|
Succesvolle
13e editie (Ge)Varenwinkel blues- en rootsfestival
|
Vrijdag
27 en zaterdag 28 augustus 2010 |
 Het
inmiddels ver over de landgrenzen bekende (Ge)Varenwinkel Blues-en
Rootsfestival heeft een vaste stek op de blueskalender verworven. En
dat niet alleen met een goed programma, maar ook met een uitstekende
organisatie die meer biedt dan alleen muziek. Ze staan ook garant
voor een goede catering, prima slaapvoorzieningen op de camping en
een motortoertocht. En nog belangrijker ze houden de kosten voor de
bezoekers binnen de perken.
En net zoals alle vorige jaren wordt er ook nu een bedrag gedoneerd
ten gunste van een goed doel. De opslag op onder andere de drank
komt dit jaar ten goede van de stichting VWZ Pinokkio. Een stichting
die zich inzet voor kinderen met ernstige brandwonden.
Vanaf vrijdag 27 augustus tot en met zaterdag 28 augustus mag het
Belgische dorpje Varenwinkel zich het Mekka van de blues noemen.
Hoewel de weersvooruitzichten niet zo gunstig zijn heeft dat geen
enkele beperking op de bezoekersaantallen. Dit jaar hebben meer
blues- en rootsliefhebbers uit alle windstreken de weg naar het
festival gevonden.
Festivaldag 1
Vrijdag wordt om 19.00 uur de aftrap gedaan door de Belgische
formatie Blues Conspiracy. Zij openen met een set die voornamelijk
bestaat uit covers en zo nu en dan afgewisseld met eigen werk. Niet
alles daarvan komt goed uit de
verf
maar hun uitvoering van ‘I’d Rather Go Blind’ is naar mijn mening er
eentje om in te lijsten en hun optreden wordt goed ontvangen door
het publiek.
 In de ‘Rootstown’ tent wordt
de ombouwpauze van het hoofdpodium opgevangen door een optreden van
The Wildcards. De Britse formatie die altijd garant staat voor
ijzersterke optredens zijn ingehuurd om twee sets te spelen. En
vanaf de eerste noot van hun openingsnummer ‘Fools Advice’ tot en
met de laatste noot van ‘St. James Infirmary’ spettert hun optreden.
Zij spelen veel eigen werk dat ze zo nu en dan afwisselen met covers
zoals een formidabele uitvoering van ‘Hoodoo Preacher’ een nummer
van Gary Primich. Waarvan ze ook nog het nummer ‘My Home’ vertolken.
Zoals we gewend zijn van dit kwartet is dit otreden er ook weer een
van de bovenste plank.
 Terug
naar het hoofdpodium waar Omar met zijn Howlers het publiek gaat
vermaken met zijn welbekende mix van moddervette Swamp en Texas
blues. Het is een sound die zeer velen aanspreekt en waarbij de
nummers ‘Mississippi Hoodooman’ en ‘Rattlesnake Shake’ worden
opgedist. Maar Omar zou Omar niet zijn als hij zijn setlist niet
heeft uitgebreid met recenter werk. Feit blijft dat hij niet langer
kan teren op zijn kenmerkende sound, daarvan is hij zich bewust
getuige zijn samenwerking met Jimmy Vaughan. Enkele van die nummers,
ontstaan uit deze samenwerking passeren dan ook de revue en die
klinken beresterk.
 De
vrijdagavond wordt afgesloten met Big Pete Pearson met zijn
Italiaanse begeleidingsband The Gamblers. De 73-jarige Big Pete
draait al een hele tijd mee in de scene en heeft zijn sporen al
ruimschoots verdiend. Echter veel van de bezoekers is het toch wel
met elkaar eens dat hij het vandaag vooral moet hebben van The
Gamblers met daarin de uitstekende gitarist Guitar Ray. Maar om hem
dan als ‘opsmuk’ af te schilderen gaat veel te ver. Daarvoor heeft
hij toch nog teveel kwaliteit in huis waar dan wel enige sleet op
gekomen is. Hij is een podiumdier die weet hoe je het publiek moet
entertainen. Met songs als ‘Payday’ en ‘Don’t Mess With Me’ lukt dat
goed. Een toegift met het overbekende ‘Sweet Home Chicago’ sluit een
bijzonder fraaie eerste festival dag af.
