Belgische blues festivals worden over het algemeen gekenmerkt door een gemoedelijke sfeer, vrij en ongedwongen maar met veel zorg voor muziek, eten en drinken en soms ook nog eens slaapgelegenheden. Dat geldt ook voor het Oetslovenblues festival gehouden ergens in ‘the middle of nowhere’ of liever gezegd in het Belgische dorpje Wellen. Maar dat stukje ‘middle of nowhere’ is dan wel een uitgelezen stek tussen fruitbomen in een fantastische omgeving met een puik uitzicht. Dat alleen al maakt de locatie, ergens, achteraf zo bijzonder. Maar niet alleen dat, sinds jaar en dag weet de organisatie over het algemeen een prima affiche te presenteren. Dat geldt ook voor de uitgave van zaterdag 7 augustus 2010. Vier Belgische bands en een solo-muzikant heeft men gestrikt om deze editie tot een succes te maken.

En dat begint al direct met The Local Heroes, een gelegenheidsformatie die zo nu en dan bij elkaar komt om heerlijk samen te jammen en daarvan de bezoekers getuige te laten zijn. Met een zeer interessante songkeuze zorgen zij voor een prima opening. Ze vallen direct met de deur in huis met het nummer ‘Back Door Man’ gevolgd door nog een dergelijk bekende kraker ‘Stormy Monday’. Het optreden is degelijk en puur en de songs worden door het publiek gewaardeerd. Met ‘Black Magic Woman’, wie kent het niet, sluiten ze hun optreden af. En daarmee is dan ook de toon gezet voor een kwalitatief sterk bezet festival, want alle opvolgende bands zijn verplicht dit toch te evenaren en zullen hun beste beentje voor moeten zetten.
Terwijl het podium wordt omgebouwd voor de tweede band vermaakt aan de andere zijde van de tent de pas 22-jarige Tim Capellen aka Tim Pan Alley ons met traditionele blues in de lijn van onder meer: Son House en Charlie Patton en nog meer van die mannen. Het is haast onvoorstelbaar dat deze jongeman zich zo verdiept heeft in deze stijl van muziek. Hij doet het dan ook meer dan voorbeeldig en nadat ik zijn uitvoering van ‘Big Fat Mama’ heb beluisterd weet ik zeker dat we in de toekomst meer van hem zullen horen. Erg gaaf dat hij tijdens iedere ombouwpauze zijn kunnen mag laten horen en tonen.

Fried Bourbon is als tweede band het podium opgekomen. De band die veel lovende kritieken in binnen- en buitenland heeft mogen ontvangen voor hun optredens en hun laatste cd “Deep Fried”. En dat dit terecht is blijkt maar weer eens met het optreden dat ze op Oetslovenblues neerzetten. Technisch zit het verdomd goed in elkaar en iedere muzikant binnen de band etaleert zijn kwaliteiten, die hoog zijn, op zijn best. Hun stijl rijkt van blues tot voodoo en van mambo tot roots en zowat alles wat er tussen in zit.  ‘Black Cat Bone’, ‘Ding Dong’ en ‘Angelina’ zijn nummers van hun laatste release dit aangevuld met wat ouder werk zorgt voor een van de betere optredens van het festival. Voor sommigen misschien iets te vlak, niet voor mij overigens. Maar voor degene die dat wel vinden, zij worden dan weer goed bediend door Lightning Guy & The Mighty Gators.

Door de afwezigheid van hun eigen gitarist neemt Karel Phlix aka Helix (Blues Lee) voor deze avond de taken over. In dit optreden zit meer pit dan het voorgaande optreden. Hoewel ik zo nu en dan het idee heb dat de zang en harp iets vals klinkt, maar dat heeft ook zo zijn charme, is dit een enerverend optreden. Voeg daarbij enkele zeer opvallende songs zoals Bill Whiters’ ‘Ain’t No Sunshine’ of Guy’s  slide-uitvoering van ‘Voodoo Child’ van Jimi Hendriks afgewisseld met eigen werk en ook zij zetten een sterk optreden neer. Fraai zijn ook bekende licks die in enkele nummers opgenomen worden. Zo heeft de band 'riedeltjes' verwerkt van Bob Marley, Led Zeppelin en Deep Purple. Sterk  is ook het gitaarspel van ‘Helix’, hij voelt zich als een vis in het water en het valt niet op dat hij geen vast bandlid is. Dat kenmerkt ook zijn sterke en goede kwaliteit als gitarist.

Afsluiter is de country en rockabilly band Moonshine Reunion, een band die al op grote festivals heeft gestaan maar hier als afsluiter enigszins misplaatst. Niet dat hun muzikale kwaliteiten minder zijn dan de overige bands maar hun muziekstijl past eigenlijk niet achter het spetterende optreden van Lightning Guy. Volgens mij hadden zij beter gepast indien ze na Fried Bourbon geprogrammeert hadden gestaan. Maar dat is enkel mijn idee en die kan natuurlijk verschillen met die van het publiek in de tent.
Ondanks dat krijgen we wel mooi werk te horen van country grootheid Johnny Cash en andere bekende mannen. Ook eigen werk schuwt de band niet en dat is ook goed zo, een goede mix van covers met eigen werk is een zekere keuze zoals nu ook blijkt. Ik geniet vooral van bassist Clark, zijn gepluk op de dikke snaren is ronduit rap en strak. Maar ook zijn stem is een typische country stem waarmee je bovendien geweldig uit de voeten kunt in de rockabilly en blues genre zoals hij bewijst. Maar ook de overige bandleden mogen we daarbij niet vergeten, stuk voor stuk zijn dit prima muzikanten, gesneden uit het goede hout.

Uit hun rijke repertoire spelen zij stevig door tot op de ontzettend vroege zondagmorgen en ruim 600 bezoekers kunnen achteraf zeggen dat de weg naar ‘the middle of nowhere’ de moeite waard is geweest. Voor mij in ieder geval wel en is Wellen geen ‘middle of nowhere’ meer maar een blues dorp bij uitstek.