King Mo's dagboek European Blues Challenge 2011 in Berlijn

Wachten...

Zoals al gezegd het leven van een muzikant bestaat voornamelijk uit wachten. In dit geval op de uitslag, we waren nl. al uitgespeeld en hadden dus niets anders te doen dan Berlijn in te gaan overdag (absoluut geen straf hoor), enkele interviews te geven (mijn duits gaat erop vooruit) en 's avonds naar 8 bands te kijken. Om voor de lezers echter meteen met de deur in huis te vallen : Wij hebben deze challenge niet gewonnen, helaas pindakaas. Ook zwaargewichten als Vidar Busk, 24 Pesos of onze andere tips als Mena (2e) of Latvian Blues Band (errg goed) niet. Onze felicitaties gaan uit naar onze zuiderburen : Howling Bill. Hoe en wat is moeilijk te achterhalen, toen ik Bill sprak na de uitslag was hij zelf eveneens erg verrast, maar erg blij natuurlijk. Het is ze gegund.  

Ondertussen hebben we wel hele goede kontakten gelegd met diverse Europese boekers die ons graag willen hebben. We werden ter plekke geboekt voor een festival in Polen (ja die Polen hebben wat met ons), maar helaas vindt dat festival plaats op een dag dat we al niet meer vrij waren. 2012 dan. Goed, toen we eenmaal wisten dat we niet gewonnen hadden, hebben we (al dan niet samen) toch nog heel even aan de afsluitende jam meegedaan, Sjors, Vidar Busk en de toetsenist van 24 Pesos naast elkaar had ook wel wat. Ter plekke wat tekst verzinnen als je toch al de hele avond aan het bier zit ook.

Ik zal niet ontkennen dat we toch teleurgesteld zijn, balen zelfs. Maar het niveau was erg hoog dus de kans dat we ook niet zouden winnen was wel degelijk aanwezig. Geen nood, we gaan onze ingeslagen weg in en hebben binnenkort onze nieuwe CD en mooie festivals op komst. O ja, betreft die CD en het label waar die op uit gaat komen, daar hebben we toch ook niet onaanzienlijk nieuws over, sinds dit weekend. Wellicht dat het nu niet het moment is om daar mee te komen, dus eerst even douchen zo, ontbijtje, dan naar huis. Ben bang dat dat nog wel even zal duren, want mijn medebandleden liggen nog in een hevige coma. Hoe zou dat toch komen ? En dan meld ik me deze week wel weer over die CD. 

Bedankt Wil voor het plaatsen van mijn schrijfsels en bedankt aan jullie, de lezers, voor het volgen van de avonturen van King MO in Duitsland. Het is nog net geen Kuifje in Afrika maar soms lijkt het daar toch wel op. 

Groeten van

Henk, Colly, Sjors, Roelof en Phil (en Carin)...

***

De challenge

De dag dat wij ons ding zouden gaan doen op deze 1e European Blues Challenge. De soundcheck verliep wat chaotisch. Vertraging, bands die snel klaar zijn en een akkoestische club die er eeuwen over doet. Tja het leven van een muzikant is hoofdzakelijk wachten. Goed tegen half 5 zijn we aan de beurt. De technische jongens zijn duidelijk profs, maar als je je eigen geluidsman niet bij je hebt, verloopt het toch wat stroever dan we gewend zijn. De geluidsman moet ook duidelijk even wennen aan de power die wij op het podium produceren. Goed je vertrouwt dat het 's avonds allemaal goed komt. Als de geluidsman tevreden is heeft de zaal goed geluid en dat is weer belangrijk voor het publiek en de jury, als wij goed geluid hebben op het podium speel je net dat tikkeltje beter. 

