De organisatie van het Rhythm & Bluesfestival Antwerpen heeft na jaren de stek op de Markt in het centrum van Antwerpen verlaten De elfde editie vindt vanaf nu plaats in het park van het Maritiem Openluchtmuseum, in de volksmond beter bekent als ‘De Boeienweide’.  
Voor de editie van dit jaar heeft men zeven, en niet de minste, bands weten te contracteren. Absolute headliner is zonder meer de gelegenheidsformatie met daarin de blueslegendes: Billy Boy Arnold, John Primer, Billy Branch en Lurrie Bell. Samen met de band vormen zij de Chicago Blues: A Living History.

Maar voordat het zover is kondigt Kathleen Vandenhoudt om klokslag twaalf uur het Belgische trio Sammy Cuba aan. Het trio dat zich heeft gevormd rond Filip Casteels (ex-El Fish) krijgt zo’n drie kwartier de tijd om met hun intensieve rootsmuziek het publiek te vermaken. Op te warmen hoeft in feite niet want alles speelt zich af onder een blauwe hemel en zo nu en dan een strak zonnetje. Een bijzonder sterk en bovendien prima opening van het festival.

Voor de stevige byte zorgt de uit de UK afkomstige band The Brew. Zij spelen stevige bluesrock in de traditie van Led Zeppelin en Jimi Hendrix.  Daar komen we snel genoeg achter als we het nummer ‘The Joker ‘ en meer van gelijksoortige songs te horen krijgen. Het klinkt eigenlijk wel prima wat deze band produceert. Zij zouden het zeer goed doen op het Nederlandse Bluesrockfestival. Dat geldt ook voor de uit Ierland afkomstige Simon McBride. Hij speelt stevige bluesrock in de lijn van mannen als Gary Moore en Rory Gallagher. Hoe kan het ook anders. Simon McBride heeft enige tijd terug zijn goed ontvangen release “Rich Man Faling” uitgebracht. En tijdens zijn optreden in Antwerpen is het natuurlijk logisch dat daar de nadruk op ligt. Hij opent met het stevige ‘Down To The River’ om daarmee maar gelijk de puntjes op de spreekwoordelijke “i” te zetten. In een stevig tempo dendert hij door waarbij het redelijk rustige ‘So Much Love Give” voor enige variatie zorgt.

Bij Matt Schofield, belanden we weer op rustigere golven. Deze getalenteerde gitarist begeeft zich zeer verdienstelijk op het blues en jazzpad. En af en toe verlaat hij zelfs deze paden om wat te experimenteren. Maar met als gastmuzikant ‘Big Pete’(ex-Strikes) in de gelederen, bestaat zijn setlist voor het grootste deel uit blues. Doordat er op het vliegveld wat spullen zijn kwijt geraakt en hij zijn ‘Strat’ uit 1964 niet bij de hand heeft, speelt men op geleend spul. Daar is niets van te merken, zelfs de fanatieke luisteraar moet verdomd goed luisteren of dat merkbaar is.
Dit feit alleen al getuigt van de kwaliteiten van deze band. ‘Stranger Blues’ een nummer van Elmore James wordt uitstekend vertolkt evenzeer als ‘Woman Across The River’ van Freddie King is van hoog niveau. Uiteraard wordt ook het nieuwe werk van zijn pas verschenen cd “Heads, Tails & Aces gespeeld dat regelmatig wordt afgewisseld met wat ouder eigen werk. Na ruim vijf kwartier sluit de band een prima optreden af met het nummer ‘I Believe’.

De echte ‘blues’ komt naar mijn gevoel pas met het optreden van ‘Ian Siegal’. Gezeten in een rolstoel, vanwege een gebroken voet, laat hij zich op het podium zetten. Hij neemt plaats op een kruk en gooit gelijk buskruit op het vuur.  Ongeacht in welke toestand Ian Siegal is, hij gaat er altijd voor de volle 100% tegenaan. Mooi was daarom ook zijn opmerking over de ‘pussy’ musicians, die bij ieder kwaaltje wel een grond hebben om iets te annuleren. Kijk maar eens naar Peer waar een of andere ‘Joe’ speelde…. Hiermee krijgt hij alle lachers op zijn hand. Voor de liefhebbers van zijn muziekstijl hoeft hij in feite weinig te doen.  Zijn uitvoering van ‘Hey Bo Diddley’ dat overgaat in ‘Who Do You Love’ is schitterend om te horen. En dat vindt ook het grote publiek dat nu eigenlijk pas op volle sterkte aanwezig is.
Ook hier wordt: ‘Big Pete’ het podium op gedirigeerd om enkele nummers mee te jammen. Maar ook zijn eigen werk als ‘The Revelator’ en Warren Zevon’s song  “Carmelita” zijn uitstekend uitgevoerde songs. Hij sluit in een toegift het optreden af met zijn eigentijdse uitvoering van ‘Train Train’ waarbij André de Laat (The Electrophonics) hand en spandiensten op de saxofoon verleent. Dit optreden wordt door mij gerekend als een van de beste van het festival.

Wie vorige week op Peer is geweest heeft al kunnen genieten van Mike Sanchez and The Seatsniffers. Nu zijn echter de rollen omgedraaid en staat er op het affiche The Seatsniffers feat. Mike Sanchez. Dit houdt in dat het eerste uur in het teken staat van eigen werk van onze zuiderburen The Seatsniffers. Met nogal pittige countryblues gemixed met rock and roll en rockabilly spettert dit optreden. Het is altijd plezierig om deze mannen te zien optreden. Net zoals bij Ian gaan ook zij voor de volle 100% en dat is iets wat het voltallige publiek wel weet te waarderen. Het laatste uur staat dan in het teken van Mike Sanchez. En ook hij gaat er op zijn vleugel stevig tegenaan. Samen met The Seatsniffers doet hij er nog een schepje bovenop en is het ondoenlijk om je oren en ogen af te wenden van het podium. Dat moet je bij dat moois ook absoluut niet doen. Nummers als: ‘Coalminer’, ‘Safire’ en ‘Red Hot Mama’ passeren de revue. En zoals in Peer, en zoals we eigenlijk van hen gewend zijn, is het een prachtig optreden. Een toegift valt hen uiteraard ten deel waarbij Mike ‘Heeby Jeebies’, een nummer van Little Richard speelt.