Up Swing Wespelaar 2017 Slideshow

 

18-19-20 augustus 2017, Wespelaar (B)
30 jaar Swing Wespelaar

Tekst: Paul Scholman
Foto’s: Bert Lek

D-TaleHet is de dertigste uitvoering van dit fantastische, vrij toegankelijke, festival en dat willen ze vooral zo houden. Men houdt dus vast aan het principe om voor een breed publiek een mooi bluesprogramma te presenteren. In totaal hebben in dit drie dagen durende festival ongeveer zo’n 10.000 bezoekers Wespelaar met een bezoek vereerd. Zaterdag met bijna 4.000 mensen is de drukste dag. “Er gebeurt eigenlijk nooit wat” aldus een Belgisch lid van het Rode Kruis. “Dat is op andere festivals in de buurt wel anders, want daar valt menig bloedneus op te tekenen.”
Er komen niet alleen Belgen op af, maar er komt elk jaar een complete volksverhuizing op gang vanuit Nederland, maar ook Duitsers en Fransen zijn erg geïnteresseerd in Swing Wespelaar.
Waar ze het van doen? ‘Joost mag het weten’, maar als je naar de line-up kijkt van dit bluesfestival kan daar vrijwel geen organisatie aan tippen. Gelukkig hoef ik mij daar niet druk om te maken en mag ik verslag doen van dit mooie festijn.

De Belgische band D-Tale heeft de eer om het festival te mogen openen op het inmiddels zeiknatte festivalterrein. Het water is gelukkig snel weg omdat we midden op straat staan en de Belgen voor een goede afvoer hebben gezorgd. De weersvoorspellingen zijn wisselend. Achteraf valt het allemaal reuze mee.
Hammond-master Patrick Cuyvers en gitarist Mario Pesic trakteren het al aanwezige publiek op enkele heerlijke duels en zoeken elkaar op, hoewel dat lastig is met een hammond. Met een aantal heerlijke covers sluiten de heren af en we kunnen geruststellen dat ze de toon gezet hebben voor een prima avond. 

Jimmy BurnsTegen 21 uur vangt Jimmy Burns aan met uitstekende bluesklanken die uitblinken in simpelheid. Allan "the Cook" op bas wordt geprezen om zijn kookkunsten, maar vooral zijn basspel. Jimmy zijn zangkunsten zijn prima, met zijn opleiding in diverse gospel-koren. De man is eigenlijk een laatbloeier. Heeft 20 jaar de tijd genomen met werken en kinderen opvoeden en kreeg een platencontract op 53-jarige leeftijd. Inmiddels zes cd’s later staat hij op Wespelaar. Burns heeft een wat hogere stem, al wordt hij wat kortademig en hij heeft een wat cleane bluesstijl. Kortademig met 74 jaar is natuurlijk geen schande. Met een gevoelige Stand By Me sluit Jimmy in de toegift af. Fransman Xavier Pillac speelt een heerlijke slide in de begeleiding. Pillac zien we later op dit festival nog terug.

Het is inmiddels lekker druk geworden in Wespelaar en we kunnen dadelijk Popa Chubby zijn opwachting laten maken en ondertussen maar hopen dat het droog blijft, want het ziet er doorlopend dreigend uit met donkere wolken boven het podium. Popa Chubby, zittend op zijn pianokruk, beperkt tegenwoordig het zingen tot een minimum en laat zijn gitaar spreken, zichzelf met regelmaat ondersteunend met een of andere yell. Hevig zwetend gooit hij er de ene solo na de andere uit zijn afgekloven gitaar. Zijn gitaarband laat aan duidelijkheid ook weinig te wensen over. Een opgestoken middelvinger op zijn gitaarband siert zijn kin. Hebben we een goede tijd? Voelen we ons goed? Ja hoor, beetje vochtig op de verkeerde plek soms, maar we blijven lachen. Het volgende nummer gaat over vrede voor iedereen in ons hart! Een mooi instrumentaaltje wordt ons deel. Inmiddels is het na middernacht. Popa gooit er een V-teken uit. "Wespelaar" vindt het prachtig. Een gebroken snaar wordt opgevangen door een basdrum intermezzo. Ik heb een snaar wel eens vlotter verwisseld zien worden. Hoewel instrumentaal aardig op dreef heb ik Popa Chubby wel eens beter gezien en ik vraag mij eerlijk gezegd af of hij nog wel beter wordt, met een dubbele betekenis.
Het loopt inmiddels tegen half een, maar Popa gaat nog even door. Geen idee wat er met de buren is afgesproken maar de lichten zijn ondertussen uit. Deze vrijdag blijkt de best bezochte eerste dag te zijn in dertig jaar.

