Het is al ruim twee jaar geleden dat ik Paul Lamb & The Kingsnakes aan het werk heb gezien in The Borderline. En na het beluisteren van zijn recente album “Mind Games” ben ik gaan kijken wanneer hij weer bij mij in de regio zou komen spelen. Laat het nu toeval zijn dat hij alweer op het podium in The Borderline in het Belgische Diest staat.
Voor mij een eitje om met de auto af te reizen naar de Diest om het Britse kwintet weer eens aan het werk te zien. Het is rijkelijk druk valt me op, dat heeft onder meer te maken met uiteraard de band maar ook met de locatie. Want The Borderline heeft een naam opgebouwd wat betreft het contracteren van bluesbands van wereldfaam.

Paul Lamb opent met ‘harpsolo’ zijn optreden een kort introductie nummertje en daarna komen de overige muzikanten het podium op. Wat me snel opvalt, is de nieuwe drummer Dino Coccia maar bovenal dat het een verdraaid strakke drummer is. Hij doet niets te veel maar wat hij doet, doet hij super, getimed en op de juiste momenten aanwezig.
Voor de rest is het gelijk aan 2009 met op gitaar Ryan Lamb, de zoon van…, Chad Strentz die ook de gitaar ter hand neemt maar daarnaast over een ijzersterke en zuivere stem beschikt, oude rot Rod Demmick op de bas en natuurlijk frontman en bandleader Paul Lamb die het voornamelijk van zijn harpspel moet hebben. Zingen doet hij zo nu en dan ook, zeer verdienstelijk maar zang technisch legt hij het af bij Chad Strentz.

Dat Paul Lamb op de bluesharp zijn mannetje staat heeft hij in het verleden ook bewezen getuige zijn vele toegekende Awards. Het is ook een genot om hem aan het werk te zien op zowel de normale als chromatische harp. De band heeft zich een iets andere bluesstijl aangemeten als we kennen van The Red Devils. Ik beschouw de stijl van Paul Lamb & The King Snakes als iets lichter en meer gepolijst waardoor het ook melodieuzer overkomt. Dat neemt niet weg dat de band ook lekkere volvette blues speelt waar we al snel genoeg achter komen. De eerste set is vrij kort en nogal matjes en toch krijgen we een paar lekkere nummers te horen zoals de live altijd wel goed klinkende ‘Ya Ya Blues’ of het welbekende ‘Baby Please Don’t Go’ een nummer van Joe Williams. En van het recente album krijgen we uiteraard de titeltrack ‘Mind Games’ en ‘Let Me In’ te horen.

Na de korte break stapt Ryan het podium op en trekt met een korte solo even van leer totdat alle mannen verzameld zijn op het podium en ingezet kan worden met het nummer ‘Come Tot The Conclusion’. Een van de vele nummers van het recente album dat in de tweede set veelvuldig aan bod komt.
Een grandioze uitvoering van ‘Blues Had A Baby’ en ‘Midnight Special’ volgen kort op elkaar en zet het publiek aan om voorzichtig wat danspasjes voor het podium uit te voeren.
Maar met ‘The Pillow’, geschreven door Chad Strentz, verdwijnt de schroom bij het publiek en wordt er volop geswingd en dat houdt niet op bij het enigszins deprimerende ‘Depressing Recession’ dat weer wordt gevolgd door het uptempo nummer ‘Sweet Sweet Little Woman’. Voor de tweede set wordt meer tijd uitgetrokken maar als het goed en leuk is blijkt dat de tijd sneller gaat dan je denkt. Want zo wordt rond twaalf uur het laatste nummer ingezet.
En geeft de band op uitdrukkelijk verzoek van het publiek nog een toegift met daarin een bluesy en hilarische uitvoering van ‘Santa Is Back In Town’. Toepasselijk voor de tijd van het jaar.

Het publiek inclusief ikzelf heb genoten van twee prachtige sets lekkere blues met goede harp, zang en gitaar en een paar juweeltjes van songs. Voor velen de moeite waard om in deze donkere dagen van het jaar naar Diets te zijn vertrokken en dit te mogen beleven.