Greyhound – Mike Zito

 (Eclecto Groove Records EGRCD512)



 

Greyhound is het derde album dat Mike Zito voor het Eclecto Groove Label uitbrengt. Na zijn uitermate goed ontvangen en met awards onderscheiden album ‘Pearl River’ zijn de verwachtingen eigenlijk erg hoog gespannen.
Schijnbaar heeft dat voor singer/songwriter en gitarist Mike Zito geen extra druk opgeleverd. Dit project met elf songs mag je gerust op gelijk niveau plaatsen als zijn vorige album. En in sommige gevallen misschien wel een fractie daarboven.
Op dit album, dat overigens door Anders Osborne is geproduceerd en die hier ook meespeelt, kom je ook weer die herkenbare bluesy Americana stijl in combinatie met de Texas sound tegen.

De eerste steen wordt gelegd in het nummer: ‘Roll On’ dat opent met lekker lopende gitaarlicks en die altijd weer soulvolle stem van Mike. Goede timing en een fris geluid zorgen voor een prima openingstrack.

Maar nog imponerender vind ik de titeltrack ‘Greyhound’ met daarop prima slidewerk. Stevige drumpartijen versterken dit nummer nog meer zodat het wat rockachtigs in zich heeft.

De degelijke blues krijg je te horen bij ‘The Hard Way’ met daarin een melancholische stem van Mike die af en toe ook nog eens schreeuwt om er iets meer agressie in te stoppen.

Heel rustig gaat het toe op: ‘Motel Blues’ een rustig bluesnummer met traditionele invloeden door het gitaarspel van Mike op een akoestische gitaar en op de achtergrond begeleidt door Anders Osborne die ook de backing vocals voor zijn rekening neemt. Een bijzonder fraai nummer dat op gelijk niveau ligt als zijn bekroonde song ‘Pearl River’. Daar mag je ook bijzetten het nummer: ‘Stay’. Hiervoor geldt het zelfde als voor ‘Motel Blues’. Veel slide, mooie zang, geen schreeuwende uithalen, dus nog rustiger en een interessante tekst als je goed luistert.
 

‘Until The Day I Die’ zou best wel eens autobiografische elementen kunnen bevatten. Het handelt over dopen, trouwen, samenleven, de trouwbelofte en ga zo maar door. Als je dit nummer beluisterd zou je zo in het huwelijksbootje willen stappen.

‘Hello Midnight’ dat op het hoesje als nummer elf staat beschreven staat echter op nummer acht op het album. Een beetje verwarrend maar maakt het nummer niet minder mooi. Het zou me overigens niet verbazen indien Randy Chortkoff daar enige noten op zijn mondharmonica meespeelt. Een potig en volumineus nummer, niet qua geluid maar door het gebruik van zoveel instrumenten en de backgroundzang. Het nummer overheerst en is soms bombastisch dat overigens geen enkele afbreuk doet aan dit nummer.
 

Een mooie mix van blues en soul krijg je voorgeschoteld bij: ‘Please, Please, Please’. Een nummer dat over de liefde gaat. Hoe mooi kun je eigenlijk liefdesverdriet vertalen als in dit nummer. Mike lucht hier zijn hart met een klagend stemgeluid dat nog meer impact teweeg brengt. Een van de fraaiste songs op het album moet ik bekennen. Zeker ook het heel ingetogen gitaarspel met op de achtergrond de ritmische drumbegeleiding en het bas gepluk.

Alle nummers zijn geschreven door Mike zelf die daarmee duidelijk laat horen dat hij een getalenteerd songwriter is. Zijn kwaliteiten als gitarist/zanger zijn evenzo van een hoog niveau maar dat geldt ook voor de medemuzikanten op dit album.

Ik verwacht dat dit album zeker hoge ogen zal gooien bij de jaarlijkse award-uitreikingen. Zeker omdat hij ook het niveau van zijn vorige album heeft geëvenaard.

Meer informatie? Surf dan naar www.mikezito.com of naar www.eclectogroove.com