Dan even een paar uurtjes naar ons onderkomen, een appartement waar de hele band samen verblijft, aan de voormalige oost kant van Berlijn. Want ook dat is Berlijn. De geschiedenis die ondanks dat 'die Wende' al meer dan 21 jaar geleden is, toch als een soort spook over deze stad waart. De afgelopen 21 jaar is Berlijn één grote bouwput geweest, ja wat dacht je, projekt ontwikkelaars die in een wereldstad ineens hun gang konden gaan, "kids in a candy store" zo moeten ze zich gevoeld hebben. Goed is dat in de straat waar wij kwamen aanrijden een deel van de 'muur' nog staat. Als aandenken aan wat eens was. Voormalig Oost Berlijn is dus een goede plek om te om te overnachten, alles is er nieuw. 

Goed tegen 7-en weer terug. Naar de Kulturbrauerei. Wij staan als 2e band op de lijst, om 20.30 u. De eerste (akkoestische) band speelt ruimschoots over de grens van de 20 minuten. Ik ben zeer verbaasd, we zijn de strikte regels van Memphis gewend. Daar was het bordjes met 2 minuten, 1 minuut, 30 seconden en einde. Hier niks daarvan. Je kunt lekker je ding doen al duurt het 2-3 minuten over de geplande tijd. Mooi dat komt ons erg goed uit, want met dit keer o.a. 'Nobody's business' op onze setlijst is het erg vervelend om precies op de seconde te spelen. Zaal zat vol, dat is lekker. We beschouwden het dit keer niet als een challenge, maar als een festival waar we aan het einde van de rit wellicht wat overhouden. We worden aangekondigd: '.... and now from Holland......' en spontaan beginnen er door de zaal mensen te juichen. Hé behalve de paar bekenden die we gespot hadden dus nog meer Nederlanders, dat is leuk. De aftrap, 4 nummers, wat zaten die er goed op. Hadden we in Memphis maar zó los gespeeld. Erg tevreden waren we met ons optreden, ik zag onder de solo van Sjors in 'Nobody's business' de jury applaudisseren, dat is nooit weg. Andere bands die we erg goed vonden waren Mena (Oostenrijk), the Boogie Boys (Polen) en Micke & Lefty (Finland). Er waren een paar akkoestische solo/duo acts die goed waren maar die mijn inziens overdonderd worden door de bands. Goed misschien oordeelt de jury anders. 

Na het optreden werd ik meteen aangesproken door diverse radiomakers uit Keulen en Berlijn voor een interview, die gaan vandaag en na de challenge plaatsvinden. Vandaag dus de 2e dag met de volgende 8 bands. Uiteraard gaan we kijken en tegen middernacht kennen we de uitslag. Maar goed winnen of niet winnen, dit is wederom een fantastische ervaring en een 'showcase' die altijd vruchten zal afwerpen...

Jullie lezen het morgen ! 

CU folks
Phil 

***

Berlijn dag 0 en dag 1

Laten we maar beginnen met dag 0, de reis er al halverwege heen, naar Braunschweig. Onze duitse boeker heeft een gig geregeld in deze toch aardig grote stad. In de Barnaby’s Blues Bar. Zodoende hoeven we niet op vrijdag 700 km te rijden en dat als je je om 13.00 uur moet melden. We wilden dus een dag ervoor vertrekken. Dat we dan nog konden spelen was mooi meegenomen. Bij aankomst in Barnaby’s werden we verwelkomd door een uiterst vriendelijke man, Amerikaan. Peter Loris. Ja eigenlijk een duitser maar die XX-jaar in Amerika had gewoond. Na de soundcheck hadden we even de tijd om wat te praten, ik vroeg waar hij vandaan kwam, of hij zelf misschien muzikant was ? Nou moe van zijn antwoord viel ik van verbazing van mijn kruk. Peter had van 1970 tot 1982 een club in New Orleans gehad. Een club, zeg maar rustig een concert zaal van de 1e orde : the Warehouse.

