High Quality jumpblues in muziekcafé Wilhelmina

Zondag 11 oktober 2009

Zondag staat Eindhoven in het middelpunt van enkele evenementen, zo is er o.a. de Marathon van Eindhoven en speelt de uit Canada afkomstige The Twisters in muziekcafé Wilhelmina. Ik heb gekozen voor deze laatste optie, na het beluisteren van hun laatste album “Come Out Swingin” is dit een logisch gevolg. Dit kwartet bestaande uit Canada en USA toeren nu door de Benelux om hun album te promoten.

Door de slechte bereikbaarheid van Wilhelmina vanwege de wegafzettingen rondom het Eindhovense centrum heeft men besloten om later met het optreden te starten. Zo begint de band dus in plaats van vijf uur om zes uur in de hoop dat er dan meer publiek komt. Helaas is dit niet zo, het publiek laat het enigszins afweten. Voor The Twisters echter geen reden om er niet tegen aan te gaan, ze laten er geen gras over groeien. Vanaf de eerste noot van het nummer ‘Lonesome Train’ tot en met het laatste nummer ‘Honey Bee’ is het swingen geblazen. Goede muziek met volop entertainment wordt er twee uur lang geboden. En geen een van de bandleden doet voor elkaar onder waarbij ik vooral onder de indruk ben geraakt van het bassen van Keith Picot. Hij slapt, plukt en daarnaast kan hij ook nog goed zingen. Dat geldt overigens ook voor Brandon Isaak, de gitarist van de band. Een puike gitarist met een prima stem die zo nu en dan afgewisseld wordt door Dave Hoerl.
Deze laatste speelt als kort intermezzo solo het nummer ‘Bye Bye Bird’ zodat Brandon Isaak een kapotte snaar kan vervangen.  Want met zo een energiek gitaarspel gaat er wel eens een snaar kapot.
Bijzonder sterk is het afsluitende nummer van de eerste set getiteld ‘Swing’. Deze song doet de titel alle eer aan en laat ook het publiek in Wilhelmina swingen en gaat de band nog eens stevig los.

Tussen het openingsnummer en het laatste nummer worden heel wat interessante werkjes gespeeld. Korte en energieke uptempo songs zoals: ‘Take My Own Advise’ met nogal wat reggae invloeden of het gospelachtige ‘Party Goin’ On’ maar ook een lekkere swing zoals ‘Twisters’.  Heel verschillend van elkaar maar stuk voor stuk goed klinkend. Ook het overbekende ‘Honest I Do’, een rustig bluesdeuntje wordt zeer fraai uitgevoerd door vooral het mooie stemgeluid van Dave Hoerl.
Met een hoog tempo volgen de songs elkaar op waarbij de leden ook nog voor entertainment zorgen. Zij swingen en springen op het podium, schreeuwen oerkreten door de micro en maken tegen elkaar opmerkingen met een komische noot. Dit alles tot groot vermaak van het aanwezige publiek dat volledig mee opgaat in dit optreden.
De tweede set sluit de band af met een nummer dat dezelfde titel heeft als de naam van de band ‘Twister. Een lekker swingjump nummer met daarin alle ingrediënten die deze stijl te bieden heeft.

Natuurlijk roept het publiek om een toegift, het krijgt er geen genoeg van en dus spelen The Twisters nog als toegift twee formidabele nummers om dan uiteindelijk dan toch af te sluiten.
The Twisters tonen aan dat zij van diverse markten thuis zijn en dat het geen enkel probleem is om diverse muziekstijlen in een setlist op te nemen en te mixen of af te wisselen. Want wat ze ook spelen het heeft allemaal een link met de blues en dat wat ze spelen, spelen ze buitengewoon goed vol enthousiasme en plezier. En voor diegene die dit lezen en er niet bij waren kunnen zich nu omdraaien en in de hoek gaan staan schamen.