Ribs and Blues 2011

Ribs en Blues Raalte
Pinksteren 2011

Fotos: Jack Kok
Tekst: JAWK

Allereerst COMPLIMENTEN voor de organisatie van dit festival dat, met medewerking van honderden vrijwilligers, gerund wordt als een geoliede machine. Behalve een prachtige line-up, veel vertier voor jong en oud, goed eten en grote aantallen bezoekers blijft het karakter van een ongedwongen dorpsfeest behouden en dat is een geweldige prestatie.
Maar het was ook hard werken; door het gebruik van twee podia die elkaar in tijd overlapten was het aanpoten en keuzes maken. Of, je zag en hoorde van alle bands een gedeelte of, je koos ervoor om iets te moeten missen. Wij wilden uiteraard geen band missen maar daarmee moet gezegd worden dat dit overzicht niet volledig kan zijn en doen we een zo goed mogelijk sfeerverslag van de diverse optredens.

De eerste dag werd, op de mainstage, afgetrapt door “Sallands trots” The Veldman Brothers. De jongens vonden het duidelijk heerlijk om voor “eigen” publiek te spelen. En dat was te horen, vol gas en enthousiast als altijd gingen ze van start en pakten meteen de toegestroomde liefhebbers, maar ook de toevallige voorbijgangers, in met nummers van hun nieuwe cd maar ook oudere nummers.

Op het open air podium mocht daarna Stefan Schill de spits afbijten. Alhoewel niet typisch “Blues” volgens de geleerden, een band die absoluut wat te bieden heeft. Het swingt en klinkt professioneel en zijn gitaarspel grijpt je af en toe naar de keel, een goed teken! De stem van Schill mag naar onze smaak nog wat groeien maar dat komt vanzelf.... Het doet goed om te zien dat het hem lukt om zoveel jong publiek te trekken, de posters met handtekening vonden na afloop dan ook gretig aftrek.

Todd Sharpville pakt je in, met boter en suiker.... heerlijk om te zien en te horen. Vanaf de eerste tonen zie je in de circustent vaders en moeders met kleuters en peuters aan de hand ronddansen. Zijn manier van gitaarspelen herinnert af en toe even aan BB King, klein gehouden, maar toch zo veelzeggend. Waarschijnlijk maakt dit ook de niet doorgewinterde bluesliefhebber nieuwsgierig want de tent liep vol en toen hij, buiten zijn eigen nummers, ook nog eens “I need your love so bad” inzette werd er volop gezwijmeld.

De one-man band Ben Prestage is een bezienswaardigheid, absoluut. Uiteraard moet zijn swamp-blues je bekoren, smaken verschillen nu eenmaal, maar hij maakt er een leuke show van die zeker niet misstaat op een podium als Ribs en Blues. Het risico zit erin dat het kunstje de muziek gaat verdringen, maar wat de man doet is knap en vermakelijk.

Nee dan doe maar 24 Pesos; even wennen aan het idee dat dit geen Amerikaanse band is zoals hun naam op de een of andere manier doet vermoeden, maar dat is maar van korte duur want in no time neemt hun funky manier van spelen je volledig voor ze in. Daar willen we wel meer van horen. Net zoals het publiek in Raalte, de tent trekt opnieuw vol. Naast eigen werk van “Busted en Broken” spelen ze ook Red House van Jimi Hendrix, 24 Pesos-style, en dat is lekker.

Woody & Paul, zijn wat moeilijk te classificeren, folk, bluegrass, blues? Van alles wat maar aantrekkelijk en aanstekelijk voor hun publiek. Hoewel de opkomst wat minder is, ze staan voor een gedeelte van hun set tegenover 24 Pesos, hebben ze een behoorlijk aantal speciaal voor hen afgereisde fans en die dansen er vrolijk op los. Daarmee wordt een sfeertje neergezet dat precies in de setting past.

In de tent staat inmiddels Henrik Freischlader op het podium die een gereserveerde indruk maakt. Technisch zit het allemaal goed in elkaar maar op de een of andere manier pakt het niet echt. Zijn aankondigingen zijn onverstaanbaar en misschien daardoor verliest hij aandacht van het publiek in het gedeelte dat wij hem zagen en hoorden.

Dat laatste is absoluut niet te zeggen van Liptease and the Backstreet Crack Bangers. Wat een act, want het is absoluut niet alleen de muziek die hier de aandacht trekt, behalve de drie frontladies nemen ook de muzikanten deel aan de goed ingestudeerde show a la fifties. Het swingt heerlijk en je waant je even in een ander tijdperk, ga absoluut kijken en luisteren als ze in de buurt zijn.

De Cuban Heels op de mainstage, spelen een goed robbertje blues, al vonden wij de spanning vooral terug in de muziek en minder in de zang, maar dat mag de pret niet drukken voor de fans in de tent. De band heeft er zin in en trekt het publiek mee en daar gaat het om.

Zo langzamerhand verzamelen zich meer en meer bluesfans op het terrein en verwisselen plaats met de gezinnen met kinderen en voor het open air podium heeft zich al een schare gevormd voor Aynsley Lister, die meteen omarmd wordt. Het is meteen genieten, de band speelt nummers van onder andere het laatste album en uiteraard wordt “Purple Rain” niet vergeten.

