De lezers die vaker mijn website bezoeken weten dat ik een voorliefde heb voor de bluesharp. In dat genre zitten enkele grote harpspelers waaronder ik zeker ook Paul Lamb reken. Deze Britse bluesmuzikant, winnaar van veel Awards, weet mij iedere keer weer te verrassen met nieuw werk van niveau. Dat blijkt maar weer eens met “Mind Games” zijn recente album met daarop twaalf prima songs. Behoudens ‘Midnight Special’, ‘Ya Ya Blues’ en ‘The Blues Had A Baby’ zijn ze door Paul Lamb alleen of samen met zijn bandleden geschreven.
Het is een genot om dit album te beluisteren, niet alleen thuis maar ook in de auto. Je wordt er vrolijk van, tenminste dat gevoel heb ik als ik het album beluister. Dat heeft er ook mee te maken dat er een variëteit aan stijlen te beluisteren is. Neem maar eens de boogie ‘Come To The Conclusion’ en het swing/jump nummer ‘Let Me In’. Een hemelsbreed verschil van stijlen maar verdomd fraai uitgevoerd.

Erg belangrijk is het dat ieder aandeel van de muzikanten vrijwel even groot is, maar zoals gebruikelijk treedt de harp van Paul, de zang van Chad en het gitaarwerk van Ryan iets meer op de voorgrond. Maar zonder een goede basspeler als Rod Demick en drummer Mike Thorne kun je ook niets beginnen. Daarom vind ik het zo mooi dat Paul Lamb ruimte laat voor deze muzikanten, ego’s kom je niet tegen in de band en dat zorgt voor een goed gesmeerde samenwerking.

Politiek georiënteerd kun je de band niet bepaald noemen daarom is het des te meer opvallend dat het nummer ‘Depressing Recession’, geschreven door Chad Strentz, op het album staat. Je moet de tekst maar eens beluisteren, aangedikt met de muziek raakt dit toch de juiste toon in deze tijd.

Ya Ya Blues’ een nummer van Lee Dorsey is een nummer dat ik persoonlijk het liefste live hoor van de band, je kunt dat nummer lang doortrekken en erbij improviseren.  Maar deze studio opname bevalt eigenlijk ook wel, iets rustiger dan ik gewend ben.

De trein dendert voorbij in ‘The Pillow’ net zoals zijn liefje dat plotsklaps is verdwenen. Daar verhaalt dit nummer over en door het stokkende gedender is het alsof je in de trein zit.
Volvette blues kom je tegen op ‘Love Another Day’ met een supergave intro op de harp van Paul Lamb en het jankende stemgeluid van Chad zorgen voor de juiste lading die dit nummer tot een topnummer maakt. Maar dat is nog niets vergeleken bij: ‘No Matter What You Do’ een swing/jump nummer dat ieder bandlid in een perfecte combinatie bij elkaar laat komen.  

Paul Lamb kan ook heel ingetogen en dramatisch musiceren dat blijkt uit de door hem bewerkte traditional ‘If You Lose Your Money’. Zeker in deze tijd kan dat een behoorlijke domper zijn. En dat wordt nu net op de juiste manier aangedikt door Paul op de harp en zang. Je voelt letterlijk het leed van de getroffene.

Dan krijgen we nog een stukje geschiedenis en biologie in het nummer ‘The Blues had A Baby’. We weten allemaal waar de kinderen vandaan komen. Maar weten we waar de Rock ’n Roll vandaan komt? Als je dat wilt weten luister maar eens naar dit nummer waar we ook voor de eerste keer Rod Demick horen zingen. In dit nummer wordt een hele batterij befaamde artiesten opgesomd die hun mening verkondigen.

Een fraaie keuze om het album af te sluiten vind ik de live-opname van ‘Midnight Special’. Een A capella uitvoering met alleen minimale begeleiding door Paul op de bluesharp. Even wennen aan deze uitvoering in vergelijking met die van bijvoorbeeld CCR. Deze uitvoering heeft toch wel iets aparts in zich dat je dwingt om het goed in je op te nemen. 

“Mind Games” is voor mij een sterk album geworden met enkele voorbeeldige uitvoeringen van ouder werk maar ook nieuwe juweeltjes. Vooral ‘No Matter What To Do’ en ‘Love Another Day’ zijn voor mij het summum voor lekkere blues. Maar bovenal vind ik het harpspel van Paul Lamb mooi. Tot in de perfectie uitgevoerd, strak en altijd weer die goede timing.
Verbaasd dat Paul Lamb & The King Snakes zoveel Awards heeft gewonnen? Totaal niet… verdiend hebben ze deze stuk voor stuk.

Overtuig je zelf van de kwaliteiten van de band en kom 14 december naar The Borderline in het Belgische Diest.