(foto: Kamerindeling)

Wie had hij allemaal daar gehad ? Led Zeppelin, David Bowie, van dat soort acts, hij zegt ken je de Filmore East & West, nou dat waren wij in New Orleans. Het laatste concert van Jim Morrisson heeft plaatsgevonden in die venue op 12-12-1970. O ja. Duane Allman was een goeie vriend van hem geweest en de Allman Brothers zo’n beetje de huisband. Tja en daar staan wij dan in zijn club in Braunschweig. We hebben daar heerlijk gespeeld, club half vol, dat op een donderdagavond. Peter enthousiast, we komen er weer spelen en dan in het weekend, later dit jaar.  

Tja het hotel lag werkelijk op een halve steenworp afstand en wat gebeurt er dan met een club bluesmuzikanten van huis, vriendelijk (vrouwelijk) personeel achter de bar en een enthousiaste clubeigenaar? Hmm fles drank op de toog en ouwehoeren. Laat ? Ik weet het eerlijk gezegd niet, maar voor de zelerheid had ik de kamernummers genoteerd waar iedereen sliep, achteraf een goede keuze. Toen we vanmorgen richting Berlijn moesten, leek het net op werken. Enfin inmiddels 250 km verder zijn we aangekomen daar waar het eigenlijk om draatit deze dage, bij de Kulturbrauerei in Berlijn. Ik werd al onderweg opgebeld, Deutsche Gründlichkeit, hoe laat we dachten aan te komen, waar we konden parkeren etc, prima. (foto: Stage Kulturbrauerei)

Ik ben nu backstage aan het wachten, de Hammond wordt nu uitgeladen. Prachtige zaal hier, zo’n stokoud industrieel gebouw, een brouwerij geweest mag ik aannemen, naar de naam. Zo gauw ik online kan post ik het. Tegen 4 uur gaan we soundchecken. We hebben gisteren lekker gespeeld en dus we gaan straks lekker ons ding doen.
We hebben gisteren om te testen de Berlijn set achterelkaar gespeeld, publiek was entousiast dus hopelijk zijn ze dat vanavond ook...

***

KING MO goes Berlin

Na Memphis is het tijd voor Berlijn. Spraken we in Memphis nog van de IBC (International Blues Challenge), nu is het de EBC (European Blues Challenge), deze gaat plaatsvinden 18 en 19 maart a.s. in de Kulturbrauerei. Georganiseerd door de European Blues Foundation, die nog niet zo heel lang geleden opgericht is. Het is ook de 1e editie van de EBC, met een ander opzet dan Memphis. Hadden we daar meer dan 300 acts, hier zullen het er 16 zijn. We spelen hier ook eigelijk in één keer de finale. 8 bands op vrijdag, waaronder wij en 8 bands op zaterdag. Na de laatste band wordt de winnaar bekend gemaakt. De concurrentie is niet misselijk. Wat te zeggen van Richie Arndt (D), 24 Pesos (UK) of Vidar Busk uit Noorwegen. Deze laatste tourde al over de hele wereld en persoonlijk zag ik hem o.a. op BRBF Peer een aantal jaren geleden en ik mag wel zeggen dat ik een grote bewonderaar van hem ben.  

Het voordeel dat het in Berlijn zich allemaal in één zaal afspeelt is dat alle boekers en festival organisatoren uit een groot aantal landen zich daar verzamelen en ze de band dus dadelijk allemaal gezien hebben. Goed spelen en netwerken is het devies dus. Winnen of niet winnen, dat zien we dan wel, we zijn in ieder geval hartstikke trots dat we Nederland mogen vertegenwoordigen en we zullen er de King MO turbo op zetten.  

De trip begint al a.s. donderdag als we ‘on the way up’ in Barnaby’s Club in Braunschweig spelen. Zo zijn we lekker ingespeeld en hoeven we vrijdag nog maar 250 kilometer te rijden tot Berlijn. 

We zijn er klaar voor. Luister ook naar hun interview op de Duitse radio. www.wltm.de/holland.mp3

Met dank aan de Dutch Blues Foundation.