mogelijk zonder technische liflafjes. Bij het nummer van Otis Rush echter wordt er minimaal gebruik van gemaakt. Dat geldt niet voor een nummer als ‘Down To The Delta’ waarbij nogal veel gebruik wordt gemaakt van de pedalen.

Het meest interessante in de eerste set is de twee nummers die het trio akoestisch speelt. Met het spelen van hun nummer ‘Desire’ krijgen we echt te maken met de kwaliteiten van Timo Gross. Zowel zang- als gitaar technisch zit dit prima in elkaar. Dit is vind ik wel verrassend spectaculair te noemen.

Na een korte onderbreking gaat de band verder met hun tweede set en is: ‘Struttin Part II’ het nummer daarvan. Een soepel lopend bluesnummer met prima gitaarspel van Timo. Hij speelt hierop vrij rustig en gedoseerd waardoor het nummer nog meer impact op het aanwezige publiek heeft.
‘Slowdown’ heeft Timo geschreven voor een oerlelijke en oude vrouw en als je het nummer in je opneemt dan moet ze inderdaad heel lelijk zijn geweest, niet dat het nummer slecht wordt gespeeld, verre van dat. Maar het klinkt zo intens en geloofwaardig dat je er een voorstelling van kunt maken hoe deze vrouw eruit moet zien.
Een andere welbekende cover is: ‘Some kind Of Wonderful’, een nummer dat ze al een tijdje niet meer hebben gespeeld en eerlijk gezegd hadden ze het voor mij ook niet hoeven te spelen. Meer onder de indruk ben ik van hun ‘Redhouse’ dat ze als toegift spelen. En nog meer van het akoestische ‘Here Comes The Blues’ waarmee ze hun optreden in bluescafé De Weegbrug afsluiten.

Timo Gross met zijn mannen heeft bewezen dat ze met eigen werk een goed optreden kunnen verzorgen. Dat ze zo nu en dan een cover er doorheen duwen is goed voor de herkenbaarheid waarbij ik vooral ‘Redhouse’ en ‘All Your Love’ bijzonder goed vind.  Het is de moeite waard geweest om naar Roermond af te reizen en kennis te maken met dit trio dat de blues goed speelt.