Chicago on My Mind - Robbert Fossen & Bobby’s Teardrops
|
||
 |
||
|
Tekst: Huub Houben (DJ van Bluestraffic - radio P&M) The Rambler in Eindhoven was op 8 October 2010 het decor voor Robbert Fossen & Bobby’s Teardrops om een live CD op te nemen. Zoals de titel doet vermoeden is het een CD geworden waarin de Chicago Blues hoog in het vaandel staat. Het is natuurlijk geen wonder als je Robbert Fossen wel eens aan het werk gehoord hebt. Hij omgeeft zich met in zijn band met mannen die een schat van ervaring meebrengen. Peter Struijk (gitaar) en Bart Landstra (harmonica) waren al collega’s in de band van Little Boogie Boy en tourden samen met Taildragger. Bassist Aad van Pijlen is van vele markten thuis, niet alleen blues, ook in het theater heeft hij heel wat grote namen mogen begeleiden. Op drums wordt hij vergezeld door Robbie Andreas Carrree, wiens (Griekse) roots in de jazz muziek liggen of beter gezegd lagen want hij slaat er zich wel doorheen in het blueswereldje. 12 Live nummers passeren de revue, allemaal covers, maar deze CD pretendeert ook niet dat ze iets nieuws willen brengen, het is een ode aan de Real Deal Chicago Blues, niets nieuws, niks geks, gewoon een saluut aan de blues helden. “Baby, You Don’t HaveTo Go” van Jimmy Reed zet de toon voor deze CD, toch vind ik enkele andere nummers toch een stuk sterker. Niet onverdienstelijk natuurlijk, net als “Nineteen Years Old”, een nummer dat zo vaak gecoverd is maar aan de andere kant kun je je ook nooit een buil vallen met dit nummer, het gaat er altijd wel in. Dan komen enkele nummers de CD op sleeptouw nemen. “Lump On Your Stump” en Little Walter’s “Everything’s Gonna Be Allright” zetten lekker vlot in, de gitaar en harmonica gaan voorop wat doorgezet wordt op “Bad Boy”, en “Gotta Love Somebody” . Het zakt vervolgens weer wat in, wat ontbreekt is het echte felle gitaargeweld, ook op “Look on Yonder Wall” en op “Big Boss Man” is het de mondharmonica die er echt uitbreekt, de overname van de gitaar heeft net niet genoeg “body” waardoor in beide nummers de spanning enigszins ontbreekt. Tot aan het laatste nummer, opgenomen in Leiden en opgedragen aan zijn pasgeboren dochtertje, weten ze geen echte wending aan te brengen waardoor de CD zich naar het einde sleept zonder echt uit de bocht te vliegen. Een ode aan de blueshelden is het geworden, dat zeker, maar geschiedenis schrijven hebben ze met deze CD ook niet gedaan, al zal dat ook nooit de bedoeling zijn geweest, dat hadden anderen al gedaan. |
