Up Moulin Blues 2017 Slideshow

 

Vrijdag 5 en zaterdag 6 mei 2017, Festivaltent, Ospel
32e Editie Moulin Blues

Tekst: Paul Scholman
Foto’s: Bert Lek

Mr Sipp
Er moet eerst nog gewerkt worden op bevrijdingsdag. Even over vieren in de middag, ietsje na de aftrap van Kars van Nus en de Detonics rijden we het parkeerterrein op aan de Plattepeeldijk in Ospel. Klaar voor de inmiddels al 32e editie van Moulin Blues in het Limburgse dorpje Ospel, net onder de rook van Weert.

Detonics openen het festival en verdienden deze opening door de finale van de Dutch Blues Challenge te winnen. Buiten langs de tent af lopend klonk het niet echt geweldig. Veel te veel zware tonen, te weinig balans erin. Je kan ook zeggen dat het volume gewoon te hard is. 10 decibel minder hard is geen overbodige luxe, gezien de gehoorbeschermers die gretig aftrek vinden. Het optreden is echter gewoon goed.

In het Moulin Blues Cafe opent een singer songwriter Jake La Botz. Hij maakt indruk in een nog redelijk lege tent. Tijdens zijn akoestische set trokken nog niet veel mensen naar het Moulin Bluescafé, maar een prima optreden als opener.

Nick Schnebelen neemt het hoofdpodium groovend en stomend over van de Detonics. Stevig aangezet, lekkere bluesrock, soms een beetje powerblues, maar prima en soms stevig gitaarwerk, zonder overkill of langdradige solo’s. Nick moet opletten dat ie zichzelf niet overschreeuwd. Het wordt al lekker druk zo aan het eind van de vrijdagmiddag…

Big Creek Slim en Peter Nande, zetten een uitstekende swamp/delta set neer die alle muggen uit het gehele Peelgebied in koor mee lieten zoemen mochten deze nog niet uit hun winterslaap gekomen zijn. Deen Big Creek Slim klinkt heerlijk in duet met Peter Nande. Lekker vet aangezet. Hij doet mij in hoge mate aan de intonatie van onze Big Bo denken.
‘I'm in the Mood’ zingen de Cash Box Kings. Een heerlijke Chicagoblues, met twee frontmannen die een hoofdrol opeisen, Joe Nosek en Oscar Wilson. Wilson kijkt de eerste drie nummers de kat uit de boom, maar geeft blijk van een uitstekende bluesstem. Joel Patterson blijkt een uitstekende bluesgitarist pur sang, spelend op een Harmony Statotone. De twee Fransmannen Pascal Delmas (drums) en Frederic Letroit (bass) hebben we als ritmesectie onlangs nog met Matthew Skoller zien optreden in Dongen.

Er moet gegeten worden en daar is Thorbjørn Risager het slachtoffer van geworden, hoewel van afstand zijn muziek prima dienstdoet op de achtergrond. Ik wil hem echter niet bestempelen als de nieuwe James Last. Zijn stem is boeiend, onderhoudend en zijn band zet een prima gig neer.

The Santini-Jensen Project begint zoals verwacht stomend, dampend, groovend, springend, en bovenal inspirerend. Harp soli, gitaarsoli, een bassist die het strak houdt maar meedeint op de golvende blues tonen, southernrock achtige invloeden zitten erin, maar vooral ook blues. Jensen staat geen twee tellen stil en geniet zichtbaar en doet zijn ding. Uitstekend harpwerk van Brandon Santini, hij kan zo aanschuiven bij de Bluesharp Explosion morgenavond. Low down blues, uptempo, ballads, de goed gevulde tent gaat uit zijn dak op deze avond!

