Na een bijzonder geslaagde eerste festivaldag trekken er met dit goede weer nog meer mensen naar Ospeldijk om in ieder geval de tweede festivaldag mee te maken. En dat is al mogelijk vanaf twaalf uur want dan staat de eerste band alweer op het podium voor wat een lange bluesrit zal gaan worden. Ook nu is de sfeer op het festivalterrein weer optimaal en kunnen we net zoals gisteren genieten van het weer en het buitenprogramma. Zoals daar zijn cd's- en platenkramen, kledingkraampjes, schilderijen, livemuziek, dranken, eten en nog veel meer. Alles om het ons, de bluesliefhebbers, naar hun zin te maken.

Terug naar het hoofdpodium want daar wordt de swing jump formatie The Rhythm Bombs aangekondigd. De vijfmans formatie is internationaal ingesteld met drie Belgen, een Duitser en een Nederlander. Met hun swingende stijl hebben ze op heel wat festival gestaan en daarnaast hebben ze afgelopen jaar een cd op de markt gebracht. De cd “Better Be Ready” is destijds goed ontvangen en doet het nog steeds goed. Van deze cd speelt de band enkele nummers die ze verder aanvullen met covers. Een geweldig sterke opening van de dag, maar dat is ook wel te verwachten van deze band met zo een brok ervaring als daar staat, iedere keer als ik ze zie blijkt het dat ze beter worden.
Jammergenoeg heeft de organisatie daarachter de Peter Nande Band geprogrammeert. Een meer dan uitstekende band welke al met vele grote bluesartiesten heeft getoerd. Daar is dus niets mis mee, dat blijkt ook wel uit het sterke optreden. Het is alleen jammer dat we nu twee bands achter elkaar hebben die zich bedienen van dezelfde muziekstijl. Naar mijn idee had men Peter Nande Band beter iets later mogen programmeren. Maar het staat buiten kijf dat het een bijzonder optreden van deze Scandinavische band is. Overigens hebben de bandleden als soloartiesten al een carrière opgebouwd.

Teresa James & The Rhythm Tramps tapt uit een geheel ander vaatje. Met haar vrouwelijke en toch wel rauwe stem zingt zij soul, roots en blues tot een gesmede eenheid. De blues voert terug richting Texas en New Orleans en door deze mix krijg je een geheel eigen muziekstijl die Teresa zich heeft aangemeten en hoge ogen gooit. Onder de meest gelouterde bluesmuzikanten als Delbert McClinton heeft zij haar fans. Ze heeft inderdaad een prachtige stem en daarnaast ook een stevige begeleidingsband achter zich staan. Niet bepaald mijn ding maar gezien de reacties uit het publiek een voltreffer.

En ook nu staat tijdens de ombouwpauzes de ‘Student   Stage’ weer volgeboekt met Nederlandse toppers. Waarbij de eerste twee sets voor Drivin South zijn gevolgd door twee supersets van Twelve Bar Bluesband en afgesloten met twee sets van The Veldman Brothers. Vooral de laatste twee bands verdienen in de nabije toekomst een plek op het hoofdpodium. Want eerlijk is eerlijk, kwaliteit verloochent zich niet zoals hier wordt bewezen.
Het is erg druk inmiddels en volgens de tellingen zijn er meer dan 3000 bezoekers op het festivalterrein. En dat is mooi voor de organisatie.

De editie van dit jaar heeft maar één Nederlandse band gecontracteerd. Shiner Twins, de band die met haar twee cd's hoog in de roots en Americana charts heeft gestaan en nog staat. Daarnaast hebben ze de afgelopen jaren getoerd met niemand minder dan Harry Bodine, Malford Milligan en Patricia Vonne. En hebben ze op grote festivals gestaan. Het is geen echte blues maar heeft daar wel raakvlakken mee. En zoals ik gewend ben van de heren spelen ze ook nu weer een superstrakke set. Voor Moulin Blues hebben ze versterking gezocht in Roel Spanjers op toetsen en Gait Klein Kromhof op mondharmonica. Mensen die ook op hun laatste cd acte de presence gaven.
Vele kennen de band nog van enkele jaren terug toen ze hier in de kleine tent en op het grote podium stonden als backing van Malford Milligan. Ook toen al succesvol en dat succes wordt nu ruimschoots overtroffen getuige de bijval die ze ten deel valt.

Wie vaker naar Moulin Blues is geweest heeft veelvuldig kunnen genieten van The Paladins, zij stonden hier meerdere malen op het podium. Zij hebben destijds ook Brian Fahey op drums aan het werk gezien. En die Brian heeft samen met zijn kompanen The Cadillac Angels gevormd. Met hun rockabilly sound touren zij de aardkloot rond. Als je van deze stijl houdt zit je gebeiteld en misschien ook wel als je er niet van houdt. Het is razend vlot werk met vrij korte nummers, de kenmerkende eigenschappen van deze muziekstijl die goed passen na het optreden van de iets rustigere sound van Shiner Twins.

De echte klapper van de zaterdag, zelfs van het festival, is toch wel Jason Ricci and New Blood. Deze Amerikaanse band die geen vernieuwing uit de weg gaat en daarbij de bluestraditie niet uit het oog verliest, vestigt hier zijn naam als live-band. Buiten dat Jason Ricci uitstekend harp speelt zingt hij live net zo zuiver als op de cd. Een diepe maar stevige stem die zich prima leent voor zijn muziekstijl. Daarbij is hij nogal fotogeniek met zijn extravagante uiterlijk onderstreept door make up.
We hebben met zijn allen staan genieten van zijn lange uithalen op de harp en de drive waarmee hij maar ook de overige bandleden spelen. Een jonge band met ontzettend veel potentieel en hoog niveau. Bij het merendeel van het publiek de absolute headliner van deze 24^e editie.

Daar doet echter Roomful of Blues niet voor onder, zij doen dat dan met swingblues, soul en R&B. Met een stevige blazerssectie en het voortreffelijke gitaarwerk van Chris Vachon knalt dit optreden vanaf het begin tot het einde. Geen wonder dat deze band al ruim 35 jaar op alle grote podia en festivals heeft gestaan en niet meer uit de scene is weg te denken.

Afsluiter is Dana Fuchs uit de States. Zij betreedt met een lange en ijselijke gil, zoals Janis Joplin in vroeger tijden, het podium. Vol spirit en met een drive beweegt zij zich over het podium, het publiek volgt haar met open mond van links naar rechts.
Het is voor de fotografen een hele klus om deze zangeres goed voor de lens te krijgen. Zij staat geen seconde stil en met haar aanstekelijke en nerveuze geren over het podium krijgt ze het publiek toch in haar ban. Het is een dijk van een stem en die stem klinkt aan het eind van haar optreden nog net zo sterk en goed als in het begin.
Verleden jaar wist zij mij al te overtuigen van haar kwaliteiten, voor mij geen verrassing eigenlijk. Maar na goed drie kwartier tot een uur heb ik het wel eventjes gehad zo dicht aan het podium. Want dit podiumbeest is niet te temmen en nogal moeilijk te fotograferen. Maar wel een waardige afsluiter van deze editie van Moulin Blues.

En ondanks dat de organisatie meldt dat er geen toppers op het affiche staan zijn er zonder meer enkele toppers boven komen drijven. Zoals Watermelon Slim en Jason Ricci and New Blood naar mijn idee. Echter over smaak valt niet te twisten en zullen ook hier de meningen verdeeld zijn. Gooi je alle meningen bij elkaar op een hoop dan kunnen we toch spreken over een geslaagd festival met absolute toppers.