Dat niet alles goud is dat blinkt, is wel bewezen tijdens de 25e editie van het Moulin Blues Festival afgelopen vrijdag 7 en zaterdag 8 mei in het midden-limburgse dorpje Ospel.
Een meer dan schitterend programma heeft de organisatie voor deze jubileumeditie weten samen te stellen dat ze heeft verdeeld over twee podia. Met enkele annuleringen van topartiesten en de mindere weersvoorspellingen dreven er toch donkere wolkjes over het festival. Wat het weer betreft kunnen het dat letterlijk nemen maar op muzikaal vlak zijn er toch heel sterke vervangers gevonden voor The Los Lonely Boys en Reverend Peyton. En dan nog te bedenken dat deze vervangers uit Nederland komen. En ondanks deze kleine tegenslagen zijn er toch circa 7.000 bezoekers naar het vijfentwintig jarig jubileum van Moulin Blues gekomen en dat is toch niet niks.


Vrijdag 7 mei, festivaldag een

Vrijdag is het triest weer met regen en koude. Moulin Blues luidt het weekend in met de uit Amerika afkomstige band Woodbrain. Hierin heeft ook drummer Jimi Both (ex-Rod Piazza, The Fabulous Thunderbirds en The Mannish Boys) een plekje gevonden. Al hoewel hun versie van ‘Baby Please Don’t Go’ niet slecht wordt uitgevoerd is hun optreden ook weer niet echt spannend te noemen.
Doordat er een hoofdpodium is en een klein podium genaamd het ‘Moulin Blues Café’ worden de optredens ook verdeeld over deze podia. Doordat enkele optredens wat uitlopen gebeurt het dan ook dat de optredens elkaar enigszins overlappen en is het voor de bezoekers soms moeilijk te kiezen wie ze gaan bekijken en beluisteren.

Verrassend is zondermeer het optreden van The California Honeydrops, dit is uit de vele reacties bij het publiek wel gebleken. Hun muziekstijl neigt richting de traditionele Roots van de blues, R&B, gospel en jazz dat ze met een pure intensiteit ten gehore weten te brengen. Zij zullen op dit podium twee sets spelen en zoals gezegd het bevalt het publiek zeer goed getuige de hoge opkomst bij de optredens. Het countryachtige ‘Miss Louise’ is een geweldige song die voor nog meer sfeer zorgt.

 Eric Lindell uit New Orleans die met een mix van blues, soul, swamp en wat funk heeft het stokje van Woodbrain overgenomen. Na het verschijnen van zijn derde album “Gulf Coast Highway” is hij bij het grote publiek doorgebroken en heeft hij op verschillende grote festivals gespeeld. Echter de insiders wisten zijn stijl van spelen voordien al te waarderen. Hij zet hier een prima set neer, die voornamelijk bestaat uit nieuwer werk, die tot de betere van deze dag gerekend mag worden.

Dat gaat ook op voor de Ierse Imelda May. Buiten dat ze een mooie verschijning is heeft ze een bijzonder goede stem die zich laat gelden op het podium. Met haar debuut-cd ‘Tattoo” waarop hoofdzakelijk door haar zelf geschreven nummers staan, brak ze door. Het spreekt dan ook vanzelf dat we nummers als ‘Feel Me’ en natuurlijk ‘Tattoo’ te horen krijgen. Opvallend is haar uitvoering van Willie Dixon’s ‘My Babe’. Haar muziekstijl zal de bluespurist bij uitstek misschien niet zo weten te waarderen maar toch oogst ze veel lof en is een groot applaus met een toegift haar deel.
In het Moulin Blues Café staat ondertussen Thomas Ford & The Dirty Harmonys zijn Deltablues te verkondigen. Zij doen dit naar behoren met in hun midden bassist All Wallis (The Wildcards) vullen zij het gat tijdens het ombouwen op het hoofdpodium goed op. Het is jammer genoeg niet zo spectaculair als hun voorgangers maar beslist de moeite waard.

Mike Zito is een van die artiesten waar veel bezoekers voor naar Moulin Blues zijn getogen. Het moet gezegd zijn, hij stelt niet teleur en bevestigd zonder meer zijn kwaliteiten als gitarist en daarnaast ook nog als zanger. Eigenlijk doet hij gewoon wat we van hem verwachten een heel goed optreden verzorgen met op het einde nog een gastoptreden van ‘Paris Slim’ aka Frank Goldwasser op gitaar en Randy Chortkoff op harp (overigens zijn baas bij Electo Groove Label). Zijn tweede cd bij dit label getiteld “Pearl  River” is door de critici bijzonder goed ontvangen en het titelnummer heeft een award gekregen.  Als toegift speelt hij nog het overbekende ‘Hey Joe’ dat hij voortreffelijk vertolkt trouwens.