Helemaal opgewarmd gaan we dan met z’n allen naar de mainstage voor John Mayall.... Als je 77 bent en inmiddels een oude meester heb je heel veel krediet, maar heel voorzichtig snappen wij nu waarom artiesten soms stoppen op hun hoogtepunt. Natuurlijk, de man heeft charisma en gaat er vol voor, de band staat als een huis en draait volledig op eigen houtje. “Chicago Line,” klinkt nog steeds goed net zoals het werk van “Nothing to do with love” maar je hoort hier en daar hoe de band de steekjes die vallen opraapt en de teksten worden tegenwoordig afgelezen. Aan de andere kant, wie zong ooit: “Playing the blues is good for you” en dat blijkt als je op deze leeftijd nog zo opgaat in wat je het allerliefste doet. Hij spat van het podium en het speciaal voor hem gekomen publiek geniet iedere minuut. Wat zeuren we dan.

Aan de andere kant van het festivalterrein is inmiddels Ganashake in stelling gebracht. Een ontwapenend trio dat er meteen vol gas in gaat met “Give me back my wig” maar dan overgaat op eigen nummers, zelfs een die ze nog niet zo vaak gespeeld hebben en die ze dus gaan “proberen” in Raalte. Lef...

Het overgrote deel van het publiek staat in de circustent maar die missen absoluut veel op dat moment. Jammer, want dit is een band om in de gaten te houden.

De lange mooie dag wordt afgesloten door Laura Vane & the Vipertones. Een fantastische band met een frontlady die qua uitstraling doet denken aan Candye Kane, en met net zoveel lef en zelfvertrouwen op het podium staat. Het wordt een wervelende, funky, steamy show, die door het publiek duidelijk gewaardeerd wordt.

Moe maar voldaan zoeken wij ons bedje op, om nog geen twaalf uur later alweer aan te treden voor The Hokie Joint. Vol erin, meteen, geen mededogen. Wat een band. Vooral het oudere publiek zal af en toe een gevoel van verwarring hebben gehad want waar de inspiratiebronnen liggen is hier duidelijk, ook zonder de biografie gelezen te hebben. Maar ook Jim Morrison fluistert Jo Jo blijkbaar hier en daar iets in. Stuk voor stuk staan hier geweldige muzikanten die elkaar ook genereus de ruimte geven. Dat ze indruk gemaakt hebben blijkt wel uit de cd-verkoop na afloop, er was zowaar een wachtrij ontstaan.

En als je je dan met moeite losmaakt en naar de overkant loopt om Jason & the Scorchers te zien, val je daar plotseling in een gat als je de mannen ongeïnteresseerd een country-nummertje hoort kwelen... helemaal op het verkeerde been gezet dus, het is blijkbaar onderdeel van hun act. Even later wervelt leadgitarist Warner E Hodges letterlijk over het podium en weet je niet wat je hoort. Dat het aanwezige publiek dit zeer waardeert blijkt wel uit de uitzinnige reacties.

Dan over naar Tommy Ebben & the Small Town Villains, een leuke band die even nodig heeft om los te komen, maar door hun fans aangemoedigd, al snel los gaat. Jammer genoeg hadden we geen tijd om de hele set af te wachten maar ook dit is een band die we zeker gaan volgen. Absoluut in de gaten houden dus.

Waarom we niet veel tijd hadden? Sonny Landreth stond inmiddels op de mainstage.... En dat was smullen, hoewel opvalt dat de interactie met het publiek wat lauwtjes is, wordt dit hem al snel vergeven. Na “Promise Land” zie je mensen compleet in vervoering raken door zijn fabelachtig gitaarspel. Een werkelijk meeslepende ervaring, blij dit te hebben mogen meemaken.

Dit blijkt een dag van hoogtepunten want ook Ralph de Jong & Crazy Hearts houden je vanaf de eerste tonen gevangen in hun muziek. Met zijn vrolijke kop en zijn hele presentatie zet hij meteen een sfeer neer die aanstekelijk is. En uiteraard gaat de rest van de band hier helemaal in mee. Fantastisch, niets meer aan toe te voegen.

Snel over naar de Juke Joints dan, die weinig commentaar behoeven zoals altijd, ware het niet dat het Raaltse publiek even tijd nodig had om te ontdekken wat een feest het is als zij spelen. Maar het is de heren wel toevertrouwd om dat te laten doordringen en uiteindelijk ging men ook hier helemaal om.

De laatste band op het open air podium waren The Rythm Chiefs, die in een complot zaten met Valerio Zeno van BNN. (Een jongedame wilde wraak nemen op haar geliefde die buiten het potje had gepiest en voor straf een zelfgeschreven lied mocht zingen met The Rythm Chiefs, voor de camera en het Raaltse publiek wel te verstaan.) Dat de Chiefs hier geen enkele moeite mee hadden moge duidelijk zijn. De rest van de set was zoals gewoonlijk heeeeerlijk.

En zelfs toen De Dijk aan de overkant al speelde hield een mooie groep die-hard fans stand bij de jongens. Dit zegt genoeg. De grote publiekstrekker van het festival bleek zoals verwacht De Dijk. En onze scepsis over Nederlandstalige Blues bleek volledig onterecht. Het blijkt maar weer, de blues kent geen talen.
Een band als De Dijk behoeft weinig commentaar. Kom er maar eens om, om meer dan driekwart van het publiek rondom de bühne te verzamelen, zowel in als rondom de tent, aan alle kanten. Veel echte fans waren afgereisd, maar ook de grote schare “toevallige” festivalbezoekers werden in de houdgreep genomen en niet meer losgelaten.

Een prachtige afsluiting van een geweldig mooi festival, waar we oude meesters, gevestigde namen een aanstormend talent zagen en hoorden.