Up North Sea Jazz 2017 Slideshow

 

Ahoy, Rotterdam, 7, 8 en 9 juli
North Sea Jazz 2017

Verslag: Henk Demper
Foto’s: Bert Lek


Steve Winwood De 42ste editie van het North Sea Jazz Festival vond dit jaar plaats onder een gelukkig gesternte: overdag met prachtig warm zomerweer, in de avond beschenen door een volle maan.
Op het kleine podium van Congo Square zijn we getuige van de informele opening van NSJ dit jaar: dertien van de meest getalenteerde leerlingen van het programma Roots Of Music uit New Orleans treden op onder de naam The Roots Of Music Marching Crusaders. Het programma geeft minderbedeelde kinderen tussen de 9 en 14 jaar niet alleen muziekonderwijs, maar ook huiswerkbegeleiding ter ondersteuning van hun schoolprogramma. Daarnaast ook warme maaltijden en vervoer van en naar school. Een mooi initiatief.


En daar staan ze dan op het podium, aandoenlijk verlegen met zijn allen: de vier slagwerkers en negen blazers. Twee meisjes en elf jongens, dertien piepjonge muzikanten met elkaar. Ze spelen vol overgave en brengen het talrijk toegestroomde publiek op onweerstaanbare manier in festivalstemming.  Het is goed dit te hebben gezien, want wie weet staat één van deze kids over laten we zeggen 20 jaar als headliner op North Sea Jazz, dat voorlopig zijn voortbestaan tot 2022 weer heeft zeker gesteld, zo wordt ons goed getimed medegedeeld in een persbericht.

De overgang van jong en veelbelovend naar gearriveerd is niet groot. In de naastgelegen Maashal maken we een fantastisch optreden mee van Trombone Shorty & Orleans Avenue. Troy Andrews is zijn bijnam deze avond ver voorbij: hij laat zich vooral horen als krachtig zanger en virtuoos trompettist. Ooit, 17 jaar oud begon hij zijn muzikale loopbaan in de blazerssectie van Lenny Kravitz, maar is sinds 2009 op eigen benen een absolute grootheid geworden in de jazzwereld, en dan vooral live, zoals vanavond weer blijkt. In een meedogenloze New Orleans funk set, met een vette knipoog naar James Brown, speelt hij het volgepakte voormalig wielerpaleis los van zijn fundering. Tijdens zijn virtuoze trompetsolo’s zwellen zijn wangen op tot angstwekkende proporties, waarbij die van trompetlegende Dizzy Gillespie in het niet vallen.

Steve Winwood moet het geheim van de eeuwige jeugd kennen, hoewel hij vanavond de status van Plusconcertartiest heeft bereikt, waarvoor een forse toeslag moet worden betaald om zijn optreden in de Amazonzaal te mogen bijwonen. Dat is niet te hoog gegrepen, want alle stoelen zijn bezet. 68 jaar jong is hij nu, naar uitstraling en performance nog fris en enthousiast. Hooguit valt te beluisteren dat zijn soulvolle stem in het hoge register wat dunner begint te worden. Veel nieuws valt van Winwood niet te verwachten, zijn laatste studiowerk, Nine Lives, dateer alweer van 2008. Een keuze uit zijn imposante repertoire, dat hijzelf consequent “my vintage music” noemt brengt hij echter ook nu weer sprankelend en in nieuwe jazzy arrangementen over het voetlicht. Steve begint met “I’m A Man’, en hij sluit af met ’Gimme Some Lovin’. En daartussen o.a. de  klassiekers als ‘Pearly Queen’, met een prachtig hoofdrol van sterblazer Paul Booth,  ‘Can’t Find My Way Home’, ‘Higher Love’ en ‘Mr. Fantasy’. Naast zijn bekende Hammond spel schittert Winwoord vanavond ook op de gitaren en betoont zich daarbij niet de mindere van Eric Clapton.

Cory Henry is de andere Hammondspeler, die de mensen aan zich weet te binden. Samen met zijn Funk Apostles zetten zij een dampende set in de Maas neer voor een overwegend jong publiek. Een mooie afsluiter van de eerste dag.

Dag 3
Michelle DavidWe zien een wervelend optreden van de Amerikaanse gospelzangeres Michelle David, die wordt bijgestaan door een uitgebreide bezetting van haar Nederlandse begeleidingsband The Gospel Sessions: met twee drummers en drie blazers. Voor Michelle David lijkt het podium haar natuurlijke habitat, en ze weet vanaf het eerste nummer, ‘Precious Lord’, de tent in haar houdgreep te nemen. Ze zingt en swingt, en zweept daarbij de zaal op met aanmoedigende en waar nodig vermanende woorden. Davis moet je liever niet thuis beluisteren op haar tot nu toe twee verschenen cd’s, maar bij voorkeur live beleven, om zo deel te worden van haar gospeldienst.

