Savoy Brown is het geesteskind van singer/songwriter/gitarist Kim Simmonds. De uit Groot-Brittannië afkomstige muzikant die zijn honk in de States heeft gevonden en eind zestiger jaren met deze band startte. Met tussentijds veel wissels in muzikanten heeft hij in 2011 een nieuwe start gemaakt met: Joe Whiting op saxofoon en zang; Pat DeSalvo als basgitarist en Garnet Grimm achter de drumkit. Zelf neemt Kim de gitaar ter hand en zingt hij op twee nummers.
Resultaat van deze samenwerking is het met negen songs vol gepende “Voodoo Moon”. Volgens Kim staan hier zijn beste songs op sinds de jaren zeventig. Of dat zo is zal de toekomst uitwijzen waar ik wel achter sta is zijn opmerking dat zijn stijl meer gericht is op de songs dan de stevige muziek die zo kenmerkend is voor het bluesrock genre.

Natuurlijk gaat het er stevig aan toe en natuurlijk horen we flinke gitaarpartijen en horen we zo nu en dan flinke rauwe vocalen van Joe Whiting. Maar door de bank genomen klinkt het inderdaad net allemaal iets melodieuzer dan we gewend zijn.
Misschien heeft dat er ook mee te maken dat er met een saxofoon wordt gewerkt waardoor je toch al een iets genuanceerde stijl creëert. Echter het blijft bluesrock zoals je al met het openingsnummer ‘Shockwaves’ zult ontdekken. De intro hierop bestaat uit een potje stevige gitaarmuziek ondersteund met stevige drumpartijen.

Neem je dan het daarop volgende nummer ‘Natural Men’ dan klinkt het toch rustiger en veel melodieuzer. Het blijkt dat Joe Whiting buiten stevige rock ook heel rustig en gevoelig kan zingen. Het gitaarspel is mooier, minder rauw en ontzettend goed getimed.

Dat mooie gitaarspel horen we ook terug op ´Too Much Money´ wat ik dan wel weer jammer vind is de klagende snerpende en soms zelfs zeurderige zang. Dat is een punt dat enigszins afbreuk doet aan dit overigens muzikaal zeer interessant nummer.

En als je van ‘dik hout zaagt men planken-nummers’ houdt dan zit je met ‘She’s Got The Heat’ gebeiteld. Het is stevig, ruig en rauw met het kenmerkende gitaargescheur maar wel opvallend met die lekkere slide erin verwerkt. Dat geeft dit nummer net iets meer dan een ordinair bluesrock nummer.

Een klein beetje funky gaat het toe op ‘Look At The Sun’. Wel weer stevig gitaarwerk maar met de meer rustgevende stem van Kim Simmonds. Een stem die ik persoonlijk liever hoor.

Op 24/7 horen we pas echt goed hoe de instrumentale kwaliteiten van voornamelijk Kim Simmonds zijn. Mooi gitaarspel, wel stevig maar niet overdreven geram of ongenuanceerde snaartrekkerij. Maar heel gedegen en strak spel, goed afgewerkte soli en licks. Het enige instrumentale nummer op het album.

Gelukkig komt de zang van Kim weer terug op een van de mooiste nummers op het album. ‘Round And Round’. Bijna een rockballad of eigenlijk wel een rasechte rockballad. Een beresterke beknopte tekst geeft precies aan waarover het gaat. Ondersteund door goede muziek is dit een buitengewoon mooi nummer.

De intro van ‘Voodoo Moon’ begint zoals je verwacht met deze titel. Basgepluk opgevangen met leadgitaar en ondersteund met die scherpe stem van Joe Whiting. Niet bepaald mijn ding na het vorige nummer en het vergt ook een overschakeling die me wat moeite kost. Dat is echter van korte duur omdat Kim weer zijn gitaar laat spreken wat me hier wel bevalt.

‘Meet The Blues Head On’ heeft niets met traditionele blues te maken maar is gewoonweg weer een stevig blues rocknummer met een voorname hoofdrol van het keyboard. Met de stijl waarmee “Voodoo Man” is geopend zo wordt het ook afgesloten.

Niet het beste album wat ik dit jaar gehoord heb maar als ik enkele nummers zou mogen kiezen dan zijn het toch de twee songs waarop Kim Simmonds zelf de zang voor zijn rekening  neemt. Voor de gelouterde bluesrocker zal dit zeer zeker een prima album zijn.