Mr. Sipp heeft er zin in. Zijn handelsmerk 'bril met tussen de glazen een wit plakkertje' is rondom ons heen veelvuldig te zien. Ik waag te betwijfelen of er glazen in zitten bij mr. Sipp maar hij heeft een trend gezet. Hij soleert er veelvuldig op los. Het publiek is laaiend enthousiast wat Sipp op zijn beurt weer beloond door van het podium af te springen en al solerend de blues tent rond te trekken. Hij is kwijt denk ik op zeker moment, maar we horen hem nog wel. Veel smartphones gaan de lucht in voor een plaatje of een filmpje, en dat verraad ongeveer zijn positie. Bij terugkomst op het podium brengt hij de solo onder luid gejuich tot een goed eind en vertelt dat hij straks zijn nieuwe cd te koop heeft en graag wil signeren. Vervolgens speelt hij een cover van ene Jimi Hendrix.

Door het iets uitlopen van Santini-Jensen viel het bezoek aan het Moulin Bluescafé voor Lil’ Jimmy Reed in het water. We hebben een mooie plaats tegen het podium aan veroverd, want het was inmiddels gezellig druk geworden, zodat het enigszins dringen is op de eerste rijen. Lil’ Jimmy Reed is een der laatste Mohikanen uit de jaren dertig, speelt nog als een jonge god en heeft er nog zichtbaar lol in. Helaas. Keuzes maken tijdens een festival. De eerste dag is afgesloten. Snel naar huis 130 kilometer verderop.

Moulin Blues 2017 tweede dag
Op het hoofdpodium zet Shakedown Tim And The Rhythm Revue zetten een swingende set neer als opener van de tweede dag. Ze gaan volledig los en Tim Ielegems en zijn mannen gooien er nog een schepje bovenop aan het eind.  Ik ben er gevoelsmatig nog niet helemaal bij, maar dit helpt beter dan het beste paracetamolletje, maar een schrale troost is dat als ik om mij heen kijk dat niet alleen voor mij geldt.

Lance Canales & The Flood verrast mij ook in positieve zin. De man heeft een gruizige stem en heeft in mijn oren wat weg van Tom Waits, Chris Rea en Tony Joe White. Jake Finney (basgitaar), Daniel Burt (drummer) en Lance Canales (gitaar en vocals) spelen een heerlijke ritmische rootsrock, Americana, en natuurlijk blues. Op akoestische gitaren, provisorisch besnaarde sigarenkistjes en singlesnare-drums ploegen de heren door hun oeuvre heen.

BluescaravanBluescaravan onder de vlag van het RUF Records spelen een vrolijke soul, funk, bluesmedley. Ieder jaar staat er weer een nieuwe band onder de merknaam Bluescaravan. Zanger Si Cranstoun beschikt over een vrolijke attitude en dat komt niet in de laatste plaats door zijn aanstekelijke zang. Een collega naast me riep iets te herkennen in Sam Cooke. Cranston swingt als een wervelwind over het podium in zijn ruim zittende bandplooibroek. Vanessa Collier neemt het stokje van Cranston over en blijkt over een uitstekende stem te beschikken. Maar niet alleen dat, ze heeft haar saxofoon mee en speelt vlak voor mijn neus een heerlijke, maar vooral indrukwekkende solo. Ze steelt de harten van vele in de tent, als ik op het gejuich moet afgaan. Big Daddy Wilson gooit er nog een donkerbruin bluessausje overheen, met zijn zware bluesstem. Roger Inness is de bassist en past prima in dit funky/bluesy gebeuren.

Lurrie Bell opent om strak drie uur met een instrumentaaltje en vraagt daarna of we klaar zijn voor een stukje Chicagoblues. Tuurlijk zijn we dat. Hij speelt met zijn eigen band een gedreven sessie. De grote tent begint aardig vol te lopen met blueslovers... ‘Everyday I've Got The Blues’. Bell zingt niet te veel, maar laat vooral zijn gitaar spreken.

Big Pete & Paris Slim spelen met Joost Tazelaar, die achter een enorme basdrum zit, maar zonder bassist in het Moulin Bluescafé.  Joost vertelt dat het een grote trom was van een opgeheven fanfare orkest. ‘Eigenlijk speciaal voor dit project aangeschaft omdat we zonder basgitaar aantreden’.  Een hoog Bert Haanstra gehalte... Groovend dampend en swingend vertolkt Slim zijn teksten. Slim heeft een bijtende stem. Heerlijk bluesy.... Langzaam stroomt de tent vol met liefhebbers van Lester Butler als ik Pieter van der Pluim hopelijk gekscherend zo mag noemen? Moet ie maar niet volgende maand met die gasten uit de band van Butler op één podium kruipen...

