|
Anything But Time - Matt Schofield (Nugene1102) |
||
 |
||
|
Er zijn in de blues van die muzikanten die je bij iedere nieuwe release verrassen. Matt Schofield kun je gerust onder dat groepje scharen. Met zijn nieuwe album “Anything But Time” dat in New Orleans is opgenomen met medewerking van producer John Porter, is hem dit weer gelukt. Zijn vierde studio-album bevat acht songs door hem zelf of met medewerking van Dorothy Whittick geschreven, aangevuld met twee covers. Zijn kenmerkende en frisse muziekstijl, een mix van klassieke en moderne blues, bluesrock, funk en de grooves van Matt aangedikt met zijn ‘organ power trio’, zorgen voor een uitgebalanceerd geheel waarbij de nummers voldoende variatie bieden en in goede volgorde elkaar opvolgen. De titeltrack, tevens ook het openingsnummer, kun je omschrijven als een nummer uit medio zestiger jaren waarbij hij goed geluisterd heeft naar Booker T & The MG’s zo lijkt het. Een sterke opening die tegelijk ook de kwaliteiten van alle bandleden onderstreept. Met name wil ik hier Jonny Henderson aanstippen op zijn Hammond B3. ‘See Me Through’ is een mooi lopend slowblues nummer met daarbij het jazzy stemgeluid van Matt alsof hij te moe is om ook maar iets te zingen. Wat totaal niet waar is maar gewoon past bij dit nummer. De eerste cover komen we als derde tegen op het album. ‘At The Times We Do Forget’, wie kent dit nummer van Steve Winwood niet? In een iets moderner jasje maar toch goed passend en geen afbreuk aan het origineel. Let hierbij vooral eens op het gitaarspel van Matt, hoe puur maar hoe spannend hij kan spelen is haast fenomenaal. Een vleugje Jimi Hendrix komt ook voorbij in ‘Dreaming Of You’. Een heel ingetogen nummer met fikse uithalen op gitaar. Geen uitgesponnen lange solo’s maar to the point gerichte uithalen die sluimerend in stilte wegebben. De tweede cover is er eentje van Albert King. Matt Schofield heeft op zijn vorige albums nummers staan van gitaristen die hem hebben beïnvloedt. Zo kwamen we al covers tegen van B.B. King; Albert Collins en Freddie King. Voor deze release heeft hij gekozen voor Albert Kings’ ‘Wrapped Up in Love’. Hij doet daarmee Albert King alle eer aan door het zo prachtig te coveren. Een nummer dat ze live in een track hebben opgenomen volgens Matt. Dat alleen al verdient een award en dan reken ik zijn gitaarspel in dit nummer nog niet eens mee. En als je dan een nummer met stevige gitaarpartijen hebt beluisterd dan kun je alleen maar knipperen met je ogen als je daarop volgend een nummer beluisterd als: ‘Where Do I Have To Stand’. Het lijkt ten opzichte van het vorige nummer heel ingetogen, heeft naar mijn idee ook meer funk en jazz invloeden. Je moet hier eens opletten hoe gedoseerd Matt op zijn gitaar te werk gaat. Niets teveel, niets overtrokken, de juiste momenten uitkiezend om de accenten te leggen op die plekken waar ze horen. Vooral met koptelefoon op is dit misschien wel de ‘headliner’ van het album. Een ander handelsmerk van Matt Schofield is zijn tot in de perfectie uitgevoerd klassieke bluesshuffle zoals je tegenkomt in het uptempo nummer ‘Don’t Know What I’d Do’.
Met ‘Share Our Smile Again’ sluit hij met enige soul en popinvloeden
dit album op grootse wijze af. Blues die eigenlijk iedereen wel moet
‘lusten’ zou ik zeggen. |
||