Veel bezoekers hebben hoge verwachtingen van de jongeling Eli ‘Paperboy’ Reed. Van de organisatie vind ik het knap om een soulartiest te programmeren. Het zorgt wel voor enige variatie tussen de bluesartiesten die mij voor korte tijd wel kan bekoren. Maar helaas maakt Eli ‘Paperboy’ Reed de verwachtingen niet waar. Zijn opkomst valt daarbij ook niet bijster in goede aarde bij het merendeel van het publiek. Maar we moeten het hem wel nageven dat hij een bijzonder mooie soulstem heeft. Zou je hem niet zien dan denk je onherroepelijk met een legendarische zwarte soulzanger te maken te  hebben. Helaas doet het volume en het geluid enige afbreuk aan dit optreden en komt het niet goed uit de verf. Al hoewel zijn uitvoering van ‘Twistin’ The Night Away’ is toch wel een prachtig stukje muziek. Wat bij de jongere vrouwen goed in aarde valt is dat ze het podium opgeroepen worden om samen op zijn muziek mee te dansen.

In het Moulin Blues Café heeft de organisatie iets leuks in petto, hier staat namelijk ‘burgervader’ Henk Evers van Nederweert samen met enkele muzikale vrienden zoals Stephan Hermsen (The Electrophonics) een partijtje blues te spelen. Een erg sympathieke verrassing die nogal wat bekijks trekt. Want laten we eerlijk wezen welke burgemeester in Nederland speelt nu de blues op Nederlands grootste bluesfestival….

Big Blind is op het allerlaatste moment gecontracteerd om The Los Lonely Boys te vervangen. Zij mogen op vrijdagnacht de eerste festivaldag afsluiten. En eerlijk is eerlijk… hebben wij nu The Los Lonely Boys gemist? Ik dacht het niet. Dat Big Blind altijd voor de volle 100% gaat is inmiddels wel bekend maar vandaag hebben ze er nog meer zin in en zetten ze hier een van hun beste optredens neer die ik van hen heb gezien. Het publiek gaat volledig uit de bol en blijft tot de laatste noot van hun toegift aan het podium gekluisterd staan luisteren en kijken. Een meer dan voorbeeldige en bovenal sterke afsluiter van deze jonge Nederlandse band.

Zaterdag 8 mei, festivaldag twee
Een korte nacht rest ons weer om verder te gaan waar we vrijdagnacht of liever gezegd zaterdagmorgen zijn gestopt.  Op het hoofdpodium verschijnen vandaag eigenlijk alleen maar toppers en klokslag twaalf uur staat alweer een jonge Nederlandse band op het podium. Nu is het de beurt aan The Rhythm Chiefs met gitaarvirtuoos, en misschien wel de meest getalenteerde gitarist van dit moment in Nederland, Dusty Ciggaar. Zij spelen een mix van country, rockabilly en blues en smeden dat tot een heel aanstekelijk muzikaal geheel. Hun set swingt vanaf de eerste noot tot en met de laatste toe en prachtig is het dan ook nog als Wesley van Werkhoven en JJ van Duin enkele nummers mee jammen. De omgekeerde wereld? Helemaal niet, deze jongens weten hoe je een tent op zijn kop moet zetten. Gewoon voor de volle 100% er tegenaan.

In het Moulin Blues Café staan ook vandaag weer enkele fraaie optredens gepland. Te beginnen met de nieuwe Nederlandse formatie Rootbag. Hierin zitten verenigd: Richard van Bergen en Dick Wagensveld, beiden bekend van Shiner Twins, met daarnaast op drums JJ Goossens. Zij hebben zich laten beïnvloeden door mannen als:  Little Richard, Muddy Waters, Ry Cooder en Howlin’ Wolf. Ook zij zullen twee sets spelen. Het is even wennen om deze jongens in een andere setting te zien maar daarom niet minder interessant om ze eens andere muziek te horen spelen. Zij presenteren zich hier bijzonder goed en de kritieken van het publiek zijn voornamelijk lovend en dat is ook mijn mening.

De uit Denemarken afkomstige Thorbjorn Risager speelt Chicagoblues gemixed met wat soul en R&B en heeft inmiddels al op diverse grote festival gestaan. Vandaag dus de beurt aan Moulin Blues. Ook hier laat hij zich gelden als een van de grote aanstormende bands in Europa. Mede ook door een sterke begeleidingsband zorgt hij voor een puik optreden dat nog bij menig een lang zal blijven hangen.

