Spannend en fraai optreden van Philip Kroonenberg in De Weegbrug

Van zijn laatste album “Ready For Take Off” was ik behoorlijk onder de indruk ondanks dat je niet alles onder de noemer van blues kunt zetten. De band speelt goed in het gehoor liggende en fris klinkende muziek. Een stijl die eigenlijk diverse muziekstijlen herbergt maar als basis terug gaat naar de muziek van onder meer: Big Bill Broonzy, Lightning Hopkins, Tony Joe White en J.J. Cale. Gecombineerd met een vleugje flamenco ontwikkelde Philip Kroonenberg zijn eigen stijll van muziek.

Ik ben er dus op gebrand om hem en zijn band eens live aan het werk te zien. In het Limburgse gebeurt dan niet zo heel vaak. Dus ik ben er als de kippen bij als ik hoor dat hij een optreden verzorgt in bluescafé De Weegbrug in Roermond.
Samen met Sjoerd van Bommel op drums; Stephan Jankowski op elektrische gitaar en Phaedra Kwant op de 5-snarige bass vormt Philip Kroonenberg, die de zang, flamenco gitaar, ukulele en mondharmonica voor zijn rekening neemt, een kwalitatief sterk kwartet. Een kwartet dat niet alleen muzikaal erg sterk is, maar zeker ook de songteksten zijn buitengewoon spitsvondig en aansprekend. De combinatie van teksten, songs en muziek zijn de elementen die in een kleine omgeving als De Weegbrug uitermate goed tot zijn recht komen zoals zaterdagavond 19 november maar weer eens blijkt. Vreemd eigenlijk dat er weinig publiek op af is gekomen want de band heeft meer verdiend.

Maar terug naar het optreden dat bestaat uit twee uitmuntende sets met een line-up van zes albums die hij onder zijn eigen naam heeft uitgebracht. De opening van het optreden start met het nummer ‘Magic Magicians’ gevolgd door ‘Up On The Roof’. Waarmee de stempel op de avond wordt gedrukt. Heerlijke muziek die verfrissend werkt en je zo nu en dan tot nadenken stemt. Ondanks de soms trieste teksten straalt de muziek nogal blijheid uit. Dat kun je nu eens een geweldig sterke mix noemen. Een zeer sterke samenwerking en combinatie van drums, elektrische en flamenco gitaar wordt echt goed hoorbaar en zichtbaar in het nummer ‘Wandering In The Dark’. En eerlijk is eerlijk, de sublieme kwaliteiten van eenieder straalt er vanaf. Erg onder de indruk ben ik ook van de baskwaliteiten van Phaedra Kwanten. Op de 5-snarige bas plukt zij prima getimed haar noten die iets jazzy in zich hebben. Iets dat meer versterkt wordt als ze mee gaat zingen.

‘Judy Loves Live’ over de uitbaatster een klein cafeetje in Den Haag is een interessant nummer  dat je het gevoel geeft dat je er naar toe zou moeten. En ‘Camp Love’, een nummer voor zijn dochtertje Dunja en afkomstig van zijn laatste album is voor mij ‘je van het’. Een prachtig nummer waarmee Philip zijn ziel bloot legt en mij kippenvel bezorgt, schijnbaar ook bij velen in het publiek, gezien de reacties. 
Het is gezellig en er wordt driftig gedanst op de muziek van dit kwartet, iets wat mij wel goed doet. Een beloning voor het harde werk van een band.
‘Dressed To Kill’ is niet de soundtrack van de legendarische thriller maar een eigen werkje van Philip dat ook zo spontaan klinkt. Net zoals het rootsachtige ‘Folksinger’ en het met country invloeden bedruipte ‘End Of The Street’ en met ‘Midnight Express’, ook geen soundtrack, besluit hij de eerste set.

Even een korte pauze en dan weer snel verder met de tweede set. Hierbij komen iets meer nummers van ‘Ready For Take Off’ aan bod. En wordt het voor mij allemaal iets herkenbaarder. Zoals het ‘Consolation’ waarmee in de tweede set wordt afgetrapt en we een fabuleuze bas solo voorgeschoteld krijgen. ‘Louisiana’, de titel geeft het al enigszins aan, is een meer bluesy nummer met daarbij de diepe stem van Philip alsof hij het uit zijn tenen haalt. Hierbij valt me ook op hoe gedoseerd Stephan Jankowski op zijn elektrische gitaar speelt en de extra dimensie die Philip op zijn flamenco gitaar daaraan geeft.
Een van de mooiste songs is ongetwijfeld ‘Let Love Come Around’ dat ook op zijn laatste album staat. Live klinkt het nog beter dan op het album, het krijgt hier nog meer body. En ‘Come With Me’ levert een mooie samenzang op tussen Philip, Stephan en Sjoerd van Bommel. Maar ook de soli die iedereen in de band op dit nummer speelt zijn prachtig.  En wat dacht je van het nummer ‘Candyman’ waarbij het publiek al hilarisch het nummer van Sammy Davis jr. begint te zingen. Maar daar heeft het helemaal niets van doen, ook dit is net zoals alle andere nummers een eigen compositie. Ook dat is weer zo’n gezellig klinkende song die je veel plezier bezorgt.

Een van de laatste songs die de band speelt is: ‘Nobody’s Doing A Thing’ dat als afsluiting van een voor mij imponerend optreden. Mijn verwachtingen zijn volledig vervult en zelfs meer dan dat.
Of ik Philip Kroonenberg nu op een studio-album hoor of live het is beregoed. En de blazers die ik hoor op het album mis ik live eigenlijk totaal niet.
Een gemiste kans voor diegene die verzuimd hebben om naar De Weegbrug te komen.