Het eerste weekend van mei sta ik weer strak gespannen klaar om losgelaten te worden in de bluesweide. Moulin Blues heeft voor de 26^e keer zijn tenten in Ospeldijk opgeslagen en ook dit jaar zijn het weer twee tenten geworden en dan is ‘vreet’-tent of in ‘ABN’ de eettent nog niet meegerekend. Alles overzichtelijk op één grote vlakte gedrapeerd: marktkraampjes, muziektenten, eettent, camping, fietsenstalling en uiteraard de camping. Makkelijker kunnen ze het niet maken… toch? En dan ook nog een affiche boordevol met Award winnaars en ge-nomineerden, voor niemand een reden om niet te komen.
Ruim 6500 bezoekers zijn de afgelopen festivaldagen door het ingangspoortje gelopen om al dit moois in levende lijve mee te kunnen maken en te genieten van sun, booz and blues.

Vrijdag 6 mei
Goed gemutst trekken we vrijdagmiddag met zijn vijven richting Ospeldijk om getuige te zijn van de aftrap van de 26^e editie. Na het gebruikelijke introductiepraatje van de voorzitter en de burgemeester wordt de presentatiemicrofoon overgegeven aan Gerry Jungen. En deze laat deze elektronische babbelbox het hele festival niet meer uit zijn ogen. Zoals we van hem gewend zijn kondigt hij vurig de eerste band aan bij zijn ‘vrienden in Ospel’.

De Britse formatie Hokie Joint krijgt de eer om het festival op de vrijdag te openen. Aangedreven door de extravagante uitdossing van zanger en frontman Jojo Burgess leggen zij de zweep erover. Misschien niet ieders smaak maar ik zit te genieten van mondharmonicaspeler Giles King en gitarist Joel Fisk. Een vlotte sound die de blues in zich heeft maar zo nu en dan ook richting de mainstream gaat.

In de kleine tent, gedoopt tot: “Moulin Blues Café, staat het Franse duo: Blackberry & Mr. Boo Hoo en de Eindhovense Johnny Cash tributeband: Def Americans ingepland. Zij mogen eenieder twee sets van een half uur spelen.
Het Franse duo doet dat op semi-akoestische wijze met footstompin, mondharmonica en gitaar en vertolken daarmee de Mississippi blues. Een verbazingwekkend sterk optreden dat mij bijzonder goed bevalt, en gezien het aantal bezoekers bij dit optreden hebben meerderen dat gevoel. Een pracht is het om hun voetenwerk op de ‘wooden boxes’ hun werk te zien doen. Je blijft gespannen genieten van die weergaloze sound die de band schijnbaar zo gemakkelijk speelt.
Def Americans is zoals geschreven een band die hoofdzakelijk stukken van Johnny Cash speelt met zo nu en dan een nummer van Hank Williams. Het klinkt niet slecht maar aangezien ik geen grote fan ben van Johnny Cash gaat dit aan mij voorbij. Maar de country liefhebbers kunnen er zo te horen geen genoeg van krijgen.

Smaken verschillen en dat is maar goed ook, want zo heb je de keuze om buiten te chillen, want het is toch wel lekker buiten, of je gaat naar een van de bands kijken. Maar je kunt natuurlijk ook een hapje gaan eten, want er ligt een uitgebreide menukaart klaar voor de liefhebbers.

Kilborn Alley Blues Band is tot vandaag voor mij een nog onbekende band uit de States. Maar dat duurt niet lang. Hun eerste optreden op een bluesfestival in Europa geldt voor hen als vuurdoop en voor ons een kennismaking met hun blue eyed soul invloeden overgoten blues. Hierbij hebben ze meer gekeken naar mannen als John Mayall en Paul Butterfield dan naar Muddy Waters bijvoorbeeld. Hoe het ook zij, de band weet mij te overtuigen met hun stijl.

De multi-instrumentalist Kenny Neal doet het sinds zijn goed ontvangen comeback album “Let Life Flow” en het daarop volgende “Hooked On Your Love” ontzettend goed in Europa. Een goede keuze van de organisatie om hem te verplichten voor de vrijdag. En uiteraard volgen van deze recente albums de beste nummers zoals ik kan noemen: ‘Old Friends’ en Voodoo Mama’. Een mooi en gelukkig geen hard optreden van deze 53-jarige gitarist.

