Eigenlijk hadden op donderdag 21 oktober The Moeller Brothers op het podium van het Muziekodroom in het Belgische Hasselt moeten staan. Omdat er een kink in de kabel is gekomen heeft de stichting Move2Blues gekozen voor de uit Amerika afkomstige singer/songwriter én gitarist Shawn Pittman. Hij wordt tijdens deze korte toer bijgestaan door de fenomenale muzikanten: Kai Strauss op gitaar; Erkan Özdemir op de bas en Boyd Small op de drums alle drie leden van de band van Memo Gonzales. Voorwaar geen kleine jongens die hun mannetje wel weten te staan. Twee sets staan er op het programma waarvan de eerste iets later begint dat gepland. Dit omdat de bandleden wat later arriveren in het Muziekodroom.

De eerste set is niet slecht maar je merkt wel dat men nog zoekende is naar de juiste combinatie. Dat is ook niet zo vreemd als je bedenkt dat ze samen maar enkele uurtjes hebben gerepeteerd. De juiste klik wordt echter snel gevonden wat uitmondt in een haast sublieme tweede set.
Shawn Pittman is een uitermate goede gitarist met een fantastische zangstem, toch laat het regelmatig het initiatief over aan Kai Strauss of Boyd Small. Zo zingt Boyd Small enkele van zijn bekende nummers zoals: ‘Lemon Squeezer’ en ‘Cherry Red’. Een flinke dosis gitaarspel krijgen we met de regelmaat van de klok voorgeschoteld. Zijn het niet de intense solopartijen van Shawn dan zijn het die Kai Strauss waarvan het publiek geniet. Beide gitaristen doen niets onder voor elkaar al hoewel Shawn Pittman wél de gitarist is waar het om draait. Dus is het ook niet zo verwonderlijk dat Kai iets meer op de achtergrond acteert.
Dan Robey’s nummer ‘I Smell Trouble’ in de uitvoering zoals Shawn dit speelt mag er eigenlijk wel wezen dat geldt ook voor Little Walters’ ‘Ah’w Baby’, waarbij Boyd de zang voor zijn rekening neemt, ook Albert King’s ‘Hard Fisted Man’ geldt dat. Vlak daarbij niet Shawns’ eigen werk uit zoals hij laat horen met zijn eigen composities: ‘Dallas City Police’ en ‘Be My Queen’.

In vergelijking met de eerste set steekt de tweede set er met kop en schouders boven uit. Hieraan kun je afmeten hoe de kwaliteiten van deze muzikanten zijn. In ruim drie kwartier tijd is het haast een gesmede eenheid geworden. Ze voelen elkaar aan en het lijkt wel of het van een leien dak gaat. Maar niets is minder waar natuurlijk, zo hier en daar horen we toch enkele minuscule foutjes, iets wat een live optreden juist zo spannend maakt.

Het is voor menigeen misschien jammer dat de Moeller Brothers er niet staan maar deze gelegenheidsformatie vangt dit gemis buitengewoon goed op. En eigenlijk denkt het publiek net zo want bij de laatste toon van het optreden wordt gelijk ingezet met het roepen naar een toegift. Shawn is echt goed op dreef en beantwoordt dit met twee voortreffelijke songs: ‘Don’t Dog Me Around’ en als echte afsluiter ‘Maintain’ kort door de bocht vertaald als ‘handhaven’. En daarmee sla je de spijker op zijn kop. De band heeft meer gedaan dan zich te handhaven en zijn door de organisatie terecht als vervangers gecontracteerd.