|
Crisis… What
Crisis?
Niets te merken op de
13e Southern Blues Night
Gezien
het aantal bezoekers, circa 1500, dat vrijdag 20 maart naar de 13e
editie van de Southern Blues Night is gekomen is er nog weinig te
merken van de kredietcrisis. Natuurlijk is die er wel, je merkt het
aan de kleine dingetjes, zoals aan de drankomzet. Maar toch… de
mensen willen even hun zinnen verzetten en waar kun je dat beter
doen dan tijdens de Southern Blues Night waarop weer een uitstekende
line-up staat geprogrammeert. Eigenlijk teveel om op te noemen maar
interessant genoeg om overal eens te gaan kijken. Drie zalen met
eigenlijk alleen maar headliners en in de wandelgangen de zogenaamde
‘buskers’, muzikanten die het publiek vermaken tijdens het verkassen
van de ene naar de andere zaal.
Maar er is nog veel meer te
zien in de wandelgangen, zo kun je genieten van schilderijen met
bluesartiesten, foto’s met bluesartiesten, gitaarbouwers, cd-stands.
En dan heb je natuurlijk ook nog de standjes die zorgen voor het
natje en droogje. Gewoon alles piccobello verzorgt, iets waarvoor de
organisatoren steeds meer aandacht lijken te krijgen. En dat is ook
goed ook, uiteindelijk wil je voor je zuur verdiende geld veel waar
krijgen, dat laatste wordt je hier dubbel en dwars geboden.
Maar terug naar de muziek
want daar draait het om. Het is moeilijk om tijdens een dergelijk
druk programma de optredens van iedere band tot het einde te volgen.
Veel bands spelen praktisch tegelijkertijd en je blijft daar waar je
het op dat moment het leukste of het beste vindt.
In de Limburgzaal wordt de Southern Blues Night geopend door Bryan
Lee die hiermee na vijftien jaar weer terug is op de Nederlandse
planken. Hij zal de komende dagen meer optredens in onze contreien
geven. Deze blinde bluesgitarist kwijt zich behoorlijk van zijn taak
en compenseert zijn starre houding door prima de luxe gitaarwerk.
Door zijn handicap mag je van hem ook geen uitbundige performance
verwachten.
De Amsterdammer Arthur Ebeling, de gitarist die voor mensen als Taj
Mahal en Buddy Guy optredens opende, speelt in het DSM Theatercafé
voor de liefhebbers die net zoals hij houden van Eddie Cochran, Ray
Charles en Tom Waits. Dit zijn de invloeden die je in zijn
muziekstijl terugvindt. Zijn kracht ligt erin dat hij deze stijl op
een sterke manier mixed met zijn eigen ‘ik’, zijn eigen stijl en
identiteit. Hierdoor krijg je soms hele verrassende songs te horen
die je liggen of die je niet aanstaan.
Ondanks het vrij hoge niveau van de artiesten springen er zeker
enkele bands bovenuit. Hierbij wil ik zeer zeker twee Nederlandse
bands aanhalen. De ene, The Big Four Quintet, die voor dit optreden
als begeleidingsband fungeert van Roby ‘Supersax’ Edwards, opent het
festival in de Rabozaal. En de andere The Wild Specialties, de
Limburgse band die sinds enige weken een nieuwe cd hebben
uitgebracht. The Big Four Quintet opent zijn set met hun eigen
bekende werk afgewisseld met nieuwe songs die binnenkort op cd
zullen verschijnen. Na korte tijd voegt Roby ‘Supersax’ zich bij hen
zodat dit optreden nog meer spettert. Het publiek dat in afwachtende
houding in het pluche zit wordt overrompeld door een wal of sound.
Het gaat richting de soul, de blues, de jazz en het is aanstekelijk.
Een superoptreden van de band en ‘Supersax’. Dat geldt ook voor The
Wild Specialties die met hun muziekstijl, een combinatie van roots,
blues, soul , pop eigenlijk de Americana vertegenwoordigen. Zij
hebben in andere bezettingen en onder andere namen al op SBN
gestaan. Op dit moment presenteren zij zich met voornamelijk nieuwe
nummers van hun laatste release “Beautiful Today”. Ook zij trekken
veel publiek naar zich toe en dat heeft niets te maken met Limburgs
chauvinisme maar puur en alleen omdat hier een band staat die
kwaliteit speelt.
