De dertien tracks op dit album zijn een mix van: blues en rock en zo nu en dan een akoestisch uitstapje en zelfs richting Texmex. Direkt al bij het beluisteren van het eerste nummer was ik verkocht, dit album bevat tien nummers geschreven door Neal Black, een compositie van Popa Chubby en een cover van Elmore James.
Opvallend is het stemgeluid van Neal met daarnaast zijn pittige gitaarspel dat bij een nummer als: ‘Lie To Beloved’ goed te horen is. Hij doet het niet alleen op dit album want op het openingsnummer: ‘New  York Citty Blues’ horen we onder meer Popa Chubby maar ook Nico Wayne Toussaint. Het is een prachtige bluessong met daarop de zang van Neal en Popa Chubby ondersteund door het vette maar gladde harmonicawerk van Nico Wayne.
Er doen meer gastmuzikanten mee op dit album, zo horen we o.a.: Mason Casey; Kim Yarbrough; Fred Chapellier  en Steve Holly. Niet de minste muzikanten die hun ervaringen bij andere grote bluesmuzikanten hebben opgedaan. Een sterke keuze van Neal Black om deze muzikanten te vragen een bijdrage te leveren.

Neal’s stem is zo lekker rauw, doorrookt en is uitermate geschikt voor de muziekstijl die hij prefereert te spelen.  Luister maar eens goed naar bijvoorbeeld ‘Lie To Be Loved’ en ‘Holliday Inn In Heaven’, op het laatste nummer speelt hij ook nog slidegitaar op een puike wijze.
Ballads liggen hem ook wel zoals blijkt op ‘Yesterday’s Promises Tomorrow’ en Texmex laat hij ook niet links liggen. Dat kun je wel horen op ‘Gringo Bring Me Your Guns’ met op de accordeon Christophe Duvernet en een toepasselijke slide. Dat Neal enige tijd in Mexico heeft geleefd heeft hij verwerkt in dit nummer dat gaat over armoede, smokkel, wapens en drugs. Een nummer, als je de tekst goed in je opneemt, dat niet in je koude kleren gaat zitten.
Steviger gaat het er op het instrumentale ‘Buda, Texas Boogie’ aan toe, het is een echte bluesrock boogie met daarin verwerkt een gitaarsolo van Popa Chubby.
Aan zijn interpretatie van Elmore James’ ‘Goodbye Baby’ heb ik wat langer moeten wennen dan aan het origineel. Neal heeft er een uptempo nummer van gemaakt dat meer richting de rock ’n roll gaat, daarbij geholpen door Mason Casey die ook vocaal en op harmonica een duit in het zakje doet. Maar gewenning maakt zich meester van mij en ik moet zeggen, een toch wel gedurfde interpretatie die erg  goed uitpakt. Dat heeft natuurlijk met de kwaliteiten van de muzikanten te maken.
Als bonus beschouw ik de videoclip van zijn titelnummer: ‘Sometimes The Truth’ misschien wel een van de beste nummers op dit album.

“Sometimes The Truth” behoort voor mij tot een van de top albums die ik dit jaar heb mogen recenseren. Keer op keer lukt het mij om in vervoering te raken van de muziek zoals hier gespeeld en dat is de waarheid, niets dan de waarheid.

Wil je Neal live aan het werk zien dan kun je op 6 april naar Verviers (B); 8 april naar Eeklo (B); 9 april De Weegbrug, Roermond; 10 april De Witte Bal, Assen; 22 april DJS, Dordrecht en 23 april, De blauwe Wolk, Zottegem (B)

Wil je meer weten over dit album en over Neal Black ga dan naar: www.nealblack13.webs.com of naar www.facebook.com/nealblack.

Je kunt ook luisteren naar radio ‘Los in de Blues’ www.popkrakers.nl waar maandag 28 maart dit album kort wordt besproken.