Southern Avenue staat om 18:00 uur op het hoofdpodium waarbij melding moet worden gemaakt dat Willem van der Schoof de Nederlandse eer hoog houdt. Er staat een dame, Tierinii Jackson op het podium, hoewel dame, een spring in het veld, die alle fantasieën deed prikkelen. Meer funky dan blues, maar voor de afwisseling niet verkeerd. Ik kwam iemand tegen die riep dat hij alleen nog maar foto’s had gemaakt van haar in dat leuke broekje. De gitarist overigens deed het zeker niet onverdienstelijk, maar mijn indruk is dat hij wat ondergesneeuwd raakt door de aanwezigheid van Tierinii. Van Willem van der Schoof weten we wat hij kan. Hij had het zichtbaar naar zijn zin en genoot met volle teugen, vanachter zijn bunker met klavieren.  

Fred Eaglesmith is de verrassing van de avond vindt de presentator in het café. Fred bespeelt een oude National, de vellen chroom hangen aan de ijzeren plaat. Een contrabas zorgt voor de vette lage trillingen en nummer drie speelt een country steelgitaar afgewisseld met een Fender. Het soundje klinkt lekker authentiek. Vleugje bluegrass, een vleugje country. Eigenlijk weer een totaal andere stroming, maar wel weer een aangename.

Kirk Fletcher wordt vooraf aan het optreden neergezet als een van de beste bluesgitaristen van deze tijd. O.a. op het podium gestaan met Joe Bonamassa en Charlie Musselwhite. De presentator heeft zeker niet overdreven. Fletcher kan hem vasthouden. De overheerlijke solo's zijn niet van de lucht. Zijn zang is uistekend te noemen, een heerlijke bluesstem. De lazy bluesballads doen je de vermoeide voeten, bijna vergeten. Houdt deze man maar in de gaten de komende tijd. De tent is lekker vol. Het wordt dringen voor het hoofdpodium, de temperatuur stijgt, de stemming ook.
Beetje rook over het podium, beetje tegenlicht... concertfotografie is topsport geworden, ergo, ik hoor veel mensen klagen over het led-licht dat recht in hun ogen schijnt van boven het podium. Een aantal van hen staat inmiddels gewapend met een zonnebril de verlichting te trotseren.

blueshar[De linkshandige Doyle Bramhall II heeft o.a. het podium gedeeld met Eric Clapton en Charlie Musselwhite, maar ook met Roger Waters waar hij de gitaarsolo’s van David Gilmour van Pink Floyd heeft gespeeld en bijna doen vergeten. Maar sommige dingen zijn mijn ding en sommige niet. Ik vind het allemaal te langdradig wat Doyle hier doet. Het lijkt wel of hij zijn punt niet maakt. Ik moet het professioneel benaderen. Bramhall II weet mij niet te pakken, helaas. Waarschijnlijk komt hij in een club beter tot zijn recht.

Grunting Pigs zetten twee lekkere sets neer met een spel tussen harp en gitaar. Ze moeten de zware concurrentiestrijd aangaan met Kirk Fletcher en Doyle Bramhall II. Met Big Pete erbij werd het nog lekker vuig. Hoewel er maar een kwartiertje overlap is zal er toch een Pee-pauze genoten moeten worden en wat dachten we van iets te eten. Dat alles is goed verzorgd in de eettent, ff kijken of er nog een kibbeling te vangen is. De vermoeidheid slaat toe na twee superlange dagen en dus ff zitten.

