Daarvoor zijn Tad Robinson samen met Alex Schultz, Steve Gomes, Kevin Anker en Robb Stupka verant-woordelijk. De week kun je eigenlijk niet beter doormidden breken dan met goede muziek in een huiselijke sfeer. Dat is nu net exact wat er woensdagavond 6 oktober is gebeurd in bluescafé Duke in Maastricht. Het kleine cafeetje in de Koestraat is redelijk gevuld, wat heet, het was er lekker vol. Want de doorgewinterde blues en soulkenners weten dat hier het neusje van de zalm op het podium staat. Vijf muzikanten uit de hoogste regionen in de blues spelen een uit twee sets bestaand optreden. Met een mix van eigen werk van Tad Robinson, Alex Schultz en covers wordt er een intieme sfeer gecreëerd die je zelden meemaakt.

Reden dat de mannen samen op pad zijn is vooral door de nieuwe release van Tad Robinson “Back In Style” waar natuurlijk de nodige aandacht aan wordt besteedt. Het zou niet fair zijn tegenover de andere bandleden om enkele muzikanten er uit te pikken want ze zijn allemaal hartstikke goed. Maar het belet me toch niet om daarbij gitarist Alex Schultz en Tad Robinson die de harp en zangpartijen voor zijn rekening neemt in de spotlights te zetten. De ene doet dat door subliem gitaar te spelen, geen rauw snarenwerk maar degelijke strakke gitaarpartijen met daarnaast uitstekend uitgesponnen soli.
De andere moet het daarbij voornamelijk hebben van zijn zuivere stemgeluid die zowel in de blues als ook in de soul en vooral in de laatste muziekstijl voortreffelijk klinkt. Zijn uithalen zijn loepzuiver, ook na enkele uren in een rokerig en bloedheet café blijft zijn stem zuiver klinken. Maar beiden staan er volren bij als ze geen  als ze geen op elkaar ingespeelde backinggroep van hetzelfde kaliber achter zich hebben staan.

Het is kicken bij een nummer als: ‘Broken Hearted Man’ en ‘Long Way Home’ van zijn vorige album. Maar ook het door Steve Gomes geschreven nummer ‘Rained All Night’, dat terug te vinden is op zijn recente album, is er een met een gouden randje. Alex voegt zijn steentje bij door zijn nummer ‘Last Train To Aalter’ met wat jazzy invloeden ook een puik stukje werk. Hierbij toont hij aan dat hij tot een van de betere gitaristen in zijn genre behoort. Aangevuld met wat ouder werk zoals het nummer ‘Coming Home’ en ‘They Say’ passeren daarbij ook de revue.
 

Je kunt gerust stellen dat hier het motto ‘blues meets soul’ duidelijk is toegepast, een trend die vooral de laatste tijd waarneembaar is bij bluesmuzikanten. Iets dat altijd wel goed uitpakt want uptempo wordt hierbij regelmatig afgewisseld met aan ‘tearjerkers’ grenzende songs.

Ruim twee uur geven deze mannen alles wat ze hebben om het aanwezige publiek te vermaken iets wat duidelijk goed wordt ontvangen door het publiek. Want zij neemt er geen genoegen mee dat de band er zo maar mee stopt. Eén verplichting hebben ze ten opzichte van de organisatie, De Duke en het publiek en dat is het spelen van een heerlijke afsluitende toegift.
Een compliment gaat ook richting de organisatie de stichting Blues & Roots Maastricht. Zij hebben ondanks de tegenvallers doorgezet en deze band gecontracteerd. Maar ook bluescafé Duke die dit op het laatste moment nog heeft mogelijk gemaakt. Maar jammer dat alleen insiders de kwaliteiten van deze muzikanten weten te waarderen.