Na het succesvolle dubbel album “Chicago Blues: A Living History” en de daarop volgende tournee, heeft men uit het haast onuitputtelijke vat Chicago Blues composities weer een selectie gemaakt.

Producer Larry Skoller verzamelde samen met de muzikanten: Billy Boy Arnold; John Primer; Billy Branch; Lurrie Bell en Carlos Johnson drie en twintig fantastische werkjes. Uit de periode 1940 tot en met 1998 heeft men gekozen voor bekend werk van bluesgiganten als: Muddy Waters; Jimmy Rogers; Otis Rush; Chester Burnet aka Howlin Wolf’ en vele, vele anderen. Dit dubbel album kreeg als titel mee: “The (R)evolution Continues en mag je niet als een bloemlezing of als een compilatie beschouwen. Het is een dubbel album met daarop moderne interpretaties van nummers uit het verleden. Iedere muzikant heeft er zijn eigen draai aan gegeven en tekstueel zo nu en dan wat aangepast. Eigenlijk wordt hier in een muzikaal verhaal het verleden, het heden en de toekomst verteld van de Chicago Blues.
En dat heeft men samen met de gastmuzikanten:  Buddy Guy; James Cotton; Magic Slim; Ronnie Baker Brooks; Zora Young en Mike Avery prima uitgewerkt. Neem bijvoorbeeld eens hun uitvoering van ‘She Don’t Love Me That Way’ van Sonnyboy Williamson waarop Billy Boy Arnold de zang en harp voor zijn rekening neemt. Of neem Chuck Berry’s: ‘Reelin’ and Rockin’ met een zingende John Primer en in dit geval Billy Flynn op gitaar. Het klinkt net zo vlot als in 1958 maar heeft toch een moderner tintje meegekregen. Twee ver uit elkaar liggende songs die toch een tijdperk in de Chicago Blues belichamen. Verder kom je op CD 1 nog meer interessant werk tegen zoals de medley met daarin verwerkt: ‘Mellow Down Easy’ en Bo Diddley, wie kent ze niet? Leuk hierbij is een rap die door Billy Branch en Rosa Enrico is geschreven en daarin is opgenomen.

Op CD2 komen we nog meer bekend werk tegen waarbij ik vooral ‘Yonder Wall’, een nummer van Elmore James, en ook bekend geworden door Junior Wells, wil aanstippen. Een prima uitvoering met Billy Branch in de hoofdrol als zanger en harpspeler. Maar ook het nummer ‘Easy Baby’ en ‘Somebody Loan Me A Dime’ zijn twee voortreffelijke interpretaties geworden die enigszins afwijken van het origineel maar daaraan geen afbreuk doen. In tegendeel zelfs deze iets moderne uitvoering laten deze twee nummers weer opleven.
Als bonus-track heeft men hier gekozen voor ‘The Blues Had A Baby’ van Muddy Waters. Op dit nummer verenigen de muzikanten zich als een band en krijgen we praktisch alle muzikanten te horen. Dit levert een geschakeerd geheel op dat fraai klinkt.

Oké, dit mag je dan niet als een bloemlezing of compilatie noemen maar het is wel degelijk een fascinerend blues document dat in je collectie thuishoort. Niet alleen de songkeuze maakt het er naar maar meer de muzikanten die hieraan meewerken zorgen voor een onvergetelijk document.

Surf om meer te weten naar: www.chicagobluesalivinghistory.com