In een uitverkocht Partycentrum De Kentering in Rosmalen, ruim 650 bezoekers, heeft de organisatie van dit vrij jonge festival een zeer interessante line-up weten te strikken.  Een muzikaal gamma dat strekt van de volvette blues tot de doorgewinterde rock met daar tussendoor diverse verschijningsvormen van blues, jump en roots. Drie gelouterde Engelse formaties en een Nederlands kwartet zijn gestrikt om deze editie tot een succes te maken.
Bijzonder fraai is het dat zo’n jong festival al vanaf de eerste editie gevestigde namen weet te strikken om hier te spelen. En ieder jaar weer loopt Partycentrum De Kentering vol publiek dat wil genieten van heerlijke muziek. Muziek in ieders straatje en voldoende variatie. Vooral dat laatste is vandaag tot uitdrukking gekomen bij de line-up die hier staat.

Rinus van Zuidam, de organisator, geeft om half acht de voortzet door aan Ian Siegal met zijn band. Voor mij als blues liefhebber even wennen omdat ik een artiest met zo’n naam en impact meestal aan het einde van het festival verwacht.  Hier mag hij de spits afbijten, voor hem misschien ook wel onwennig, maar daar laat hij zich niet in kennen. Voor de volle 100% gaat Ian met zijn band er tegenaan, iets wat we al van hem gewoon zijn. Met behulp van een wandelstok, geheel voorzien van fantastisch houtsnijwerk beklimt hij het podium. Heerlijk is het dan om te horen hoe hij zijn eigen werk afwisselt met prima gekozen covers van zijn voorbeelden. En dan vooral hoe hij ‘Nadine’, een nummer van Chuck Berry en ‘Carmelita’ van Warren Zevon neerzet of liever gezegd speelt.

Zowel zijn zang als gitaarspel zijn prima om te horen en te zien dat geldt ook voor een van de betere bassisten uit Engeland: Andy Graham en drummer Nikolaj Bjerre. Een prima op elkaar ingespeeld trio zoals nu ook weer eens blijkt. Dat Ian soms heel kritisch naar andere muzikanten kan zijn laat hij blijken door een sneer uit te delen aan Joe Bonamassa, iets wat hij wel vaker doet.

In de kleine zaal zal iedere keer tussen de optredens op het hoofdpodium Bas Kleine & His Harmaniacs spelen. Dit Nederlandse kwartet heeft al rijkelijk ervaring in de muziekwereld opgedaan en met kwinkslagen naar het publiek toe is het ijs al meteen gebroken. Met een contrabas, een  snaredrum, mondharmonica en gitaar en een goede song lukt het hun de zaal in hun greep te krijgen.
Muzikaal begeven zij zich op een pad dat het midden houdt tussen blues, wortels, jump en meer aanverwante stijlen. Bas Kleine heeft het wat dit betreft goed voor elkaar. Hij is een puik harpspeler die daarnaast ook nog een aardige stem heeft. Daar blijft het niet bij, de band zelf is ook al steengoed en ze laten zien dat er zin in hebben. Iedere keer dat ze vanavond spelen gaan ze er voor. Ik kan genieten van blues waarbij de harp een hoofdrol speelt. Dus word ik vanavond bij Bas Kleine en zijn kompanen goed bediend. We worden getrakteerd op een diversiteit aan songs zoals het openingsnummer in de eerste set: ‘Gonna Have A Party Tonight’ in een lekker vette uitvoering of het aloude bekende ‘Rockin Robin’ om maar eens enkele van die toenmalige hitjes te noemen.

Op vele verzoek staat voor de derde keer Danny Bryants Redeye Band op het hoofdpodium geprogrammeerd. En als deze gitaarbeul komt, dan weet je dat het van dik hout planken zagen wordt. Met de eerste gitaaraanslag krijgen we een stortvloed van bluesrock over ons heen gespoeld. Snoeihard gitaarwerk met aangepaste zangpartijen.
Het wordt steeds drukker voor aan het podium want hij is een graag geziene muzikant die een stijl hanteert vergelijkbaar met die van Walter Trout. Het harde werk van hem is niet zo mijn ding maar als hij zo nu en dan heel ingetogen werk speelt zoals ‘For The Last Time’ of ‘Master Disaster’ dan geniet ik met volle teugen. Maar voor het merendeel van het publiek kan het niet stuk hoe sneller en harder hij over zijn gitaar scheurt hoe mooier ze het vinden. Des al niet te min moet ik toegeven dat Danny Bryant een goede keuze is geweest. Hij levert weer een puik stukje werk af.

Het festival wordt afgerond door de ‘mastodonten’ van de rock. Zij stonden al op Woodstock en draaien nog steeds mee in de hoogste regionen van de rock. Alvin Lee heeft enkele jaren geleden afscheid genomen van de band en is vervangen door: Joe Gooch. Een verdomd waardige vervanger die de band weet te leiden. Hij is een begenadigd gitarist, snel, misschien niet zo snel als Alvin Lee, maar toch…. Hij staat zijn mannetje en het is niet fair om te zeggen dat dit niet meer Ten Years After is. Ze bewijzen eens te meer dan ze ook zonder Alvin Lee een zaal plat krijgen. Uiteraard verwacht het publiek dan ook de bekende krakers als ‘Little School Girl’, ‘Going Home’, ‘Hobbit’ en ‘Hear Me Calling’. Dat krijgen ze ook te horen, en naar mijn idee, net zo goed als vroeger.
Joe Gooch heeft de band ook een nieuwe impuls gegeven en zo komt de band dan ook met nieuw werk op de proppen. Dat is natuurlijk voor de mensen wennen maar dat neemt niet weg dat dit erg goed werk is dat met zijn tijd meekan. Een nummer als ‘Bad Blood’ en ‘Big Black 45’ is daar het bewijs van. Het optreden klinkt vertrouwd en een stukje jaren zeventig komt voorbij met al zijn herinneringen. Dit is een van de bands waarvoor ik onder andere naar Rosmalen ben gekomen. Maar ook om

te genieten van een heerlijke sfeer met goede muziek en een strakke maar goede organisatie. Het is een pluim aan de organisatie waar dat zij in een dergelijk korte tijd een dergelijk goed festival hebben neergezet.