Het is voor mij al een hele poos geleden dat ik een van de betere bluesharpspelers live heb mogen meemaken. Paul Lamb is een hoog aangeschreven harpspeler en heeft al diverse awards mogen ontvangen. Ondertussen is hij ook in de British Blues Awards Hall Of Fame, en dat is meer dan terecht.

Op vrijdag 25 september staat hij in het Belgische Diest in bluescafé The Borderline op het podium. Sinds de laatste keer dat ik de band heb gezien hebben er personele wijzigingen plaatsgevonden. Zo is Paul’s zoon Ryan de lead gitarist en neemt daarmee regelmatig stevige soli voor zijn rekening.
In een redelijk tot goed gevulde The Borderline speelt de band twee sets voor ons. Vanaf de eerste noot is het al vuurwerk wat de klok slaat en wordt het café overgoten met soulvolle blues en indringende harppartijen.
De setlist voor de twee sets is opgebouwd met veel eigen werk en hier en daar aangevuld met bekend coverwerk.
Een sterke uitvoering van Big Joe Williamson’s ‘Baby Please Don’t Go’ wordt door het publiek bijzonder gewaardeerd. Maar dat kan ik ook zeggen van ‘I Got A Woman’ van Ray Charles en het welbekende ‘Ya Ya Blues , een nummer van Prof. Longhair.
Dat doet niets af aan het eigen werk dat ze spelen, uit het hele repertoire heeft Paul toch enkele favorieten gekozen om te spelen. En is het publiek uiterst tevreden met de welbekende songs: ‘Sweet Sweet’, ‘The Pillow’ en ‘She’s Crazy’. Allemaal nummers die het overgrote deel van het publiek mee kan zingen, wat dan ook wel gebeurt.
Na een korte pauze waarbij de fans de kans krijgen om wat met de bandleden te praten en foto’s te maken of handtekeningen te jagen wordt de tweede set geopend door Paul en Ryan samen met het nummer ‘Let Me In’. Daarna komen de overige bandleden weer erbij en ook nu slaat het vuur weer in de pan.
De band is zo in haar sas en heeft een toonbaar plezier in het optreden dat dit gelijk overslaat op het publiek. Zeker als Paul Lamb spelend op zijn mondharmonica tussen het publiek door laveert en het daarmee nog meer opzweept.
Er is blijkbaar niets te gek want op de vraag van Paul om bij zijn teken allemaal door de knieën te gaan, wordt dit gewillig opgevolgd. Een prachtig gezicht als iedereen incluis de band door de knieën gaat en dan ook nog fantastische blues speelt.
Twee sets van ieder ruim een uur speelt Paul Lamb & The Kingsnakes en met hun veelal opzwepende nummers, waarvan zelfs een a capella wordt gezongen, gaat die tijd in een oogwenk voorbij. Maar Paul Lamb zou Paul Lamb niet zijn als hij de vraag om een toegift beantwoordt met nog enkele spetterende songs. Voor mij en veel anderen in het café is het kicken op de muziek van deze band, we hebben genoten van twee uur lekker in het gehoor liggende blues, jammer dat het zo snel voorbij gaat, maar een handtekening heb in ieder geval wel.