Dag twee
De Nederlandse Detonics openen zaterdag en dat doen de heren met verve. Ik begreep dat ze nog niet heel vaak in België op de planken hebben gestaan, maar dit is een mooie opmaat voor meer. Met Richard van Bergen als gastspeler hebben ze een meer dan uitstekende vervanger voor gitarist Jeremy Aussems. Het weer is weinig anders dan vrijdag, al is het ietsje droger.

The Bluesbones zetten de trend van de dag door met Nederblues. Na een uitstekende start met daarna iets te veel slowblues achter elkaar was het slotkwartier weer uitmuntend dat werd ingezet met een nummer van Ian Siegal. Het nummer voor het encore met een prachtige solo van Stef Paglia doet het publiek opveren en doet de regen die bij tijd en wijle over trok vergeten. Nico De Cock vertelt dat er eind dit jaar, anders begin 2018 een verse cd het daglicht zal gaan zien.
Ik vind het geluid niet altijd even goed dezer dagen en dat heeft niets met de Bluesbones te maken.
Als ik alle bands van de voorbije dagen, waarbij een Hammond B3 of ander orgel aan te pas kwam, bezie, dan overstemt dat apparaat vaak andere muziekinstrumenten, waardoor andere muzikanten weer klagen dat hun monitor te zacht staat. Ik snap dat het lastig is om in de korte opbouw het perfecte geluid neer te zetten, maar ik heb er meerdere bezoekers over horen klagen.

Kaz Hawkins Band ken ik nog niet, maar haar band won de afgelopen editie van de European Blues Challenge in Denemarken. Ze looft de organisatie die een dergelijk vrij toegankelijk festival neer kan zetten en voor iedereen toegankelijk, in deze orde van grootte. Dat vindt het publiek ook en vindt dat statement een applaus waard, geheel terecht.
Tegenwoordig is het zo dat als je een dame bent, kunt zingen en op een podium durft te gaan staan met een bluesband om je heen, dat je door de goegemeente wordt vergeleken met Etta James en/of Janis Joplin; verder wordt er niet gekeken of geluisterd kennelijk. Dat is zeker geen diskwalificatie van wie dan ook, maar slechts een constatering om deze kortzichtigheid te tackelen. Vergelijken is sowieso lastig, appels met peren discussie. 
Kaz Hawkins heeft haar eigen geluid en wil dat weten. Haar gitarist staat zijn mannetje en ze zetten een prima set neer, los van de smaak. Op haar rechterarm prijkt een indrukwekkende tattoo en daar komt haar bouw van de struise vrouw die ze is bij. Ze heeft een stevige stem. Naast het spelen op gitaar, doet zij ook nog enkele nummers op de klavieren vooraan op het podium. 

Chris Cain is duidelijk (mede) beïnvloed door Albert en BB King. Cross Cut Saw van Albert King en Sweet Sixteen worden formidabel vertolkt Hij rijgt al grimas trekkend de ene solo na de andere aan elkaar. De man heeft er enorm veel plezier in. De Luca Giordano Band staat als een huis en Cain geeft ook hen de ruimte om te soleren. In maart 2018 toert Cain weer in de lage landen, o.a. op An Evening With the Blues in Rotterdam en op de Southern Bluesnight te Heerlen. 

