logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Stackhouse – Tailgatin’
(Stack Records)

Tekst: Wil Wijnhoven

StackhouseDrie jaar geleden braken ze door met het goed ontvangen debuutalbum ‘Big Fish Boogie’. Dat leverde buiten goede recensies ook fraaie optredens op, zoals op Blues Peer. Hieruit blijkt de combinatie van ervaren rotten en jonge talenten uitermate goed uit te pakken. Dat merk je tijdens de optredens maar zeker ook op hun albums. Want met hun tweede album “Tailgatin’” valt alles op zijn plaats en hoor je een duidelijk gesmede eenheid. Ineens zijn het allemaal ‘ervaren rotten’ die op hoog niveau de blues propageren.

En dat beaamt Mark Hummel in de introductie op de binnenhoes samen met Al Blake. Beide prijzen de kwaliteiten van de band. En dat kan ik me goed voorstellen, zeker ook omdat het over grote deel van de 13 nummers van eigen hand komt. Met het toevoegen van strak uitgevoerde maar zeker ook goed gekozen covers krijgen we een bluestrip die ons meeneemt in de stijlen van de jaren twintig en dertig countryblues, Chicago- en swing blues.
Je merkt al meteen als ‘Juicy Lucy’, geschreven door zanger/harpspeler Machiel Meijers, de lat hoog ligt. De mannen zijn er zich van bewust geweest dat men het debuutalbum op zijn minst moet evenaren. En dat is goed gelukt, sterker zelfs, dit album steekt er duidelijk bovenuit. Oké, het verrassingseffect is ervan af, maar dat geeft Stackhouse wel de gelegenheid om nog meer kwaliteit in hun muziekstijl te leggen.
In die dertien nummers zit ontzettend veel variëteit en dat maakt het luisteren naar dit album nog eens extra zo leuk.
Pak bijvoorbeeld eens het donker klinkende ‘Cruel Lover’ dat met zo’n intensiteit wordt gezongen en gespeeld dat het je gewoon bij je strot pakt.

Willem van Dullemen, een geweldig sterke gitarist, neemt op de nummers ‘Millionaire In My Time’ en op ‘You’re Playin’ On Me’ de zang voor zijn rekening. Iets dat hem wel goed af gaat en precies past bij de intentie van deze nummers.
Fulton Allen’s song ‘I’m A Stranger Here’ klinkt haast als het origineel en het lijkt wel alsof dit in een of andere juke joint in ‘the South’ is opgenomen. Hieruit blijkt ook dat Machiels stem zich uitermate leent voor zulke bluessongs. Vind het dan ook helemaal niet raar dat Mark Hummel hem als volgt beschrijft: “a young revelation on both singing & harp blowing, a beautiful acoustic harmonica tone to envy here”. Een beter compliment kunt je haast niet krijgen, dacht ik zo.

Wat pittiger gaat het toe op het uptempo nummer ‘Long Tall Mama’, een nummer van Big Bill Broonzy. Dat komt door het ritme maar zeker ook door de harp die hier lekker van leer trekt. Een gewild instrument dat het in de blues ontzettend goed doet. Of je nu een traditional of een bluessong in een modern jasje speelt. En ik kan je vertellen dat Machiel Meijers een kei op dit instrument is.
‘Joliet Blues’ is geschreven door Johnny Shines, die bekend staat als de reisgezel van Robert Johnson. Stackhouse neemt je hiermee toch weer mee naar het verleden en dat is een sterk punt van de band. Zo voel je je in de roaring twenties en zo sta je in het heden. Een mooie en intelligente variatie verzameld op “Tailgatin’”.

Willem van Dullemen neemt de zang op song nummer 12 ‘Your’e Playn’ On Me’ over van Machiel die zich helemaal stort op de harp. Willem combineert zijn rauwe stem met zijn smooth klinkende gitaarsound en dat klinkt net zo fraai.
Met de titeltrack wordt het album afgesloten. Als een stoomtrein komt dit instrumentale nummer bij je binnen en dendert ook zo weer weg.
Met dit album lost Stackhouse al zijn voorspellingen in en vind ik persoonlijk dit album nog interessanter en beter dan het debuutalbum. Het was al moeilijk om het debuutalbum te evenaren. Maar met deze nieuwe dertien nummers is hen dat bijzonder goed gelukt. Chapeau.