The Insomniacs, een Amerikaans Westcoast-kwartet, dat al twee schitterende cd’s voor het Delta Groove label op de markt heeft gebracht, zet hier eens eventjes de puntjes op de spreekwoordelijke ‘i’. Zij vertolken alles wat richting de blues komt en schotelen ons: jump, rock and roll, swing en blues in hoog tempo voor. Vooral Vyasa Dodson is een buitengewoon goede gitarist intens maar ook heel puntige soli speelt alsof het niets is. Een erg sterk optreden wat deze mannen hier neerzetten maar daar stopt het niet mee want een van de grote performers in de blues is ongetwijfeld Rick Estrin.
Strak in het pak gestoken zet hij samen met zijn Nightcats een spetterende show neer met uitstekend gekozen nummers van voornamelijk zijn laatste album. Een nummer als ‘Big Time’ zweept het publiek nog eens extra op en mede door toedoen van Rick en gitarist Kid Anderson zetten zij de festivaltent in no-time op zijn kop. Ik persoonlijk vind deze setting nog sterker dan het vroegere Little Charlie and The Nightcats.

Dirty Sweet is een Southern rockband die vooral bij de dames hoog scoort en hier al voor de tweede maal op het festival staat. Bij de mannen iets minder tenzij je echt van hun muziek houdt. Ik ben een liefhebber van Southern Rock maar na een half uurtje heb ik het gehad met hen. Ik ben blijkbaar toch meer een liefhebber van Lynyrd Skynyrd en The Outlaws, de traditionele Southernrock. Dat ze het publiek kunnen opzwepen laten ze nu nog maar eens zien met dampende en opzwepende gitaargeluiden en vooral de uitstraling van zanger Ryan Koontz doet het goed bij de vrouwen.
 

Ondertussen speelt Daniel Norgren zijn tweede set in het Moulin Blues Café. Deze tweemansband verbaast mij zeer met hun opvallende muziekstijl. Maar het ligt wel goed in het gehoor, het nummer ‘Let Me Go’ klinkt traditioneel maar toch ook weer modern, maar op cd heeft dit nummer iets meer gospelachtigs.

The New Mannish Boys staan ook al voor de tweede keer in Ospel op het podium, het ‘New’ staat hier voor de vernieuwde ritme sectie met o.a. Jimi Bott op drums en Willie J. Cambell op de bas. En ook nu weer krijgen we een show voorgeschoteld die zijn weerga niet kent. Finis Tasby, Bobby Jones en Big Pete van der Pluim treden samen met de band op. De laatste staat overigens ook op de nieuwe cd van The New Mannish Boys.
Hun aan Westcoast gelieerde muziek en het jameffect gaat er bij het publiek in als koek. Dat is ook niet vreemd als je nagaat dat je hier de muzikanten die tot de wereldtop behoren op het podium hebt staan.

Het duo waar ik me op verheug speelt in het Moulin Blues Café, Cederic Burnside & Lightnin’Malcom. Sinds hun cd “Two Man Wrecking Crew” staan ze in de belangstelling van de bluesliefhebbers. Als jukejoint duo toeren ze door de wereld en vertolken ze op moderne wijze traditionele Mississippi blues. Dat gaat van een leien dak zoals we kunnen horen en zien. Het is verbijsterend hoe deze twee mannen zo een vol geluid kunnen produceren alsof er een volledige band op het podium staat.

Van de ene topper gaat het naar de andere. The Paladins zijn weer bij elkaar gekomen, zij waren nooit officieel uit elkaar, voor een optreden op deze jubileum editie. Dat heeft enorm veel publiek getrokken. Zij worden niet teleurgesteld door het trio en als vanouds gaat de vlam weer in de pan en krijgen we alle bekende nummers van hen te horen te beginnen met ‘Follow Your Heart’ en dan gaan we het rijtje af met o.a.: “Big Mary’ en nog meer van die herkenbare songs.

Johnny Mastro & Mama’s Boys staan ook al voor de tweede maal op het Moulin Blues festival en sindsdien hebben zij veel succes gehad in Europa, meer dan in hun geboorteland Amerika. Hun tour staat in het teken van hun album “Beautiful Chaos” en daarbij is het optreden op Moulin Blues een onderdeel van.
Met dampende en rauwe blues die doet denken aan Lester Butler speelt de band de sterren van de hemel. Johnny laat niets onbenut om het publiek te imponeren met zijn harpspel, hij loopt van het ene naar het andere einde van het podium en speelt zelfs op de knieën, Een betere afsluiting van deze editie heb ik me niet kunnen voorstellen. Een waardige afsluiting van dit zilveren festival en dat door de goede programmering een gouden randje heeft gekregen.

(foto's 21 Boeket Blues door: Freddy Vandervelpen)