De afgelopen maand heb ik hem twee keer live aan het werk gezien en iets later kreeg ik zijn nieuwe album thuisgestuurd. Voorwaar geen slecht leven als recensent zou je zeggen. En buiten het vele werk is dat ook zo. Maar terug naar “Edge Of The World” het nieuwe album van Shawn Pittman, inmiddels al zijn tiende album van deze bejubelde singer/songwriter en gitarist.

Op dit album viert hij zijn talenten bot op de blues en de daarbij behorende ambiance uit de jaren 50 en 60. Soms met een vleugje rock ’n roll en soms met een vleugje soul.
Buiten de tenor en bariton saxofoon en de blazersarrangementen neemt hij alle instrumenten plus de zang voor eigen rekening. Het is maar weinig muzikanten gegeven om dit op een zo hoog niveau te mogen doen. En dan ook nog van kwaliteit die je zelden hoort. Want dat Shawn Pittman een lekkere stem heeft heb ik wel ondervonden tijdens zijn live optredens. Maar hij speelt daarnaast ook buitengewoon goed gitaar. Zowel akoestisch als de slide kent voor hem geen geheimen. Net zo min als de piano, drums en de basgitaar. Hij geldt gewoon als multi-instrumentalist. De saxofoon en blazerspartijen heeft Jonathan Doyle ingespeeld.

De combinatie van instrumenten en de chemie tussen Shawn en Jonathan levert bijzonder fraaie stukjes muziek op zoals je kunt horen op ‘Sent Of Your Benjamins’ en vooral op ‘Almost Good’. Vooral het laatste heeft iets weg van de early rock ’n roll songs zeker ook door de hier iets geknepen stem van Shawn en natuurlijk de sax van Jonathan. Een mooie mix van tekst, instrumenten en zang.

Veel eigen werk staat er op het album en werk dat hij samen met Lewis Dickson of met Braken Hale heeft geschreven. Opvallend daarbij is dat de songs die Shawn alleen heeft geschreven duidelijk meer de blues richting ingaan in vergelijking met de andere nummers. Dat werkt verfrissend maar zorgt ook voor veel variatie. Beluister maar eens de nummers: ‘One Of These Days’, ‘I’ve Had Enough’ of ‘Something’s Gotta Give’. Indringende blues nummers tot in de puntjes uitgevoerd waarbij in het laatst genoemde nummer zijn gitaarwerk superbe uit de verf komt.

Fraai is het nummer waar dit album mee wordt geopend, de ouderwetse blues van ‘Howlin Wolf’ in de vorm van ‘Sugar’ wordt hiervoor uit de kast gehaald. Het nummer waar hij ook zijn live-optredens in Ospel en Kwadendamme mee heeft geopend,  klinkt werkelijk als een klok. Mocht Howlin’ Wolf dit kunnen horen op zijn wolkje dan zou hij daar absoluut mee instemmen. Een puike vertolking van dit mooie nummer.

‘This Time’, geschreven door Braken Hale, heeft een pittig uptempo intro en gaat in die sneltrein vaart door tot aan het einde. Mede door wat soulinvloeden en de instrumentale kwaliteiten van Shawn is het een pareltje dat eigenlijk wel past tussen de muziekstijlen die op het album zijn verzameld.

Een bijzonder bluesy song is ‘Somebody Gonna Lose. Somebody Gonna Win’ een akoestisch nummer dat Shawn samen met Lewis Dickson heeft geschreven. Dit is bijna de originele juke joint sound die we van de oude ‘meesters’ wel kennen. Dat kun je ook wel zeggen van ‘If I Could’ dat nog eens extra versterkt wordt met de drums.
Het laat je wel horen dat Shawn Pittman veel geleerd heeft van deze oude ‘meesters’ en dit met zijn muziek in ere houdt. Uiteindelijk speelt hij ook alleen maar muziek die hij zelf mooi vindt. Een prima gegeven dat door de liefhebbers van blues erkend en gewaardeerd wordt.

“Edge Of The World” is een ‘freakin good’ album met top muziek en eveneens top composities die live net zo goed of soms nog beter klinken dan op een studio-album. Maar dat heeft ook weer te maken met de ambiance tijdens een optreden.
Shawn Pittman kan trots zijn op dit album, een album waarmee hij ons in Europa nog maar eens heeft weten te overtuigen van zijn muzikale kwaliteiten.

www.shawnpittman.com - www.deltagroovemusic.com