Zijn naam klinkt nogal Amerikaans, zijn rauwe stem lijkt op die van een neger maar toch is Napoleon Washington een Zwitser van geboorte. Hij wil niet direct als ‘bluesman’ gezien worden maar toch ligt zijn hart daar.
Mud & Grace is het resultaat van een lange periode van zelfreflectie, dat ontaardt, is in een project met twaalf eigen composities en een cover. Daarbij maakt hij veel gebruik van zijn National gitaar en het bekende slide-geluid. Je zou denken dat je dan ook de traditionele blues te horen krijgt maar dat valt eigenlijk wel mee. Hij heeft toch heel veel moderne invloeden in zijn nummers verwerkt. En door zijn vertellend zingen en soms het gefluister zoals op: ‘Ashes From Ashes’ of op ‘Some Say The Have It’ geeft wel iets spannends en intrigerends aan die nummers mee.
Heel iets anders daar tegenover is het titelnummer ‘Blue Curls Of Smoke’ waarop zijn stem wat wegheeft van Tom Waits op zijn kerstsingle enkele jaren geleden. Het is een bijzonder fraai nummer en heeft naar mijn idee ook meer instrumentale inhoud als de troubadour-achtige nummers op dit album.
Het blijkt hier ook duidelijk dat Napoleon Washington eigenlijk een troubadour is die zijn ‘gedichten’ zingend verteld en zich zelf op de National begeleidt en daarbij ondersteund door zijn band. Een van mijn favoriete songs zijn ‘Salt Water’ en ‘It’il Be Poison’. Ik durf hier rustig te schrijven dat het twee  juweeltjes zijn. Dat geldt misschien niet voor alle nummers op dit album, maar dat is misschien ook niet de opzet van hem geweest om alleen maar daarop te mikken. Je moet het bij Napoleon meer zoeken in de uitgekiende teksten die van hoog niveau zijn. Ondersteund met zijn muziek levert dat toch wel heel spannende muzikale en dichterlijke momenten op.
Het is daarom ook meer dan de moeite waard om alle nummers eens rustig te beluisteren en in je op te nemen. Tekstueel gezien zit het goed in elkaar en past de omschrijving van dichter/zanger/muzikant meer bij hem.