Earl Thomas is een zanger die wat meer de soul aanhangt, een compleet andere stijl dan we tot nu toe gezien en gehoord hebben. Soms met een wat funky invalshoek zet hij een prima set neer. Veel bezoekers staan te swingen in Wespelaar. Ik moet objectief blijven. De man heeft zeker kwaliteiten, maar hij pakt mij niet. Een aantal bezoekers vindt het meer dan de moeite waard. Ook hij staat in maart in Rotterdam. Bernard 

Bernard AllisonAllison, zoon van de in 1997 overleden Luther, heeft muziek maken met de paplepel ingegoten gekregen. Eenmaal op eigen benen ontwikkelt hij zijn eigen stijl: Blues Soul R&B en door zijn nummers heen vaak een stevige gitaarsolo. Hij verloochent zijn afkomst echter niet. Speelt altijd een paar nummers van zijn vader. Het publiek geniet er met volle teugen van. 
Het plein in Wespelaar blijft tot het eind vol. Voodoo Chile wordt voor het hoog geëerd publiek fors uitgesponnen en is een eerbetoon aan zijn vader met een intrigerend duet tussen sax en gitaar van Allison. Naadloos vullen ze elkaar aan en spelen dezelfde lange noten. Dat klinkt heerlijk als afsluiter en we gaan tevreden naar het hotel in Leuven. Het is een topavond!

Dag drie
Voor de (on)gelovigen is er om 12.00 uur een heilige bluesmis in de kerk, die grenst aan het festivalterrein. Tot de tiende editie was dat traditie om de zondag op deze wijze te openen. Nu is dit vanwege het jubileumjaar in ere hersteld. De pastoor heeft waarschijnlijk nooit zo veel bezoekers binnen gehad want er moeten stoelen bijgezet worden. De eredienst wordt omlijst met een optreden van het gospel-choir Karibun, dat bestaat uit mannen en vrouwen uit de omgeving. Eigenlijk is het net een concert. Pas op het einde komt de swing er in en het koor geeft een toegift. Iedereen gaat vrolijk zingend de kerk uit voor een snelle lunch want over een kwartier gaat het festival weer van start.

Tenfield, een verrassing, nummer twee op de Belgische Challenge 2016 opent de derde dag op Wespelaar. Vanaf het begin stoort mij helaas het orgel, dat alles overstemd. Freeze het orgel zou ik zeggen refererend aan hun eind vorig jaar uitgebrachte cd ‘Freeze The Clock’. Gitaarsolo's gaan verloren. Daarnaast is het bluesgehalte ver te zoeken. Funky, soms neigend richting progressieve rock door de overheersing en de tierelantijnen van de orgelman hoor ik veel mensen klagen om mij heen. Het geluid is ook veels te hard. Snel vergeten en over naar de orde van de dag. 

Shawn HoltShawn Holt & The Teardrops is de volgende band en we krijgen direct geschiedenisles. Vader Magic Slim vertelde hem hoe de sound van katoenvelden klonk en we krijgen er een lesje uit. Je zou bijna hopen dat de slavernij terug kwam. Klinkt erg lekker. Shawn maakt een ‘solorondje’ door het publiek wat uitstekend wordt ontvangen. Iedereen geeft hem de ruimte en vanaf het hogere podium aan de zijkant is zijn paarse bloes prima te volgen. Daarna mag iedereen een solo doen en wordt het helaas meer een plichtmatig festivalrondje en weet hij niet bij iedereen de aandacht vast te houden. De oorzaak: twee vaste begeleiders komen het land niet uit. Met Wang Dang Doodle wordt iedereen weer wakker geschud. Tot slot nog een mooie gitaar battle tussen Shawn, Paris en Xavier Pillac. 

