België kent vele kleinschalige bluesfestivals waarvan Oetslovenblues er eentje is. Het kent inmiddels al een 12-jarige traditie met alleen Belgische bands op het programma. Sinds die tijd wordt het festival gehouden in het prachtige plaatsje Wellen.. Overigens ligt de festivaltent op een buitengewoon prachtige plek, boven op een heuvel tussen de fruitbomen overzie je van alle kanten het landschap.
Zoals al geschreven vormt de 13^e editie geen uitzondering op die traditie. Vier Belgische bands staan er op het affiche met ieder voor zich een andere muziekstijl. Het gaat van volvette blues via bluesrock naar rock ’n roll. Met daartussen een ‘feestband’ die zich van diverse stijlen bedient. Maar zelden heb ik op een bluesfestival een openingsband meegemaakt die op het einde van de avond als beste uit de bus komt.

Naar mijn idee gaat die eer naar Smokin’ Stew. De vijfkoppige formatie weet wat het inhoudt om op een bluesfestival te spelen. Met een setlist met volvette blues zorgen zij voor een goede stemming in de tent. Wat te denken van een super uitgevoerde ‘T-Bone-Shuffle’ of ‘Mean Old Frisco’ om er maar twee uit te pikken uit een setlist die een uur plezier en goede muziek biedt. Jammer dat ze maar pak weg een uur mogen spelen, had gerust nog een half uurtje langer mogen duren.

Nightlife is een trio dat zich op het bluesrockpad begeeft met zo nu en dan een zijdelingse stap naar rock en blues. Hun opening ‘Route 66’ mag er overigens wel zijn net zoals: ‘Six Days On The Road’ of hun rock ’n roll medley met nummers van Elvis erin verwerkt. Een stevige en pittige pot muziek dendert door de tent en het trio doet erg zijn best om het publiek te vermaken. Over het algemeen lukt dat vrij aardig alleen ik kom er niet door in de stemming.

Geef mij dan maar Kirri Willie & Le Magasin Dangereux, de gelegenheidsformatie die naar (Ge)Varenwinkel uit elkaar gaat maar wel voor de juiste stemming in de tent zorgt. Met een mix van rock ’n roll, blues, zydeco en wat al niet meer bespelen zij het publiek. Met het openingsnummer ‘Hucklebuck’ is het al raak. De sfeer zit er gelijk goed in, zowel bij de band als bij het publiek. Leuk is het ook als er iemand uit het publiek het podium opkomt en met een lege biertray Bruno Verhoeven op washboard imiteert en samen ‘Que Paso’ spelen. Dit tot groot vermaak van iedereen op en voor het podium.
Misschien is het kwalitatief niet de absolute top maar het is goed maar bovenal vermakelijk. En de keuze van de songs is sterk en herkenbaar.
Ik mag hier zeker gitarist Kris ‘Kirri’ Valvekens niet vergeten te roemen met zijn prima gitaarspel. De band vermaakt het publiek met hun muziek en hun tombola, waar je kaartjes voor (Ge)Varenwinkel kunt winnen.
Nar ruim een uur spelen is jammer genoeg het feestje van Kirri Willy & Le Magasin Dangereux voorbij. Dat zij een lange toegift mogen geven is niet meer dan normaal en meer dan verdiend.

Iets heel anders is de muziek van The Rocketeers. Zij spelen rock and roll en pop uit de zestiger jaren. Leuke nummers die het nog steeds goed doen maar ik vind de band wat te braaf overkomen. Het mag allemaal wat ruiger en gewaagder. Hun songkeuze is degelijk te noemen, wel leuke meezingers en liedjes die je zeker uit je jeugd kent. Een stuk herkenbaarheid is hetgeen waar de band op bouwt. Met twee goede zangeressen zonder meer echter ze zijn wat te tam. Er mag meer kracht vanuit gaan. Maar eerlijk is eerlijk van: ‘Stupid Cupid’; ‘These Boots Are Made’ en ‘Yakety Yak’ zijn nog steeds leuke deuntjes die ook ik graag nog eens hoor en probeer mee te zingen. En dat laatste doe ik zeer zeker vele malen minder dan de dames op het podium.

Oetslovenblues 2011 was de moeite waard echter maar nu eens is het festival begonnen met, naar mijn mening, de beste band.