Mike Sanchez is in Ospel geen onbekende, hij stond al eens op het podium met de band Big Town Playboys. Maar sinds hij solo is gegaan spettert een optreden van deze pianist als nooit tevoren. Een ware showman die het publiek op wonderbare wijze weet te bespelen met een mix van blues, rockabilly, boogiewoogie. Als hij op de planken staat kun je garant zijn van een grandioze show. Dat blijkt nu ook weer als hij tot aan het gaatje gaat.

Los Lonely Boys wordt door iedereen wel bestempeld als de headliner, in ieder geval, van de vrijdag. Men verwacht spektakel en vuurwerk. En eerlijk gezegd lijkt het er tijdens de eerste paar nummers ook op dat het vuurwerk wordt. Met hun Texas, Latin en rock ‘n roll sound verwerkt in hun bekende songs, de danspasjes, en vooral voor de dames, het uiterlijk, is het begin spetterend te noemen. Hun ‘hits’ als: ‘Diamonds’ en ‘More Than Love’ gaan erin als gesneden koek. Vooral als ‘Heaven’ wordt ingezet en de gebroeders Graza, uiteraard niet de drummer, met hun bekende ‘loopje’ en op hun instrument spelend over het podium lopen, is het hek van de dam. De aanvang was sterk met een terugval halverwege om uiteindelijk weer stevig uit te pakken en af te sluiten.
Persoonlijk vind ik dit optreden overtuigender dan op het Bluesrock festival. Maar het is een kwestie van smaak en het blijft een grandioze afsluiting van de eerste festival dag.

Zaterdag 7 mei
Na een korte nacht, dat kun je hebben als je de ‘Bob’ bent staan we zaterdag om twaalf uur bij een temperatuur van ruim 25 graden weer op de festival ei. En als de weerberichten het bij het rechte eind hebben worden het vandaag een goede 28 tot 29 graden. En met een scheutje volvette en romige blues zal dat nog wel oplopen tot een tropische hitte.
De aanzet hiertoe geeft in ieder geval The Vibrotones. Het trio dat sinds afgelopen jaar weer samen op pad is om met hun bekende drive het publiek weet te vermaken met rockabilly, surf en roots.

De benjamins uit de blues, The Homemade Jamz Blues Band uit de States, worden altijd beoordeeld naar hun leeftijd. Immers het jongste bandlid van de familie Perry, drumster Tanya, is namelijk pas 12 jaar en de oudste Perry is 18 jaar. Maar die tijd van: ‘voor hun leeftijd zijn ze erg goed’ is voorgoed voorbij. En dat komt simpelweg alleen door het feit dat ze werkelijk goed zijn ongeacht hun leeftijd. Met hun speciale gitaren zijn ze nog steeds een opvallende band maar dat is eigenlijk alleen maar bijzaak. Als gast hebben zij de Duitse gitarist Clarence Bambino, die ook pas 16 jaar is, meegenomen. Samen spelen ze een voortreffelijke versie van ‘Rock Me Baby’.

Ondertussen loopt het publiek in grote getale binnen, rond de 4500 bezoekers zullen het er worden, dat zich verdeeld over de grote tent, de festival wei maar ook in de kleine tent waar de Schot Dave Arcari, Tim Lothar Peterson & Peter Nande en de te laat komende Ian Siegal met Big Pete ieder twee optredens verzorgen. Daarvan trekt Ian Siegal met Big Pete toch wel het meeste publiek. Want voor mij is er geen doorkomen meer en ik moet vanaf de zijkant toezien en foto’s maken. Wat Ian Siegal ook doet of waar hij ook staat en met wie hij ook speelt het is altijd goed wat hij doet. Een geweldige muzikant net zoals onze ‘eigen’ Big Pete (MOCT) die je gerust op gelijke hoogte als Ian kunt zetten. 

Maar ook de Schot Dave Arcari en het duo Tim Lothar en Peter Nande overtuigen met hun optredens. Dave Arcari doet dat met blues geïnspireerd door de punk en trash country. Zijn uitvoering van ‘Spoonful’ is er toch wel eentje met een gouden randje. De laatste doen het op een simplistische wijze gewoon met zang, gitaar, harp en footstompin en zorgen voor de traditionele bluessfeer. Een bijzonder fraai optreden van dit duo uit Denemarken.

