Na maanden getourd te hebben met Bluescaravan “Girls With Guitars” waarin zij samen met Dani Wilde en Cassie Taylor het podium heeft gedeeld is de tijd rijp om haar debuut solo-album “Runaway” op de markt te brengen.

Geproduceerd door Mike Zito, die overigens meespeelt op ‘Push Comes To Shove’ en samen met Cassie Taylor en Jamie Litte heeft Samantha Fish negen eigen songs geschreven aangevuld met Tom Petty’s ‘Louisiana Rain’. Degene die “Girls With Guitars” op het podium aan het werk hebben gezien hebben al kennis kunnen maken met enkele van de songs. Maar toch vind ik Samantha Fish op dit album beter uit de verf komen. Ze is gedrevener en je merkt duidelijk dat ze haar eigen ding doet. Ze hoeft geen rekening te houden met de andere twee dames tijdens de toer en zich te bewijzen.

Hier doet ze dat met muziekstijlen die diverse richtingen opgaan, zoals: het bluesy en met puntige riffs gespeelde ‘Down In The Swamp’ waarmee ze dit album opent.
We horen echter ook nummers die gelinkt zijn aan de jazz of aan de zeventiger jaren rock en nummers waarop Samantha zich uitleeft in het spelen van slide. En dat laatste gaat haar verbazingwekkend goed af zoals je kunt horen op  ‘Today’s My day’.

Haar gitaarspel is prima, net zoals haar stem die je toch wel als karakteristiek kan bestempelen. Een zuivere en bovendien frisse stem die zij goed beheerst. Een combinatie van beide eigenschappen vind ik op ‘Money To Burn’ en op ‘Leavin’ Kind’ voortreffelijk tot zijn recht komen.

‘Push Comes To Shove’ die een rocksausje over zich heeft gekregen wordt gedomineerd door de stem van producent Mike Zito met daarnaast uiteraard ook Samantha.
Een goede mix van beide stemmen en dat geldt trouwens ook voor de gitaarpartijen die over beiden zijn verdeeld. Deze compositie komt op naam van Samantha en Mike en behoort naar mijn idee tot een van de betere songs op het album.

Tom Petty zal tevreden zijn met Samantha’s uitvoering van ‘Louisiana Rain’. De slide die Samantha hier laat horen is uitstekend en haar stem past voortreffelijk bij dit nummer dat enigszins de countryblues in zich heeft. De rust die Samantha hier uitstraalt en dat op gitaar vertolkt zorgt voor een ingetogen nummer met uptempo momenten.

Het afsluitende nummer ‘Feelin Alright’ bulkt van de jazz-invloeden. Is het daarmee dan een buitenbeentje op dit album? Gezien de varieteiten aan stijlen eigenlijk niet en toch is het ver af van de vorige negen nummers. Maar dit geeft ook de kracht aan van Samantha Fish, ze verlaat welbewust vaste paden om iets nieuws te proberen. Dat is dus duidelijk met dit nummer gelukt. Ze zou als zangeres niet misstaan in een bigband. En haar intense gitaarspel op dit nummer is subliem zo heb ik veel ‘grote’ gitaristen als: Enrico Crivellaro en Alex Schulz horen spelen. Haar kwaliteiten liggen nu nog onder dat niveau maar de capaciteiten om dat niveau te behalen zijn zondermeer aanwezig. En als de tendens zich zo doorzet zal dat niet lang meer duren.

Met “Runaway” geeft Samantha Fish een prima visitekaartje af, nog meer dan ze gedaan heeft met “Girls With Guitars”. Ze zingt niet alleen goed, ze speelt niet alleen goed maar ze is ook een sterke componiste. Geen enkele song is onder de maat er zijn zeker nummers die er bovenuit springen maar dat ze op eigen benen kan staan bewijst ze  met dit album eens te meer.