Peter Struijk heeft zich laten beïnvloeden door grootheden als Elmore James, Son House en Jimmy Reed. En dat is vooral in zijn eigen werk goed te horen, zoals op de titeltrack waarbij hij met een scheef oog naar Elmore James heeft gekeken. Wij maken hier kennis met zijn voortreffelijke slide, zijn warme indringende bluesstem maar ook met het harpspel van Robert Fossen. Overigens kunnen we op meer songs van zijn slidewerk genieten zonder dat het overheerst of eentonig wordt. Dit album is veelzijdig en rijk gevarieerd mede ook door toedoen van de gastmuzikanten die hierop deelnemen.  Hierbij mag ik Hammie van Hall op de harp niet vergeten, hij neemt op het merendeel van de songs de bluesharp voor zijn rekening.
Zijn uitvoering van Muddy Waters’ ‘Can’t Be Statisfied’ getuigt van grote klasse die je gerust naast het orgineel kan leggen. Hij zingt met een bezieling zoals Muddy het in zijn hoogtijdagen ook deed. Of zoals Peter het zelf zegt ‘Blues is a feelin’, iets dat in elk nummer op “Human Ways” voelbaar is.
Een nummer dat er voor mijn idee uitspringt is ‘Guitar Soul’ een vrij kort instrumentaal nummer, zonder zang toch een bluesnummer met een traditionele achtergrond.
Rice Miller’s ‘Don’t Start Me Talkin’ en Traildraggers’ ‘My Head Is Bald’, een live-registratie, sluiten als bonustracks dit album af.

Voor dit album heeft Peter Struijk niet de minste muzikanten weten te strikken die samen met hem dit voortreffelijke album hebben volgespeeld. Samen met hen is dit een uitstekend solo debuut van Peter Struijk geworden. Maar mede door de kwaliteiten van hem is het ook mogelijk om muzikanten met naam voor je project te strikken.