Dat het leven van een muzikant niet over rozen gaat bewijst wel het feit dat de Shiner Twins tijdens hun weg naar de release van: “Four Souls One Heart” met fikse tegenslagen te kampen hebben gehad. Zo kregen ze te maken met een in brand gevlogen studio waarbij belangrijk materiaal verloren ging. En net voor dat hun nieuwe album op de markt zou komen overleed plotseling hun zeer gewaardeerde bassist Dick Wagensveld. Dat zijn zaken die niet in de koude kleren gaan zitten. Maar ook zaken die doen vermoeden dat de cd presentatie in café Wilhelmina op zondag 29 mei een beladen middag zal gaan worden. En dat viel eigenlijk wel mee, het was voor de mannen van Shiner Twins een gedeelte van hun verwerkingsproces. En samen met Dicks vervanger Andert Tijsma lukt dat naar mijn idee redelijk goed. Overigens een dikke pluim voor Andert die in een week tijd de nummers heeft moeten instuderen en zich hier uitermate goed van zijn taak kweet.
Natuurlijk waren er wel beladen momenten zoals: toen Ruud Heijjer een door hem geschreven stuk over Dick Wagensveld ging voorlezen. Uiteraard vloeide ook een traan bij songs die speciaal door de mannen opgedragen worden aan Dick. Zelfs het publiek heeft het daar wel moeilijk mee. Maar over het algemeen was het een perfecte middag in Eindhoven met bijzonder veel goede muziek gespeeld door enkele fantastische muzikanten. Muzikanten….? Vrienden kun je beter zeggen als je ziet hoe hecht hun band zowel op het podium als ook daarbuiten is.

Enkele muzikale vrienden die hebben meegewerkt aan het album zijn natuurlijk ook naar Eindhoven gekomen om hun steentje bij te dragen. Want bij binnenkomst in het café zie ik al Nederlands beste harpspeler op het podium zitten, Gait Klein Kromhof. Hij speelt enkele nummers met de Shiner Twins mee en het eerste nummer dat ik hoor is: ‘My Fathers’ Eyes’.
Het optreden is verdeeld in twee sets waarbij in beide sets, hoe kan het ook anders, veel aandacht uitgaat naar hun nieuwe album “Four Souls One Heart”. Dat neemt niet weg dat er geen tijd gespendeerd wordt aan ander werk uit hun repertoire. Maar de opening van deze middag is weggelegd voor de openingstrack van hun nieuwe album: ‘Never Take No For An Answer’. Een prachtige ballad gezongen met de prachtige doordringende stem van Jack Hustinx bijgestaan door de slide van Richard van Bergen. Er volgen meerdere songs van dit album en het eerste ‘oudere’ nummer is: ‘Waiting For A Train’ van hun vorige album “Southern Bells”.

Ondanks dat er overal wel wat te doen is in Eindhoven en de terrasjes overvol zitten is het druk in café Wilhelmina. Als je weet dat je hier Nederlands beste roots- en americana band hebt zitten verbaast me dat ook totaal niet. De mannen op het podium bewijzen dat eens te meer met een verdomd strakke set, soms met trillende stem van emotie maar kwaliteit verloochent zich niet. Negen nummers lang duurt de eerste set die afgesloten wordt met het nummer ‘Met An Angel’. Een titel waar je alles achter kunt denken. Ik pas hem toe op mijn kennismaking met Dick Wagensveld. De eerlijkheid zelf met het hart op de goede plaats die voor zijn en ons plezier muziek maakte.

Een korte onderbreking die gevuld wordt met de hierboven omschreven voorlezing doet toch menigeen even slikken. Dit is nu zo’n beladen moment waarbij je soms moet vechten tegen de tranen maar denkend aan de goede muziek van de band dit kunt onderdrukken.

De tweede set krijgt dan ook een aansprekende opening: ‘Guide Me Lord’ van hun album “Southern Bells” hoe toepasselijk kan het zijn… Bij het tweede nummer ‘She Can Feel’ stapt Roel Spanjers het podium op om vanaf dat moment de hele tweede set mee te spelen. Zijn inbreng op piano en Hammond voegt weer een extra dimensie toe aan de songs die nu volgen. Er volgen enkele lekkere uptempo nummers zoals: ‘Ain’t Nobody’ en de met Texmex beïnvloede nummers ‘Driftin’, ‘Little Carol’ en in iets mindere mate ‘Please Don’t Take My Memories’. Op deze nummers bespeelt Roel Spanjers de accordeon, wat bij mij de vraag oproept of het accordeon spelen net zo eenvoudig is als het er uitziet? Dat zal wel niet...

Het met soulinvloeden doordrenkte ‘Hold On’, op het album gezongen door Malford Milligan en die hier meer dan voortreffelijk wordt vervangen door Richard van Bergen, is toch wel een van de mooiste songs zowel op het podium als ook op het album.
Richard heeft een fris helder stemgeluid die ontzettend goed tot zijn recht komt op nummers als ‘Little Carol’ en ‘Nobody But You' dat het einde van het optreden inluidt.

Volgens het publiek kan daar echter nog geen sprake van zijn er zal toch een toegift moeten komen. En de Shiner Twins zouden de Shiner Twins niet zijn als ze de roep van het publiek niet beantwoorden. Als toegift volgen: ‘Some Place Else’ en het in dit verband zeer aangrijpende ‘Find You Way Home’. Een ode aan Dick Wagensveld gespeeld door zijn eigen maten die hem nooit zullen vergeten. Muzikaal is hij misschien te vervangen maar menselijk heeft hij een plaats verworven die onvervangbaar is.