Rhythm and Blues Festival Antwerpen 2011

Elvin Bishop 'echte' headliner in Antwerpen

Zondag 24 juli 2011

Ondanks de minder goede weersvooruitzichten blijft het zondag 24 augustus droog en soms is het zelfs zonnig op de Boeienwijde in Antwerpen.
Aan de linkeroever van de Schelde met aan de overkant de skyline van deze mooie havenstad wordt in het weekeinde van 22 tot en met 24 augustus het Rhythm and Blues Festival van Antwerpen gehouden. Drie dagen topbands en topartiesten van naam met als absolute klapper Elvin Bishop.
Van alle dagen kun je gerust stellen dat de zondag toch de meest interessante line-up heeft buiten enkele bands die op andere dagen hebben gespeeld. Zondag is het eigenlijk pas echt ‘bluestime’ met zes bands die in de blues nogal wat in de pap te brokkelen hebben. Hierbij zit ook Howlin’ Bill, afkomstig uit Antwerpen en nabije omgeving, voor hen is het een thuiswedstrijd.
Wat het bezoekersaantal betreft valt het tegen, ik had zeker meer verwacht met dit programma. Misschien ligt het aan het feit dat maar weinigen weten dat er dit jaar een tent op de Boeienwijde staat. Voor diegene die wel de moeite hebben genomen, ondanks de weersvoorspellingen, naar Antwerpen af te reizen wordt het een bijzonder fraaie dag.

The Roadrunners opent het festival en daar waarvan ik dacht dat ik te maken had met een rockabilly band verbazen zij mij, maar ook vele anderen, met stevige Texas blues alla Stevie Ray Vaughan. Kan een festival beter starten?... In dit geval bijna niet nee, zeker niet nadat ze, samen met hun gastgitarist Wim de Gezelle ‘Further On Up The Road’ spelen.

Rusty Roots uit de omgeving van Peer is een dergelijke topper die al op diverse grote bluespodia heeft mogen spelen. Met inmiddels drie albums op hun CV behoren ze tot de vaste waarden in de roots en bluesscene in de Benelux. En waarom dat zo is laten ze als tweede band vandaag horen. Met de track ‘Get Down’ starten zij hun optreden. Een lekker swingend nummer en hierna volgen prima met soul doordrenkte eigen werkjes. Uitschieter daarbij is de titeltrack van hun laatste album ‘Something Ain’t Right’. Een eigen nummer met reggae en ska-invloeden. Het is ook geweldig om te zien hoe de bandleden in korte tijd echte podiumbeesten zijn geworden. De band straalt professionaliteit uit het zijn kwalitatief geweldige muzikanten. Met veel intensiteit en enthousiasme wordt hier een grandioze set van een uur gespeelt en hun verdiende toegift vertaald zich in een cover van The Hollies ‘Long Cool Woman’. Een uitvoering om door een ringetje te halen.

Vele tandjes ruiger mag je het optreden van gitaarbeul Philip Sayce, afkomstig uit Canada, wel noemen. Kenmerkend van Philip Sayce is zijn ruige gitaarspel, het mag dan wel hard er aan toe gaan maar het is wel goed. Absoluut geen tomeloze en ongenuanceerde rampartijen op gitaar maar puur en scherp spel en daar waar nodig ruig en to the point en zelfs met vleugen ingetogen. Zijn eigen werk heeft soms ook welk een diepere achtergrond zoals we horen. Goede voorbeelden daarvan is het nummer dat over Billy The Kid gaat en als titel heeft meegekregen: ‘King Of Mexico’ of het nummer ‘Changes’. Twee erg mooie songs met prima zang van Philip.