Degene die niet slapen
kunnen gaan nog naar café De Krol om daar na te borrelen bij een
lokale band. Voor mij is het eventjes over, ik keer terug naar de
camping want morgen is het weer vroeg dag.
Festivaldag
2
Het is zaterdag, de tweede
dag van het festival en na een heerlijke nacht in mijn tentje en een
goed ontbijt geniet ik op de camping eerst van Dark Vetta Coppa. Een
leuke coverband die ook tijdens eerste uitvoering van het festival
op het podium stond. Zij spelen prima nummers van o.a.: CCR en John
Hiatt. Na dit beluisterd te hebben trek ik weer richting
festivalterrein. Vandaag ligt de opening in handen van de nog jonge
mannen van Ganashake. Met een mix van blues en bluesrock hebben zij
in korte tijd nogal wat successen op menig festival in België
geboekt. En ook hier laten ze horen dat ze uit het goede hout
gesneden zijn. Het trio pakt stevig uit met afwisselende songs die
de paden van de blues overschrijden maar het is daarmee wel een
goede opening die de aanwezige mensen eens lekker wakker schudt. We
gaan beslist meer van hen horen in de toekomst.
 Vandaag
zal tijdens de ombouwpauzes op het hoofdpodium het podium in de
‘Rootstown’ tent bezet worden door de Nederlandse formatie Man Of
Considerable Taste en de uit de States afkomstige The Saddle Tramps.
Ieder van hen speelt twee korte sets met twee totaal verschillende
muziekstijlen.
Man Of Considerable Taste (MOCT), de band met ‘Big Pete’ van der
Pluijm, Sander Kooiman, Joost Tazelaar en Lord Julius van Brakel
doet dat met een mix van blues met soms lichte invloeden uit de
soul. Hun recent uitgebrachte cd dient als basis voor het optreden.
Dus veel eigen werk in combinatie met enkele super covers. Waar ik
vooral van geniet is hun uitvoering van het nummer van Blood Sweat
and Tears ‘I Love You More Than You’ll Ever Know’ maar ook van ‘Look
At The Time’ een eigen nummer. Ze laten hier duidelijk een
visitekaartje achter en het is duidelijk dat zij ook tot de toppers
van het festival gerekend kunnen worden. Vreemd eigenlijk dat ze nog
zo weinig in Nederland spelen. Daarom heren en dames organisatoren
en bookers, hier ligt jullie kans om dat te veranderen.
Heel iets anders is het werk van The Saddle Tramps. Hun sound is
misschien wel het best te omschrijven als ‘punkabilly’. Een mix van
rockabilly, blues, country welke doorspekt worden met nogal
hilarische anekdotes en scherpe teksten. Uptempo werk en dan ook nog
in een sneltreinvaart. Een must voor de liefhebbers die van deze
stijl houden maar zeker ook van hun pittige humor. Tijdens hun
tweede set trekt hun ‘agressieve speelstijl’ enkele jongemannen die
voor het podium beginnen te pogoën en zich door elkaar laten
schudden, gooien en trekken. Iets wat niet bij iedereen in goede
aarde valt en ik dan ook snel vertrek. Maar het moet gezegd zijn,
het beïnvloedt de sfeer totaal niet en dat is dan weer het leuke van
zo een festival.