JJ Thames begint uit volle borst aan haar set om 16:45. Ze heeft een prima strot en een uitstekende band bij zich die om haar heen is gebouwd. Boom Boom Boom vertolkt ze op heerlijke wijze. Ze lijkt retro zo uit de jaren 60 weggelopen. Een tattoo op haar rechterarm, heeft een strak truitje aan en je kan gerust stellen dat ze een madonna is met big boobies, maar dat zegt niets over haar zangcapaciteiten, want die zijn wel in orde. Ze heeft een prima soulstem. Ook hier loopt een gitarist rond die hem vast kan houden. 

Engelsman Giles Robson, zang en harmonica opent de set voor Billy Branch, zang en harmonica. Giles timmert uitstekend aan de weg in het Europese circuit met zijn band. Het eerste kwartier is voor hem. Billy Branch wordt door hem aangekondigd. Harp en harp zit verschil in en dat wordt meteen duidelijk. Giles speelt smeriger. Billy zijn stijl is anders, strak, soms een beetje ‘Toots Thielemans-achtig’. De band lijkt wat tijd nodig te hebben om aan Branch te wennen na het stormachtige begin van Robson, maar Branch komt los en het publiek vindt de harpkunsten van de man ook prachtig als ik naar de hoofden kijk want in een omtrek van zeker 20 meter van het podium staat niemand echt stil. Het laatste deel komt Giles weer het podium op en we worden nog op een heerlijke harp battle getrakteerd.

Jim Suhler & Monkey Beat is eigenlijk een beetje een vreemde eend in de bijt, want de man speelt allerlei stijlen en je kunt hem moeilijk alleen in het hokje blues plaatsen. Dat blijkt ook uit zijn playlist waarin allerlei covers gespeeld worden, ook uit de progressieve rockhoek. Een breed scala dus en zeker zo verrassend moet ik zeggen. Rory Gallagher wordt geëerd, maar niet eerder nadat de geluidsproblemen verholpen zijn. Jim liep wat geagiteerd rond het eerste kwartier. Zijn laatste cd, live opgenomen, is zeker ook de moeite waard. Op acht oktober 2017 staat hij in Vlierden bij Keeping The Blues Alive.
Heritage Blues Orchestra is de afsluiter van dit fantastische festival. Ik had dit gezelschap al eens gezien met als gastspeler Jan Akkerman in de gelederen, een persoonlijke vriend van Jr. Mack. 
Het samenspel van zang door alle bandleden en daarnaast de strak gestructureerde uitvoering van de nummers van cd ‘And still I rise’ is meer dan indrukwekkend te noemen. Het is eigenlijk ondoenlijk om de verschillende stijlen te benoemen, maar deze muziek is een vergaarbak van veel. Zeg maar vanuit de slavernij stijl tot de hiphop van nu, die ook gelinkt is uit die beginperiode. 

Op mij maakt, wederom, harpist Vincent Bucher heel veel indruk. De passie druipt er vanaf, terwijl hij feitelijk een achtergrondfunctie heeft, maar een onmiskenbare schakel is in het geheel, al hadden ze de blazers deze editie thuisgelaten. Er kan, als je dit beluistert ook geen schakel tussenuit, want dan lijkt het niet meer te kloppen. Bill Simms met zijn donkere, soms klaaglijke stem en zijn rol heerlijk vertolkt samen met de nieuwe zangeres Linda Elizabeth. Jr. Mack en Simms haasten na afloop om te zeggen dat hun aanwinst op een eventuele nieuwe cd mee mag doen. Ik ben benieuwd.
Dit was een meer dan waardige afsluiter en veel mensen hebben dan ook de moeite genomen om na drie vermoeiende dagen doodstil te kijken naar wat er op het podium gebeurde en vooral te beluisteren viel.
Een dankwoord naar de organisatie is zeker op zijn plaats. Een kritische noot is altijd makkelijk. Het valt nooit mee om een geschikt programma vast te stellen, want je kan het niet iedereen 100% naar de zin maken, maar men komt in Wespelaar toch in de buurt van het maximale. 