En dan is er nog een highlight op het festival in de vorm van ‘Chick
Rodgers & The Southside Bluesrevue feat. Robbert Fossen. Blues in
combinatie met gospelsoul die door de stem van ‘Chick’ Rodgers tot
een ware kunst wordt verheven. Ik kan hier geen andere woorden voor
vinden omdat ik en de overvolle Rabozaal op het puntje van de stoel
hebben gezeten bij het aanschouwen van dit schitterende optreden.
Melvia ‘Chick’ Rodgers maakte verleden jaar haar debuut in Nederland
en nu speelt ze hier de zaal plat. Deze frêle en kleine zangeres
heeft een dijk van een stem die zangeressen als Bettye Lavette en
Sharrie Williams weet te evenaren. En dan heb je wat in huis mag je
wel zeggen. Natuurlijk staat er ook een gedegen band achter haar die
dat mogelijk maakt. Een band met frontman Robbert Fossen. Een
bluesmuzikant die met veel groten uit de blues al op het podium
heeft gestaan en inmiddels zelf al tot een van deze groten behoort.
Tussen het verkassen naar
andere optredens neem ik me eens de tijd om de buskers wat beter te
beluisteren en te bekijken. Zo hebben we kunnen genieten van ‘Two
Guys, a Bottle and The Blues’ die zich voor deze avond ook zo af en
toe laten begeleiden door een saxofonist. Prima werk overigens wat
dit duo speelt. In een andere gang en hoekje staat Ingrid & Didi,
twee vooral in Limburg bekende bluesmuzikanten, die al vaker op
zogenaamde ‘straat’ bluesfestivals hun akoestische kunnen ten toon
spreiden. Bij deze buskers speelt ‘3’s a Crowd’ een opvallende rol,
je ziet en hoort het niet zo vaak, maar bij dit trio vormt de viool
een belangrijk onderdeel. Dit is nu blues getapt uit een iets ander
vaatje. Prima.
Is er dan verder nog iets spannends te melden?.. Jazekers… Ook uit
het Belgische heeft de organisatie goede bands weten te strikken
zoals Voodoo Boogie en Jimson Weed. De eerste band combineert de
oude geluiden van The Doors met de traditionele blues en voegt daar
nog psychedelische tonen en garagerock aan toe. Of je hier van echte
blues kunt spreken is natuurlijk de vraag maar het is wel
grensverleggend en daarom ook weer heel interessant om te
beluisteren. Jimson Weed probeert het publiek te strikken met
rootsblues waarbij je de invloeden van muzikanten als Bo Diddley,
Elmore James en Jimmy Reed wel hoort. Lastig om hiermee het festival
in het DSM Theatercafé te openen. Ze vinden een gewillig oor bij een
groot deel van het publiek.
Joe Louis Walker is een prima zanger/gitarist waarvan je altijd wel
een goed optreden kunt verwachten. Het is misschien niet verrassend
maar gewoon goed. Dat geldt niet, tenminste naar mijn gevoel, voor
Sugar Blue. Deze Amerikaanse bluesartiest die ook te horen is op
“Tattoo You”, “Some Girls” en “Emotional Rescue” van The Rolling
Stones, beschikt niet alleen over een goede stem maar ook over
bijzonder goede kwaliteiten op de bluesharp. Het is verrassend en
soms ook wel spectaculair zoals hij met zijn vol geborduurde outfit
op het podium het publiek amuseert. Daarom is het ook niet zo
verwonderlijk dat hij op het festival in Montreux een Grammy
ontving. We horen vanavond enkele bijzondere songs van hem zo
springt er een nummer als ‘Messin’ with the Kid’ uit. Een nummer dat
velen wel zullen kennen van o.a. Rory Gallagher. Met een lekkere en
bovenal stevige toegift sluit hij de dertiende editie van de
Southern Blues Night af. Een druk bezochte editie die je even de
narigheid van alle dag doet vergeten.
|
|