 Op
het hoofdpodium staat na de eerste set van MOCT de in België
befaamde formatie Belgian Blues Legends, met frontman Marino van
Noppen, gereed om ons bezig te houden met aansprekende en stevige
blues. Een band die er altijd voor gaat, dat hebben ze al meermalen
bewezen. Bij onze Zuiderburen worden ze als super formatie gezien en
vandaag maken ze meer dan duidelijk dat deze titel meer dan
gerechtvaardigd is.
Na een korte ombouwpauze
staat Watermelon Slim & The Workers gereed. Dit blues fenomeen die
laatst nog een country-cd heeft uitgebracht beperkt zich vanavond
hoofdzakelijk op de blues en roots. Hij mag dan zeker ook als
headliner betiteld worden. Trouwens wie is er op dit festival geen
headliner?
Zijn aparte stijl van entertainen, maar vooral zijn slidespel is
prima en ook zijn werk mag er zijn. Hij ontleent zijn songs vooral
aan zijn ervaringen als bijvoorbeeld trucker en meloenenteler.
Allemaal prachtige verhalen goed omgezet in heerlijk aan te horen
blues en rootsmuziek. Al vele malen heeft hij de Europese podia
aangedaan en iedere keer weer is het genieten van deze band.
 Een
andere topper is ongetwijfeld Rick Estrin & The Nightcats. De
mondharmonica spelende entertainer die alleen al met zijn
performance het publiek kan ophitsen. Zijn zangstem is hem daarbij
goed van dienst. Dat geldt ook voor de uitstekende gitarist Kid
Anderson, die heel wat show heeft bijgeleerd sinds hij bij de band
is toegetreden. Hun bekende nummer ‘Big Time’ is een ware meezinger
waarbij het publiek dat ook zeker niet nalaat om dat te doen. Een
brok dynamiet staat op het podium en dat is iets wat de mensen wel
willen zien en horen.
Een dubbelconcert van
Shakura S’ Aïda en Meena zou in principe het festival afsluiten maar
dat men wel eens het ‘spoorboekje’ verlaat merken we aan het einde
van dit dubbelconcert.
De opening daarvan wordt door de Oostenrijkse Meena gedaan. Zij
heeft laatst een verdomd goede cd uitgebracht die door de
recensenten erg goed is ontvangen. Met blues, gospel en een scheut
soul pakt zij mij en het publiek in. Vooral haar uitvoering van ‘I’d
Rather Go Blind’ bezorgt mij kippenvel. Een grandioos optreden zet
deze jonge dame neer zoals ik merk bij het publiek dat de zangeres
beloond met een stevig applaus na haar bewezen diensten.
 De
langbenige Shakura S’ Aïda neemt daarna het stokje over en met een
show a la Tina Turner overrompelt zij met erg sterke songs de volle
tent. Zij is een zangeres met een bovengemiddeld goed stemgeluid die
eigenlijk beter tot zijn recht zou komen in een theater. Maar ze
staat hier wel degelijk haar mannetje en overtuigd wel degelijk. Een
fantastische uitvoering van ‘Walk Out That Door’ valt ons daarbij
ten deel. Een geweldige cover die alleen maar door haar zo
geïnterpreteerd kan worden.
Zoals geschreven dit zou
eigenlijk het festivaleinde moeten zijn maar de organisatie heeft
nog een zeer prettige verrassing voor ons. Meena speelt samen met
Watermelon Slim nog twee songs als surprise. Hoewel het merendeel
van de aanwezigen moe is willen ze zich dit niet laten ontnemen.
Want dit is iets wat je zelden nog zult tegenkomen, twee totaal
verschillende musici die samen eensgezind voor een geweldige
afsluiting van deze 13e editie zorgen. En de mensen die
nog niet moe zijn en nog wel een poosje door willen gaan zijn van
harte uitgenodigd op de afterparty. Maar uw recensent en fotograaf
zet er toch een punt achter. Met voldoening gaat het weer richting
de camping en geniet ik na van twee schitterende dagen met alleen
maar headliners die goede muziek maken.
|
|
