Zelden is een eerste paasdag voor mij zo vet verlopen als dit jaar. In een afgeladen vol café De Gouden Leeuw in het Brabantse Dongen, onder de rook van Tilburg, ben ik gaan kijken en luisteren naar de Schotse bluesrockers The Nimmo Brothers. Een band dat veelal op festivals en grotere zalen staat is nu door de organisatie van Bluespromotion Dongen gestrikt om op te treden.

Maar voordat het zover is wordt het publiek, in de toch al warme zaal, opgewarmd door de Bredase bluesformatie The Cripling Snake Bluesband. En dat doet de band vrij aardig met een mix van bekende bluessongs zoals: ‘Spoonfull’; ‘I Just wanna make love to you’; ‘Hipshake’ en ‘Mellow down easy’. Een bijzonder fraaie setlist die de band vrij goed afwerkt. Maar het zangeresje Janneke had voor mijn gevoel niet zo nodig hoeven te zingen. Niet dat ze slecht zingt maar haar stem past niet zo bij de keuze van de songs. En ik heb het idee dat ze nog niet vaak op de planken heeft gestaan met The Cripling Snake Bluesband. Maar toch.. ik kan de songkeuze die ze hebben gespeeld wel waarderen, echte blues met een traditionele achtergrond gespeeld op hun eigen wijze. Prima toch.

Maar de tot aan de nok toe gevulde Gouden Leeuw wacht op de Schotse Bluesrockers The Nimmo Brothers. Zij hebben drie jaar geleden hier al op het podium gestaan en hebben al een schare fans hier in Dongen. Met openingsnummer ‘Flate Broke’ wordt Pandora’s box geopend en worden we overladen met stevige en harde bluesrock die de Gouden Leeuw op zijn grondvesten doet schudden. Het gitaargeweld dat Alan en Stevie Nimmo produceren is uit de kunst, het gaat snel en daar waar nodig ook ingetogen. Het klinkt allemaal gelikt en lijkt o zo gemakkelijk. Het bekken trekken van drummer Dave Raeburn, die helemaal opgaat in de muziek is een genot om aan te zien. Het is prachtig om te zien hoe deze gasten zich helemaal wegcijferen in hun eigen werk. Buiten dat de gebroeders Nimmo goed gitaar kunnen spelen beschikken ze ook over prachtige stemmen. Alan vooral op het gebied van het stevigere werk en Stevie daarnaast ook nog voor het gevoeligere werk zoals bij ‘Better Day’. Een nummer waarbij de samenzang zuiver, en prima op elkaar is afgestemd. Door in dit nummer te mixen met ingetogen en stevige muziek krijg je een bluesrock ballad zoals ik zelden heb gehoord. Dat de band hun voorbeelden heeft in Peter Green en John Mayall is wel te horen in enkele van hun songs. De rustige noot binnen de band is ongetwijfeld bassist Mat Beable. Maar dat wil niet zeggen dat zijn basgepluk ook zo rustig is, absoluut niet. Zijn basspel is meer dan eens duidelijk herkenbaar een toevoeging die niet te vervangen is door een of ander instrument.
Het is heerlijk om vooral hun bekende songs te horen zoals: ‘Bad Luck’; ‘Comming your way’; ‘Chicago’ en ‘See true your eyes’ te horen.

De band speelt zich ruim twee uur in het zweet en laat daarbij ook zangeres Janneke nog eens opdraven om enkele nootjes mee te zingen. Pet af voor haar dat zij dit aandurft en daarbij pakt het ook nog goed uit ook. Het optreden wordt afgesloten met twee toegiften zonder dat de band eigenlijk van het podium is gegaan. Het is te druk om door het publiek terug back stage te gaan. Dus eenvoud is de meester en worden er nog extra wat nummers gespeeld. Het ging hard maar was beregoed dit optreden.