The Blues Harp Explosion doen het licht uit. Magic Dick (J. Geils Band), James Harman en Giles Robson (o.a. The Dirty Aces) doen ieder hun ding op de bluesharp. Ze hebben ieder hun eigen stijl, maar Harman maakt op mij de meeste de meeste indruk. Net even wat vuiger en een stem als een sneeuwklokje zou een vriend van mij gezegd hebben. Een echte bluesvoice dus.

De aandachtspuntjes zijn de feestverlichting waar een professionele discotheek jaloers op zou zijn. De koffie, die steeds minder van kwaliteit werd. Aangezien ik nuchter moest blijven vanwege de terugreis was mijn smaak ruimschoots op orde.
Het geluid werd ook niet door iedereen gewaardeerd. Met name het volume, getuige de vele oordopjes die werden opgehaald en gebruikt. Maar ook de balans tussen bas en de hogere regionen was niet altijd even lekker.
Het programma is uitstekend, afwisselend, voor elk wat wils. Je kan niet alles even leuk vinden en die variatie maakt deze Moulin Blues wederom een prachtig evenement. Ik heb mij prima vermaakt in ieder geval.

 

The Detonics (1 van 3)
The Detonics (2 van 3)
The Detonics (3 van 3)
Jake La Botz (1 van 4)
Jake La Botz (2 van 4)
Jake La Botz (3 van 4)
Nick Schnebelen Band (1 van 2)
Nick Schnebelen Band (2 van 2)
Big Creek Slim and Peter Nande (1 van 1)
Jake La Botz (4 van 4)
Thorbjørn Risager (1 van 1)
Santini Jensen Project (1 van 1)
Santini Jensen Project (2 van 1)
Lil Jimmy Reed (3 van 3)
Lil Jimmy Reed (1 van 3)
Lil Jimmy Reed (2 van 3)
Lill Jimmy Reed (4 van 1)
Mr Sipp (2 van 3)
Mr Sipp (3 van 3)
Shakedown Tim and  The Rhythm Revue (1 van 1)
Lance Canales & The Flood (1 van 4)
Lance Canales & The Flood (2 van 4)
Lance Canales & The Flood (3 van 4)
Lance Canales & The Flood (4 van 4)
Bluescaravan (4 van 6)
Bluescaravan (1 van 1)
Bluescaravan (1 van 6)
Bluescaravan (2 van 6)
Bluescaravan (5 van 6)
Bluescaravan (6 van 6)
Paris Slim and Big Pete  (1 van 3)
Paris Slim and Big Pete  (2 van 3)
Paris Slim and Big Pete  (3 van 3)
Lurrie Bell & His Chicago Blues Band (5 van 7)
Lurrie Bell & His Chicago Blues Band (1 van 7)
Lurrie Bell & His Chicago Blues Band (2 van 7)
Lurrie Bell & His Chicago Blues Band (6 van 7)
Lurrie Bell & His Chicago Blues Band (7 van 7)
Lurrie Bell & His Chicago Blues Band (3 van 7)
Lurrie Bell & His Chicago Blues Band (4 van 7)
Davy Knowles (1 van 1)
Fred Eaglesmith (3 van 5)
Fred Eaglesmith (4 van 5)
Fred Eaglesmith (5 van 5)
Fred Eaglesmith (1 van 5)
Pintjes (1 van 1)
Southern Avenue (1 van 2)
Southern Avenue (2 van 2)
Woody Pines (1 van 2)
Woody Pines (2 van 2)
Kirk Fletcher (1 van 1)
Grunting Pigs (1 van 4)
Grunting Pigs (2 van 4)
Grunting Pigs (3 van 4)
Grunting Pigs (4 van 4)
Doyle Bramhall II (1 van 1)
Bluesharp Explosion (9 van 9)
Bluesharp Explosion (1 van 9)
Bluesharp Explosion (3 van 9)
Bluesharp Explosion (6 van 9)
Bluesharp Explosion (7 van 9)
Bluesharp Explosion (8 van 9)
Fred Eaglesmith (2 van 5)

  button-home button-gastenboek button-recensies  

Totaal aantal foto's: 63 | Maak web foto albums met Jalbum | Chameleon skin | Help