logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Refuel – The Veldman Brothers

Tekst: Wil Wijnhoven

The Veldman BrothersVoor mij eigenlijk vlotter dan verwacht komen de gebroeders Veldman met een nieuw album op de proppen. Maar als ik terugkijk is dat helemaal niet zo, hun vorige album “Livin’ By The Day” is van 2014 en gemiddeld om de twee jaar komt de band met iets nieuws. Een verkeerde gedachtegang kun je wel zeggen. Maar het verhoogt wel de vreugde bij het ontvangen van dit mooie pakketje.

Op ‘Refuel”, zoals het album heet, hebben Gerrit en Bennie Veldman samen met Fred van der Wende, bas; Han Neijenhuis, drums en de achtergrondzangeressen Nanny van De Laar en Saudy Smits elf nummers verzameld. Negen stuks komen voor rekening van Gerrit Veldman en twee nummers heeft Bennie gepend.

De sound van de band is herkenbaar, de typische Veldman Brothers sound zou ik haast zeggen. Van de mix tussen gitaarsound en Hammond hebben ze hun handelsmerk gemaakt. En dat begint al met het eerste nummer: ‘Brothers Groove’, een instrumentaal nummer waarbij het lijkt alsof ze de fans gerust willen stellen en daarmee willen zeggen ‘er is weinig veranderd’. Overigens, moet je iets wat goed is veranderen? Naar mijn idee niet en dat gaat hier ook niet helemaal op als je het hele album eens goed beluisterd hebt. Een goed voorbeeld daarvan vind ik ‘No Love Song’
Dus voor de liefhebbers, zoals ik, van stevige gitaarpartijen en Hammond soli, komen met dit album weer aan hun trekken.

Wat ik persoonlijk nog meer aantrekkelijk vind aan hun sound is de zang van de beide broers. Gerrit die wat rauwer zingt dan Bennie, deze laatste heeft een warmere stem.
Alles haalt de band uit de kast om een product neer te leggen waarmee het zichzelf de lat weer een sport hoger heeft gelegd, mocht dat overigens nog kunnen. Want hun vorige werk is in mijn ogen al top. En toch lukt het hen iedere keer weer om een hoog niveau te halen. Uiteraard is smaakbepalend of je dit album beter vindt dan het vorige of het album daarvoor.
Ik tref hier echter nummers aan die mij inpakken zoal het hele mooie: ‘The Only One’ of halverwege het album ‘Journey’. Hierop speelt Bennie de mondharmonica op een hele vette aansprekende manier, de vonken vliegen ervan af. Gewoon twee nummers van de overige negen stuks die net zo mooi en goed klinken.

Het best wel stevige ‘Suspicious’ zit verdomd fraai in elkaar. Het slidewerk daarin klinkt zo gaaf en het afwisselend soleren tussen Gerrit op gitaar en Bennie op Hammond wordt hier terdege uitgesponnen tot een gesmeed geheel.
Dat Bennie Veldman ‘No Love Song’ heeft geschreven is wel heel duidelijk te horen. De intro met drum gevolgd door de Hammond zorgen voor een sappige opening en als Gerrit dan zijn snerpende gitaarspel ertussen gooit en het basgepluk duidelijk aanwezig is ontspint zich een bijzonder aantrekkelijke song. Een song die zich een weg baant tussen blues en bluesrock en oh zo strak klinkt. Dit werk ligt mij ook wel moet ik bekennen.
Tegen het einde van het album zoekt de band het weer richting de ballad en daarvoor is de stem van Gerrit uitermate geschikt, ondanks het minimale rauwe randje. De achtergrondzangeressen klinken samen met het intense Hammond spel heel zachtaardig en rustig.
‘One Step Closer’ laat de beer in Bennie op de bluesharp weer los en daar kan Gerrits zang niet bij achterblijven. “Refuel” wordt op een hele stevige blues manier afgesloten.

Of de Veldmannen zich met dit album overtroffen hebben durf ik niet te zeggen, dat is een kwestie van smaak denk ik. Maar naar mijn maatstaven durf ik met een gerust hart te zeggen dat dit toch net iets beter is dan hun vorige release. Dit album klinkt gewoon als een ‘spreekwoordelijke’ klok.