Voor Howlin’ Bill, winnaar van the European Blues Award, moet het haast “appeltje eitje” zijn om hier op te treden. Tenslotte is het voor hen een thuiswedstrijd. Maar dat is wel heel erg zwart/wit gesteld, iedereen die de band kent weet dat ze er ongeacht waar ze staan voor meer als 100% tegenaan gaan. En daar vormt dit festival geen enkele uitzondering op zoals maar weer eens blijkt.
Met imponerende gestalte pakt frontman Howlin’ Bill samen met zijn muzikale vrienden het publiek al na één nummer in.
De stem van Howlin’ Bill is geweldig. Bij het nummer ‘Don’t You Know That I Love You’ zingt hij zelfs zonder microfoon, ondanks dat is hij achter in de tent nog goed te verstaan. En dat zonder enige stemverheffing of geschreeuw, fabuleus echt waar…. En dat ze niet ontkomen aan een toegift moge ook duidelijk zijn, meer dan verdient overigens. Het optreden wordt afgesloten met het nummer ‘You Got It, You Can’

Ik heb het idee dat de mix van blues, soul en R&B steeds meer doorbreekt. Een van de betere vertolkers van dit genre is de uit de UK afkomstige James Hunter met zijn band. Hij is geen muzikant die strikt deze lijn volgt maar gerust ook andere paden bewandelt. Na zijn openingsnummer ‘People Gonna Talk’ speelt hij ook met funk en reggae beïnvloede nummers. Dat gaat net zo gesmeerd als zijn blues/soul nummers. Het nummer ‘Monkey’ is een voorbeeld van een nummer met nogal wat reggae-invloeden terwijl ‘Down Down Girl’ de funk kant op gaat.
Met een dergelijk uitgebreide band met twee saxofonisten, een Hammond, twee gitaristen, een drummer en een bassist lijkt het me ook aantrekkelijker om die paden te bewandelen. Zijn stem past ook duidelijk bij het genre welke zijn voorkeur geniet, soms zingt hij heel smooth, hartverwarmend en soms heel intens maar rauw. Hij weet als geen ander hoe je het publiek kan bespelen en hij neemt zelfs verzoekjes van bepaalde nummers aan. Enkele fans, met name de vrouwelijke, willen graag het nummer ‘Corinna’ horen. ‘Your Wish is My Command’ moet hij gedacht hebben en wordt het verzoekje met alle plezier gespeelt. In navolging van Howlin’ Bill gaat de band ook tot aan het gaatje. James Hunter is een gedreven muzikant die met veel humor, inzet en vooral erg sterke nummers het publiek op zijn hand krijgt. Daarnaast speelt hij nog verdienstelijk gitaar ook.

Het driedaags festival wordt afgesloten met een echte klapper. Elvin Bishop uit de States speelt hier in Antwerpen zijn enige optreden in Europa. Hij heeft zojuist het album “Raisin’ Hell Revue” uitgebracht en daarvan zijn veel nummers gepikt om de setlist te vullen. Uiteraard zijn daarbij ook enkele oudere nummers.
Een vrij omvangrijke band bevolkt het podium maar dat levert dan wel weer mooie muziek op. Dat ook bij Elvin Bishop de tijd niet heeft stil gestaan moge duidelijk zijn gezien zijn mindere zangvermogen. Niet slecht maar ook niet je van het. Maar dat hij nog steeds veel plezier heeft om te spelen is ook aan hem af te zien. Dat het hij tot de absolute bluestop gerekend kan worden is een vaststaand feit zeker als je zijn eigen werk in ogenschouw neemt dat vandaag de revue passeert.
Slide speelt hij nog als de beste zoals we kunnen horen op ‘Hey Hey Hey’, dat wordt alleen maar beter. En voor het ruigere gitaarwerk en de soli heeft hij Bob Welsh naast zich staan. Een vleugje Texmex komt ook voorbij daarvoor heeft hij toetsenist en accordeonspeler S.E. Willis in zijn gelederen.
Van zijn oudere nummers ‘Mad Dog’ en ‘Travelin Shoes’ kun je nog steeds genieten dat geldt ook voor ouder werk dat op zijn recente album is verschenen. Een voorbeeld daarvan is het nummer ‘What The Hell Is Goin On’. Het is twee uur lang genieten van Elvin Bishop en zijn band, zij nemen ons mee naar het verleden maar ook naar het heden. Een terechte headliner zonder meer.

Ik heb genoten van een uitstekende festivaldag met schitterende optredens van sterke bands. Dit verdient zeker een vervolg te krijgen maar dan hopelijk met meer bezoekers.

Totaal aantal foto's: 63 | Create web photo albums and photo books with Jalbum | Chameleon skin | Help