Geen gebruikelijke avond om de dag na Pinksteren weer een feestje te bouwen. Maar dinsdag 2 juni staan de iconen van de Americana, The Blasters, geprogrammeerd op het podium van Jongeren-centrum Perron 55 in Venlo. Dat feit alleen al zorgt ervoor dat je een feestje kunt bouwen. Maar ongeacht of je nu met zulke toppers te maken hebt, schijnbaar lukt het niet om een uitverkocht huis te krijgen. Dat ligt niet aan de bands of aan de organisatie maar misschien moet je het zoeken dat de regio Venlo niet rijp is voor muziekstijlen als blues, roots en Americana.

Maar hoe het ook zij, The Blasters met in hun kielzog de Nederlandse formatie Charley Cruz & The Lost Souls staan garant voor een avondje feest met goede muziek en soms stevige muziek.

Zoals gezegd wordt de spits afgebeten door de upcoming roots- en countryblues formatie Charley Cruz & The Lost Souls. Zij hebben kort geleden haar tweede cd gepresenteerd met als titel “The Last Warrior”. Een cd die nog melodieuzer klinkt dan hun debuut cd “Life On The Edge”. In nog geen uur tijd moet de band ervoor zorgen dat de sfeer er in zit alvorens zij het stokje moeten overdragen.

Ik moet zeggen met hun songkeuze, hoofdzakelijk werk van hun nieuwe cd, lukt hun dat vrij aardig.
Natuurlijk is het moeilijk om als voorprogramma te dienen voor een superformatie als The Blasters. Het merendeel van het publiek komt voor hen natuurlijk, daar laat Charley Cruz met zijn mannen zich niet door uit het veld slaan. Hun set klinkt net zo sterk als wat ik al beluisterd heb op hun cd’s. Prachtige nummers zoals “Dead End Street’ en uiteraard ‘The Last Warrior’ klinken uitstekend in deze goede akoestische omgeving.

The Blasters is een heel ander verhaal, zij treden al decennia lang over de gehele wereld op met hun mix van blues, roots, rock ’n roll of gewoonweg ‘Americana”. De band heeft wel enkele wisselingen ondergaan maar medeoprichter en drijvende kracht Phil Alvin staat nog altijd aan het roer. Sinds enkele jaren wordt hij bijgestaan door John Bazz op bas; Keith Wyatt op gitaar; en Bill Bateman op drums.
Bij het betreden en aanslaan door Phil van de eerste toon begint het vuurwerk dat tot een feestje leidt.

Met een hoog tempo worden de korte songs door Perron 55 geslingerd af en toe onderbroken door wat komische anekdotes van Phil. Bij aanvang van het optreden heeft hij ons al gewaarschuwd voor zijn slechte stem. Hij heeft op het grote bluesfestival in Raalte toch iets te veel van zich zelf gegeven. Dat is te merken aan zijn stem die nogal schor klinkt maar het doet geen afbreuk aan zijn enorme energie en intensiteit waarmee hij de songs aan elkaar rijgt.
Natuurlijk worden de hits als ‘Marie Marie’; ‘Daddy Rollin Stone’, ‘Long White Cadillac’ en ‘American Music gespeeld. Dat zijn voor menigeen toch wel de highlights en meest herkenbare songs van de band.
Niet alleen Phil gaat als een speer dat geldt ook voor de overige bandleden, ik bijvoorbeeld heb staan genieten van bassist John Bazz. Zelden heb ik een bassist gezien die zo opgaat in de muziek en niet als een houten klaas blijft staan. Hij swingt mee op de noten van de muziek en plukt daarbij stevig maar o zo strak aan de dikke baskabels. De soli van Keith Wyatt zijn er ook niet minder om evenals het puike drumwerk van Bill Bateman.
Het gaat er furieus aan toe op het podium, het T-shirt van Phil is doorweekt van het zweet. Dat is ook niet vreemd als je ziet hoe intens hij opgaat in zijn nummers.

Na ruim vijf kwartier stevige Americana houdt de band het voor gezien. Maar daar neemt het publiek toch geen genoegen mee en roept uiteraard, en zeker ook verdiend, om een toegift. En professioneel als The Blasters zijn wordt daar graag gehoor aan gegeven. Met het spelen van de nummers ‘Rock Bobbin’ Baby’ en ‘One Bad Stud’ wordt er uiteindelijk toch een eind aan gebreid en kunnen we van een waar feestje spreken. Daar heeft Charley Cruz & The Lost Souls, The Blasters, de organisatie en het aanwezige publiek voor gezorgd.