Twee jaar na het uitbrengen van “Love Man Riding” komt de Zwitserse bluesmuzikant Philipp Fankhauser met zijn nieuwe release “Try My Love”. Een album met maar liefst vijftien nummers waarvan de laatste vier nummers live zijn opgenomen en eigenlijk als bonus gelden.

Met een omvangrijke band en een uitgebreide blazerssectie, in totaal 18 muzikanten, heeft singer/songwriter en gitarist Philipp Fankhauser een prachtig album afgeleverd. Zijn wat hese stem combineert zich uitstekend met zijn muziekstijl die een mix is van blues en soul.

Het eerste nummer op dit album ‘It’s Gonna Rain’ bevestigt de kwaliteiten van gitarist en zanger Philipp Fankhauser maar ook die van componist/producent Dennis Walker. Hier hoor je perfect hoe alle ingezette instrumenten in elkaar passen als een grote puzzel, zonder dat er maar iets echt opvallende bovenuit komt.

Je krijgt ook geen enkele fikse uitspattingen te horen op welk instrument dan ook, alles is gedoseerd op elkaar afgestemd. Soms heeft het wel wat weg van een big band met een nogal bluesy inslag. Luister maar eens naar het enigszins uptempo nummer ‘Jealous Kinda Fella’ geschreven door Philip zelf. Het swingt van begin tot het einde en zijn gitaarsolo in combinatie met de Hammond is mooi om te horen. Let daarbij ook eens op de intensiteit van zijn zang, het is alsof hij echt jaloers is.

‘Don’t Be Afraid Of The Dark’, geschreven door Dennis Walker, wat wij vooral zullen kennen van Robert Cray, mag je gerust iets ruiger betitelen. Maar dat heeft vooral ook te maken met Philips stem die hier rauwer klinkt dan in vergelijking met Robert Cray. Maar dat doet niets af aan de kwaliteit en de wijze hoe hij dit nummer speelt. Helaas is dit nummer naar mijn idee in het verleden ‘kapot’-gedraaid en dat veranderd ook niet met deze versie.

Waar ik wel voor warm loop is het titelnummer ‘Try My Love’. Soul van de bovenste plank maar ook een regelrechte tearjearker. Dit wordt zo mooi en ingetogen gespeelt dat je er bijna kippenvel van krijgt. Daar houdt het echter nog niet mee op want hij doet dit nog eens dunnetjes over met ‘Please Como On Home’. Een nummer van eigen hand met alweer die weergaloze blazerssectie en die uitstekend passende stem van Philip.
Je zou haast zeggen dat zo’n hese en rauwe stem niet zou passen bij een dergelijk ingetogen song. Niets is minder waar zoals blijkt. Wat doet hij dat hier voortreffelijk, een gigantische liefdesverklaring die menig vrouwenhart sneller laat kloppen.

Na dit kippenvel moment komt er meer schwung in de muziek, meer funky stuff zoals in ‘Cut Me Some Slack’. Even wennen een dergelijk rustmoment maar wel juist getimed en snel gevolgd door de ballad ‘This Song’. Ook als troubadour zou hij sier maken zoals blijkt.

Vanaf het nummer ‘Blues Ain’t Nothin’, als twaalfde geplaatst op het album, gaat het live verder met een ode aan zijn mentor en misschien wel leermeester Johnny Copeland. Van hem heeft hij drie nummers opgenomen. Daarbij heeft hij de stijl van Johnny Copeland zoveel mogelijk aangehouden wat de nummers ten goede komt. Uiteraard klinkt zijn stem live rauwer dan bij het studiowerk van voorheen maar absoluut niet storend. Ik vind het zelfs nog meer charme hebben.
Live komt het allemaal prima uit de verf en zou Johnny Copeland zeker zijn goedkeuring gegeven hebben aan deze interpretaties.
Met Dennis Walkers ‘Too Little Too Late’ sluit hij het live gedeelte en het album af. Toch weer terug naar het balladachtige. Overigens verbaast het me niet dat dit album binnen tien dagen in Zwitserland al goud heeft ontvangen.

Zelden heb ik een dergelijk album ontvangen waar alle nummers op mijn smaak zijn afgestemd, zo maak ik me zelf wijs. Maar dit is een album vol met nummers die Philipp Fankhauser zelf mooi vindt en laat dat nou net ook mijn smaak zijn.
En…. heren bookers wordt het niet eens tijd deze Zwitser naar Nederland te halen. Hij zou zeker niet misstaan op menig bluespodium.

www.philippfankhauser.com

De distributie is in handen van Surburban Records