Tekst: Huub Houben (DJ van Bluestraffic - radio P&M)

Als je als liefhebber van de harp een CD in de handen gedrukt krijgt van Sugar Ray Norcia dan weet je al welke kant het uit gaat. In die zin gaat Sugar Ray ook op zijn nieuwe CD “Evening” geen onbewandelde paden op. Het is Sugar Ray Norcia zoals we Sugar Ray Norcia kennen,  blues uit het hart gespeeld met volle teugen genietend van de muziek die hij met zijn kompanen voortbrengt.

De tekst die Craig Rusky, free Lance journalist van Living Blues Magazine, als bijdrage mocht leveren is een grote lofzang al kun je weinig anders verwachten. Toch is er een zin die me aansprak, “Blues is Norcia’s language, our language” . Deze paar woorden zeggen net zoveel als de bijna 60 minuten aan muziek die we voorgeschoteld krijgen.

9 Eigen nummers afgewisseld met 3 covers passeren  de revue, het is daarom misschien vreemd dat de opener een cover is , namelijk de traditional van Johnny Young, “I’m Having a Ball”. Sugar Ray kan zich uitleven op zijn Hohner en krijgt direct ondersteuning van pianist Anthony Gerachi en later ook van Monster Mike Welch, zijn vaste gitarist die het 2^de nummer schreef, Hard To Get Along With. Mike heeft met zijn gitaar een nevenrol langs Sugar Ray maar met deze 2 nummers is de toon gezet.

“You Know My Love” van Willie Dixon is het met bijna 7 minuten het langste nummer van de CD maar wordt prachtig vertolkt. De rustige (vocale) opening wordt in het middenstuk overgenomen door prachtig ingetogen gitaarspel van Mike Welch, waarna beide heren het van elkaar overnemend tot een onstuimige stoeipartij brengen.  De spanning weten ze tot op het laatst erin te houden, voor mij het hoogtepunt van deze CD.  Knap!

Het rustige “Dear John” is van de hand van Sugar Ray met een hoofdrol voor het harpspel van de meester himself,  waarna een versnelling wordt doorgeschakeld op het vlottere swingende “ I Like What You Got”.

Zijn aversie tegen de vele regeltjes in de maatschappij vertelt hij in “Too Many Rules and Regulations”  en het is niet mijn favoriete stijl de gesproken tekst in een song. Maar dat wordt weer snel rechtgezet in het heerlijke “Dancing Bear”. De intro met de Native Indiaanse fluit zet je even op het verkeerde spoor maar al snel slaat het om.

Op een koude winteravond, een knetterend haardvuur, een lekker drankje erbij en op de achtergrond de eerste tonen van de het titelnummer “Evening”. Sluit je ogen en je zit zo in dromenland. Wat een heerlijk relaxed nummer.

Mike Welch leeft zich uit op “I Came Down With The “Blues”, wat Michael “Mudcat” Ward gedaan heeft op nummer 10; “(That’s Not Yet) One of My Blues”. Maar niet door op de voorgrond te treden met zijn basspel maar door het schrijven van dit nummer.  En dat is ook weer de kracht van de bassist die zich wegcijfert voor de groep, het resultaat gaat voor het individu. Geen hoofdrol voor “Mudcat”, wel de beste bijrol.

Het vlotte “I’m Certain That I’m Hurting” swing naar het laatste nummer van de CD, met de vreemde titel “XO”, lekker zwijmelen op dit instrumentaaltje waarin Sugar Ray zijn harpspel nog maar eens ten gehore brengt.

Een heerlijke CD niet alleen voor de “Evening”” maar voor elk uur van de dag! De verwachting die je vooraf hebt schept ook verplichtingen, en daaraan heeft  Sugar Ray met zijn Bluetones ruim aan voldaan.

Het is moeilijker aan de top te blijven dan te komen, Sugar Ray blijft voorlopig nog even.