De catering is dik in orde en de verschillende biertjes en andere drankjes waren dat natuurlijk ook. Daarnaast is het voor de buurtbewoners toch weer een opgave. Men moet zich toch dagenlang aanpassen. Een podium midden op het plein is nogal wat en vergt wat aanpassingsvermogen. In Nederland is dat onbestaanbaar op deze manier.
Volgend jaar ga ik weer kijken en luisteren.

 

D-Tale (2 van 7)
D-Tale (3 van 7)
D-Tale (4 van 7)
D-Tale (5 van 7)
D-Tale (6 van 7)
D-Tale (7 van 7)
Jimmy Burns (1 van 6)
Jimmy Burns (2 van 6)
Jimmy Burns (3 van 6)
Jimmy Burns (4 van 6)
Jimmy Burns (5 van 6)
Jimmy Burns (6 van 6)
Popa Chubby (1 van 4)
Popa Chubby (2 van 4)
Popa Chubby (3 van 4)
Popa Chubby (4 van 4)
Detonics (1 van 5)
Detonics (2 van 5)
Detonics (3 van 5)
Detonics (4 van 5)
Detonics (5 van 5)
The Bluesbones (1 van 6)
The Bluesbones (2 van 6)
The Bluesbones (3 van 6)
The Bluesbones (4 van 6)
The Bluesbones (5 van 6)
The Bluesbones (6 van 6)
Kaz Hawkins Band (1 van 4)
Kaz Hawkins Band (2 van 4)
Kaz Hawkins Band (3 van 4)
Kaz Hawkins Band (4 van 4)
Chris Cain (1 van 7)
Chris Cain (2 van 7)
Chris Cain (3 van 7)
Chris Cain (4 van 7)
Chris Cain (5 van 7)
Chris Cain (6 van 7)
Chris Cain (7 van 7)
Earl Thomas (1 van 4)
Earl Thomas (2 van 4)
Earl Thomas (3 van 4)
Earl Thomas (4 van 4)
Bernard Allison (1 van 5)
Bernard Allison (2 van 5)
Bernard Allison (4 van 5)
Bernard Allison (5 van 5)
Tensfield (1 van 5)
Tensfield (2 van 5)
Tensfield (3 van 5)
Tensfield (4 van 5)
Tensfield (5 van 5)
Shawn Holt (1 van 6)
Shawn Holt (2 van 6)
Shawn Holt (3 van 6)
Shawn Holt (5 van 6)
Shawn Holt (6 van 6)
JJ Thames (1 van 4)
JJ Thames (2 van 4)
JJ Thames (3 van 4)
JJ Thames (4 van 4)
Billy Branch (4 van 7)
Billy Branch (1 van 7)
Billy Branch (2 van 7)
Billy Branch (3 van 7)
Billy Branch (5 van 7)
Billy Branch (6 van 7)
Billy Branch (7 van 7)
Jim Suhler (1 van 5)
Jim Suhler (2 van 5)
Jim Suhler (3 van 5)
Jim Suhler (4 van 5)
Jim Suhler (5 van 5)
Heritage Blues Orchestra (1 van 11)
Heritage Blues Orchestra (3 van 11)
Heritage Blues Orchestra (4 van 11)
Heritage Blues Orchestra (5 van 11)
Heritage Blues Orchestra (6 van 11)
Heritage Blues Orchestra (7 van 11)
Heritage Blues Orchestra (8 van 11)
Heritage Blues Orchestra (9 van 11)
Heritage Blues Orchestra (10 van 11)
Heritage Blues Orchestra (11 van 11)

  button-home button-gastenboek button-recensies  

Totaal aantal foto's: 82 | Maak web foto albums met Jalbum | Chameleon skin | Help