Enkele weken geleden dropte de postbode een cd bij mij in de bus van Ted Gerrits. Deze was toch al enige jaren geleden overleden dacht ik? En dat klopt ook, in 2003 is de zanger van de succesvolle band ‘Blues Clinic’ overleden. Maar enige tijd daarvoor had hij samen met: Anthony van den Broek en Ricardo Polistina enkele semi-akoestische songs opgenomen. Muziek waar Ted’s hart lag en waar zijn stem zich uitstekend voor leende.
Opzet was een ‘demo’ te maken maar het draaide uit op een sessie die negen fraaie covers opleverde en als afsluiter een eigen compositie van Anthony van den Broek. Nu na ruim acht jaar zijn deze opnames van stal gehaald en op cd uitgebracht met de titel: “Ted Gerrits Acoustic Mud”.

Openingssong is ‘Reconsider Baby’ van Lowell Fulson, een nummer dat door Ted met bezieling wordt gezongen en begeleidt door Anthony op akoestische gitaar met daarbij duidelijk de ritmes van de bas gespeeld door Ricardo. Een betere opening is haast niet denkbaar zou je zeggen, maar let op want wat daarna volgt is ook niet van de poes.

Wie kent niet: ‘Jack Of Diamond’? Een traditioneel uit de jaren twintig van de vorige eeuw die vaak is gecoverd. Ik ken dit nummer in diverse uitvoeringen, soms stevig, soms poppig, soms met een country inslag maar zoals hij hier wordt gespeeld was mij onbekend. Maar ik mag deze uitvoering, zoals hij ooit ook bedoeld is, zonder meer.

En als je op de akoestische toer bezig bent mag natuurlijk het werk van Robert Johnson niet ontbreken.
‘Crossroads’ en ‘From 4 Till Late’ heeft het trio destijds opgenomen en ik moet zeggen dat ik vooral van hun uitvoering van ‘Crossroads’ toch wel kippenvel krijg, zeker met de slide erbij. Zou Robert het destijds ook zo gezongen en gespeeld hebben? Het kan haast niet anders gezien het feit dat heden ten dage hij nog steeds op handen wordt gedragen.

‘Good Morning Little Schoolgirl’ kent haast iedereen wel van Ten Years After en menige doorgewinterde bluesfreak zal ook wel weten dat dit nummer ooit is geschreven door John Lee Williamson aka Sonny Boy Williamson in 1937. Vele malen opgenomen in diverse stijlen maar voor de liefhebbers van de oude blues moet dit toch wel het summum zijn.
Geldt dat dan ook niet een beetje voor: ‘Walking By Myself’ van Jimmy Rogers of voor ‘Can’t Be Satisfied’ van Muddy Waters? Zeer zeker wel, dat heeft er voornamelijk ook mee te maken hoe dit trio deze geweldige songs hebben gecoverd. Haast zou je denken dat ze speciaal voor hen zijn geschreven. Je hoeft niet van dit soort blues te houden maar het is de moeite waard je er enigszins in te verdiepen en zulke nummers eens te beluisteren. Geheid dat negen van de tien luisteraars voor deze uitvoeringen vallen.

Als je dan bij het achtste nummer: ‘Nadine’ van Chuck Berry uitkomt heb je de neiging om bij voorbaat al te zeggen dat dit de vreemde eend in de bijt is tussen alle bluestoppers op dit album. Niets is echter minder waar. Ondanks dat het een rock ’n roll song is zorgt dit trio voor een degelijke blues inbreng. Het blijft wel een uptempo nummer ten opzichte van het overige werk. Uiteraard niet zoals Chuck het ooit heeft gespeeld. Maar dat is hier ook niet de bedoeling geweest.

Het trio heeft nummers opgenomen die zij mooi vinden zonder daarbij compromissen te sluiten. Dat is hen uitermate goed gelukt, het feit dat ik als niet-liefhebber van akoestische blues warm loop voor dit album ligt gewoon in het feit dat je hoort dat de mannen genieten van hun spel. Daarbij komt dan ook nog dat ze een neus hebben voor goede songs en dit prima kunnen coveren.

De laatste bijdrage op het album is: ‘My Pencil’ een nummer van Anthony van den Broeck. Dit is een nummer waarbij het gitaarspel mij doet denken aan Django Reinhard. Maar door de stem van Ted wordt ik toch weer op mijn bluesbeentjes gezet. Het is een lekker vlot nummer waar dit mooie album mee wordt afgesloten. Spijtig dat Ted dit niet heeft kunnen meemaken.