|
MOCT en Cuban Heels
zetten De Azijnfabriek op stelten
Zaterdag 27 maart 2010
|
Vrijdagavond
8 oktober is het een gedenkwaardige dag voor de Nederlandse blues.
In De Azijnfabriek te Roermond vindt een van de laatste
liveoptredens plaats van Cuban Heels. De band houdt het na enkele
jaren voor gezien en komt in Roermond een van zijn laatste
verplichtingen na.
Terwijl de ene band er mee
stopt staat de andere band, MOCT, aan het begin van hun successen.
Hoewel de bandleden over een schat aan ervaring beschikken, zij zijn
voornamelijk bekend geworden van o.a.: The Backbones, Drippin’ Honey
en The Strikes, staan ze als MOCT aan het begin van een succesvolle
carrière.
Na het uitbrengen van de uitermate goed ontvangen debuut cd ‘Look At
The Time’ bewijzen ze keer op keer waar dan ook dat ze tot de top
behoren. Met zijn vieren vertolken zij stevige volvette blues in de
lijn van Lester Butler maar daarnaast ook de soul wat terugkomt in
een formidabel geïnterpreteerde uitvoering van ‘I Love You More Than
You’ll Ever Know’. Een song bekend van Blood Sweat and Tears. Stuk
voor stuk muzikanten die de slagen van de zweep wel kennen en ieder
voor zich tot de top behoren. Zij staan met erg veel plezier op het
podium en kunnen dat in combinatie met hun fraaie muziekstijl ook
aan het publiek overbrengen.
Een funky boogie nummer als ‘Boogie Disease’ is dan ook weer zo’n
fraai voorbeeld dat aangeeft dat de band hun grenzen verlegt. Ruim
anderhalf uur zien en horen we muziek van de bovenste plank. Veel
eigen nummers die zo nu en dan ook worden afgewisseld met uitstekend
uitgevoerde covers. Eigenlijk staat een glansvolle carrière in de
blues niets in de weg.
Bij Cuban Heels ligt het
anders, zij staan aan het einde van hun muzikale levenscyclus van de
band. Inmiddels heeft gitarist Rico Gerfen de band verlaten. Voor de
nog resterende verplichtingen heeft Mischa den Haring (T-99) zijn
plaats ingenomen. Met hun wat ze noemen garage blues hebben zij op
bijna alle grote podia in de Benelux gestaan. Zij leverden in hun
bestaan als band drie uitstekende cd’s op waarvan de laatste
“Gutbucket Music” erg goede kritieken heeft gekregen.
Zij zorgen met een spetterend optreden voor een onvergetelijke
avond, vooral Mischa den Haring weet mij te verbazen. Dat hij een
uitstekend gitarist is algemeen bekend, maar dat hij zo smerig en
rauw de blues kan spelen is super. Zou het niet fraai zijn indien de
band in deze bezetting een doorstart zou maken?
Want het team dat er nu staat straalt toch wel eenheid uit maar ook
de fun om samen te spelen. Hun optreden starten ze met het
titelnummer van hun laatste release ‘Gutbucket Music’ en opvallend
is de titel van hun tweede nummer in de set ‘No Fighting’. Misschien
een verwijzing? Wie zal het zeggen. Uit hun hele repertoire heeft de
band nummers gekozen die ze afwisselen met covers. Het optreden
spettert van begin tot einde en iedere muzikant op het podium geeft
zich meer dan 100% zodat je als toeschouwer je afvraagt: ‘Waarom
moet dit nu stoppen, er lijkt toch niets aan de hand’?
Maar achter deze façade
schijnt toch e.e.a. aan de hand te zijn en dat is jammer dat
daardoor een dergelijk goede band er een punt achter zet. Muzikaal
behoren ze net zoals MOCT tot de absolute top en dat hebben ze keer
op keer bewezen. Of ze nu op een groot festival staan of in een
kleinerokerige kroeg.
Maar met het uit elkaar vallen van de band bestaat de mogelijkheid
dat ieder voor zich een nieuwe band gaat vormen zodat we in de
toekomst verblijdt worden met meer goede bands die de blues op een
waardige manier vertolken.
De Azijnfabriek heeft ons in ieder geval de mogelijkheid geboden om
een weekend te starten met goede blues. Dat zouden ze vaker mogen
doen……
|
|