We maakten even een uitstapje naar het aanpalende Nile podium, Daar openen St. Paul & The Broken Bones, het achtkoppig soulcollectief uit Georgia, Alabama. We zagen, en hoorden ze twee jaar terug hun Europees debuut maken in Paradiso. Daar hing een uitgeteld publiek na een uur in de touwen. Openen in deze gigahal met zijn vaak beruchte galmgeluid bij een niet geheel gevulde ruimte is een ander verhaal. En toch…ook hier lieten zanger St. Paul Janeway en zijn mannen een goede indruk achter.  St. Paul (Paul William Janeway) lijkt dan misschien op een wat corpulente boekhouder, als hij zijn stem opzet, en buitelend over het podium gaat, hoor je een groot soulzanger. Solomon Burke en Sam Cooke zouden zich bewonderend over hem hebben uitgesproken.

MavisTerug de Congotent in, naar wat een hoogtepunt van NSJ 2017 zou worden: het ook emotioneel diep rakend optreden van Mavis Staples, één dag voor haar 78ste verjaardag. Ze is de koerier van de hoop, de laatste vaandeldraagster van een periode waarin de Verenigde Staten op weg leken naar een betere en rechtvaardiger toekomst voor haar zwarte bewoners. De werkelijkheid is weerbarstig en de tijden zijn veranderd, maar Staples blijft onverzettelijk het gedachtegoed van Martin Luther King en de songs van haar vader Roebuck “Pops” Staples toegedaan. Dus komen klassiekers als ‘Come Go With Me’ en ‘I’ll Take You There’ emotioneel geladen over het voetlicht. Lof ook voor haar minimalistische begeleidingsband: gitaar, basdrums en twee ondersteunende stemmen zijn genoeg. Maar wat zijn de langjarige bandleden Rick Holmstrom dienend en inventief als gitarist, en Jeff Turmes een indrukwekkend minimaal en effectief bassist, ook in de noten die hij niet speelt.

Met het prachtalbum TajMo in de bagage kan het optreden van Taj Mahal en Keb’ Mo niet anders dan met hoge verwachting worden tegemoetgezien. De historische samenwerking twee blues iconen van een verschillende generatie leverde een puik album met originals en covers op. De productionele perfectie van de cd kon op het podium helaas niet worden gerealiseerd. Hun optreden werd ontsierd door te hard afstelde drums, ook nog bespeeld door een weinig subtiel spelende slagwerker. Wat overbleef was natuurlijk wel het samenspel tussen twee blues giganten, op hun best in akoestische setting van het tweetal in ‘Diving Duck Blues’. Dat waren de momenten die ertoe deden, in volledige bandbezetting waren de twee blazers en de stemmen van de dochters Mahal vaak nauwelijks te horen. Maar het feest der herkenning is natuurlijk bij het horen van Mahals klassieken als ‘Senõr Blues’ en ‘Queenbee’. Zijn inmiddels gruizig stemgeluid afgewisseld of in duet met de unieke stem van Keb’ Mo maken veel goed.

 

 

Trombone Shorty (1 van 3)
Trombone Shorty (2 van 3)
Trombone Shorty (3 van 3)
Steve Winwood (4 van 6)
Steve Winwood (5 van 6)
Steve Winwood (6 van 6)
Snarky Puppy (7 van 10)
Snarky Puppy (8 van 10)
Snarky Puppy (9 van 10)
Snarky Puppy (10 van 10)
St Paul (1 van 5)
St Paul (2 van 5)
St Paul (3 van 5)
St Paul (4 van 5)
St Paul (5 van 5)
Michelle David (1 van 5)
Michelle David (2 van 5)
Michelle David (3 van 5)
Michelle David (4 van 5)
Michelle David (5 van 5)
Mavis Staples (1 van 7)
Mavis Staples (2 van 7)
Mavis Staples (3 van 7)
Mavis Staples (4 van 7)
Mavis Staples (5 van 7)
Mavis Staples (6 van 7)
Mavis Staples (7 van 7)
TajMo (1 van 6)
TajMo (2 van 6)
TajMo (3 van 6)
TajMo (4 van 6)
TajMo (5 van 6)
TajMo (6 van 6)

  button-home button-gastenboek button-recensies  

Totaal aantal foto's: 33 | Maak web foto albums met Jalbum | Chameleon skin | Help