Neal Black and Mason
Casey with band in De Weegbrug
Zondag 31 januari 2010
|
 Het
zijn er maar enkelen die het barre weer trotseren om naar De
Weegbrug in Roermond te gaan en daar te genieten van Neal Black and
Mason Casey met band.
Vanaf 20.00 uur starten zij gezamenlijk het optreden dat zal bestaan
uit twee sets. De nummers op hun setlist komen uit hun eigen
repertoire, dat voor beiden bestaat uit circa tien albums, aangevuld
met is met enkele degelijke covers.
Het eerste wat opvalt, is het stemgeluid van zowel Neal Black als
Mason Casey. Bij de ene heeft het soms wat weg van Tom Waits terwijl
de andere zo nu en dan iets van Lester Butler in zich heeft Beiden
hebben ze een vrij zwaar stemgeluid alsof ze er met de rasp overheen
zijn gegaan maar passend bij hun muziekstijl.
Neal Black is vooral bekend als stevige bluesrock gitarist terwijl
Mason Casey naam verworven heeft met zijn blues harpspel en
uiteraard zijn stemgeluid. Misschien niet voor iedereen een voor de
hand liggende combinatie en dat heeft natuurlijk enige consequenties
wat betreft hun songkeuze. Voor hun tour die tot medio maart zal
duren is hoofdzakelijk gekozen voor de blues met zo nu en dan eens
stevige bluesrock. Voor de liefhebbers van Neal Black is dat even
wennen maar zo nu en dan zorgt Neal met zijn licks voor stevige
gitaarpartijen zoals op ‘I Don’t Get The Blues’, een nummer van zijn
eerste cd. Echter ook voor wat meer ingetogen werk draait hij zijn
hand niet om, dat bewijst hij met John Lee Hooker’s uitvoering van
‘Serve Me Right’ en Willie Dixon’s ‘Poor Boy’.
Mason Casey voelt zich als een vis in het water en zijn
interpretatie van Little Richard’s ‘Lucille’ waarbij het zijn
chromatische harp inzet, is er een om je vingers bij af te likken.
 Voor
het geringe aantal aanwezigen is het genieten van absolute
topmuzikanten die hun kwaliteiten op voorbeeldige wijzen hebben
gebundeld. Nadat de ietwat rustigere eerste set na een goed uurtje
wordt afgesloten en de mannen wat op adem zijn gekomen, pakt de
tweede set wat steviger uit met Neals’ ‘Pink Chainshaw Boogie’ een
eigen nummer dat zowel rock, country als blues in zich verenigd. Dit
wordt opgevolgd door het al over bekende ‘Who Do You Love’ waarna
Mason Casey inzet met zijn eigen song ‘Startin’ Up From The Bottom’.
Van zijn album “Soul On Fire” speelt hij het prachtige nummer
‘Voodoo Boogie’ dat precies zo klinkt als op het album.
Een Caribisch tintje krijgt het nummer ‘Cuban Groove’ van Mason dat
door Neals gitaarwerk een stevige noot meekrijgt.
 De
band heeft er zin in en geeft zich voor de volle 100%, dat blijkt
wel uit het feit dat hun tweede set langer duurt. Want na enkele
nummers uit het repertoire van Mason is het weer de beurt aan Neil
met zijn uitvoering van ‘Hell Highway’ en ‘Did You Ever’. Bij dit
nummer wordt ik even op het verkeerde been gezet de intro heeft
namelijk wat weg van Rory’s ‘Bullfrog Blues’, echter na de eerste
twee tekstregels gaat het geheel de andere kant op. Het is namelijk
gewoon een nummer van Neals hand zelf.
Altijd als het leuk en goed is gaat de tijd als een sneltrein
voorbij, ook nu is dat het geval. Maar daar staat dus dan weer
tegenover dat we hebben genoten van een prima optreden van dit
kwartet muzikanten. Want niet alleen de twee frontmannen hebben zich
bewezen maar ook hun beide medekompanen op bas en drums.
Jammer dat er zo weinig publiek op af is gekomen, want vooral in het
club (lees café) circuit is het meer dan de moeite waard om zulke
optredens te gaan bezoeken.
|