In de grote tent volgen de ‘grote’ klappers in hoog tempo elkaar op. De eerste daarvan is producer en harpspeler Bob Corritore die samen met gitarist Dave Riley en zijn zoon Dave Jr. op de bas, versterkt met drummer Brian Fahey (The Paladins) voor de nodige blues zorgt. Van hun laatste album geniet ik het meest van de titeltrack ‘Lucky To Be Living’ en van wat ouder werk zoals ‘Voodoo Woman’. Een optreden naar mijn smaak mag ik wel zeggen.

Shawn Pittman doet het daarna samen met de Moeller brothers dunnetjes over. Hierbij krijgen we ‘hogeschool’ gitaar te horen van Johnny Moeller. Hoe ingetogen en strak kan een gitarist wel niet zijn? Het optreden blinkt niet uit in originaliteit, maar is wel als goed te betitelen. Enkele oude bluesnummers zoals een prima uitgevoerde ‘My Home Is A Prison’ passeert daarbij de revue.

Met John Németh op het podium gaat het over een andere boeg. Blues maar dan beduidend meer in de richting van de soul, daar gaat het hierbij om. En als je het over Johns’ zangkwaliteiten hebt dan zit je net als bij Johnny Moeller in de wereldtop.  Hij is ook een gedreven harpspeler waarmee hij zijn zangpartijen uitstekend aanvult. Niet iedereen is er van gecharmeerd. “Dit is géén blues”, krijg ik zo hier en daar te horen. Het is wel degelijk blues met een flinke scheut soulinvloeden en daarom durf ik met een gerust hart te stellen dat John Németh een van de betere nieuwe bluesartiesten is.

Een andere grootheid mag je zeker ‘bluesdiva’ Janiva Magness noemen. Zij is een van de meest bekroonde blueszangeressen op dit moment. Haar stijl begeeft zich tussen de blues en de R&B in met soms een vlucht richting de soul. Haar set is opgebouwd uit haar repertoire dat bestaat uit 6 cd’s waarbij haar recente album ‘The Devil Is An Angel Too’ iets meer aandacht krijgt. Zoals bijvoorbeeld haar uitvoering van ‘I’m Gonna Tear Your Playhouse Down’ en ‘I’m Feelin Good’ onder meer bekend van Nina Simone zijn twee sublieme vertolkingen van haar. Terecht dat zij zo geroemd wordt.

Voor de liefhebbers van stevige gitaarblues met Chicago bluesinvloeden zit gebeiteld bij Nick Moss & The Flip Tops. Al hoewel hij gezien wordt als een vertolker van de Chicago blues gaat zijn gitaarspel soms richting de bluesrock. Tenminste wat ik vandaag voorgeschoteld krijg, perfect gitaarspel getuige zijn instrumentale opening van het optreden. Stevige soli die in een bluesrock band niet zouden misstaan. Maar let op… de blues is toch steeds zijn ding getuige: ‘Louise’ van Howlin’ Wolf en afkomstig van Nick’s album ‘Priveleged’. Een uitermate perfect uitgevoerde bluesdeun met prima gitaarwerk waarmee hij een tot aan de nok toe gevulde tent op zijn hand krijgt. Iets rustiger kan het ook als hij samen met John Németh een nummer speelt.

De overall headliner is misschien wel The Fabulous Thunderbirds met daarin ook de broertjes Moeller en frontman Kim Wilson, mister T-Fab himself, sluiten Moulin Blues 2011 af.
Met een combinatie van nieuw en oud werk zijn zij terecht de ‘absolute’ headliner naar mijn idee. Meezingen met: ‘Tuff Enuff’ of ‘My Babe’ is voor niemand een probleem. En dat vleugje funk in ‘Hold Me Baby’ mag er ook wel zijn hoor. Ondanks de vele personele wisselingen staat de huidige band als een huis en spelen ze een dijk van een optreden. En als ook nog Nick Moss aantreedt is het hek van de dam, het kan dan eigenlijk toch niet meer stuk?

Twee dagen heb ik én alle andere bezoekers kunnen genieten van top blues van over de hele wereld op één festival samengebracht.
Het was Sun, Booz and Moulin Blues in optima forma, benieuwd wat 2012 gaat brengen.